ความฝันกับความจริง
เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า ถามตัวเองว่า

งานที่เราทำอยู่ทุกวัน มันใช่ตัวเราจริงๆหรอ 

คำตอบโคตรง่ายเลย มันไม่ใช่เลย แต่มันมีหลายเหตุผลเลยที่ทำให้เราลาออกไม่ได้ 
1)เงินประทังชีวิต 
2)เพื่อนที่ทำงานที่ดี 
3)ความรู้ที่ได้จากการทำงาน 
4)Profile ของเราในอนาคต 
5)เกรงใจหัวหน้า

คือในใจนี่อยากลาออกเป็นล้านๆรอบ แต่ก็ติดปัญหาอีห้าข้อข้างบนนี่แหละ 

บางทีก็ถามตัวเองบ่อยๆ คือมึงมันไม่กล้าออกมาตามความฝันตัวเองมากกว่า 

แต่มันก็จะมีคำตอบแวบเข้ามาอีกอยู่ดี การตามหาความฝันแม่งก็เห็นแก่ตัวนะ เพราะเราต้องทิ้งความหวังความฝันของพ่อแม่ของครอบครัว

ด้านบนเป็นดราฟที่เขียนไว้นานมากแล้ว ตั้งแต่ทำงานที่แรก ผ่านมาปีกว่าๆแล้ว ตอนนี้โตขึ้น ได้กลับมาอ่านด้านบนอีกครั้ง รู้สึกแตกต่างไปจากเดิมนะ 


 ระยะเวลาสองปีกับการทำงานสองที่ ในตำแหน่งเดิมๆ scope งานเดิมๆ ที่เราอาจจะไม่ได้มีความสุข ไม่ได้อยากจะตื่นไปทำงานในทุกวัน suffer อยู่ตลอด เครียดจนบางทีอยากร้องไห้ งานที่เอาชีวิตส่วนตัวเราไปเกือบหมด แต่ก็มันสอนอะไรเรามากมายนะ เช่น เออ คนเราแม่งทำงานเกินขีดจำกัดที่เราคิดไว้ได้นะ มีทั้งทุกข์ทั้งสุขอ่ะ ถ้าจากวันนี้มองย้อนไปตอนนั้นมันก็ดีแหละ ได้เรียนรู้เยอะมากจริงๆๆ แบบถ้าให้พิมพ์คงจะยาวเกินไปมากๆๆ ขอบคุณที่ตัวเองอดทนผ่านมาได้ ตอนนี้ย้อนกลับไปอ่านแชทเก่าๆก็คิดถึงอยู่ตลอด คิดถึงเพื่อนๆพี่ๆอยู่ตลอดด้วยเหมือนกัน

แล้วจากนี้จะยังไงต่อหรอ? 

คือตอนนี้ไม่เครียดเรื่องงานแบบปีสองปีก่อนอีกแล้วแหละ คำพูดที่เจ้านายพูดก่อนเราออกมาก็คือ There’s always a way. ชีวิตมันก็เท่านี้ มันจะมีทางของมันเสมอนั่นแหละ ส่วนตอนนี้รู้แล้วด้วยนะ ว่าพ่อแม่คงไม่ได้หวังอะไรในตัวเรามากหรอก เพราะฉะนั้น อยากทำอะไรก็ทำเถอะ ขอแค่ทำ ทำ ทำ แค่นั้นเลย ชอบไม่ชอบ ดีไม่ดี เดี๋ยวก็รู้ ตอนนี้ค่อนข้างจะยึดตัวเองเป็นที่ตั้งแล้ว ไม่สนว่าใครจะคิดจะมองยังไง ยึดความสุขของตัวเองที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน 

บอกตัวเองในวัย 24 :)
 





SHARE
Writer
annblue
diary of me who hate writinggg
twenty smth, human being

Comments