ถนนกี่สายที่ต้องเดินผ่าน
สวัสดี วันนี้ผมกลับมาอีกแล้ว ที่ที่ผมจะมาระบายเสมอ
วันนี้ผมไปทำงานกลุ่มสายแหละ มันน่าอับอายมาก เพื่อนๆคงจะนินทาผมอย่างสนุกปาก ก็ผมทำตัวเองนี่ จะให้ทำไงได้ ผมไปสายเอง...
พอไปถึง ผมก็พล่ามไอเดียของตัวเองอย่างเสียงดัง
ผมสังเกตสีหน้าและท่าทางของเพื่อนๆ พวกเขาคงรำคาญเป็นแน่แท้
ที่แย่กว่านั้นคือ ผมไม่ค่อยได้ยินเสียงของคนอื่น ความเห็นของคนอื่นเลยวันนี้
การมาสายทำให้ผมไม่ได้ฟังความเห็นที่มีค่าของเพื่อนๆ
การมาถึงแล้วไม่รับฟังเสีียงความเห็นคนอื่นๆ
สิ่งเหล่านี้ มันทำให้ผมรู้สึกเสียดาย
เพราะเท่ากับว่าผมไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย
ไม่ได้เรียนรู้ความฉลาดของคนอื่น ข้อบกพร่องของความคิดตัวเอง
ผมเกลียดตัวเองจัง
ผิดพลาดกับข้อผิดพลาดเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การเป็นผมนี่มันช่างห่วยแตก น่าขยะแขยง น้ำเน่าสิ่นดีนะ
ผมอยากฉลาดแบบเพื่อนๆในกลุ่มจังเลย ทำไมพวกเขาถึงมีความคิดที่ดีมากกันนะ
เวลาผมฟังพวกเขาพล่ามความฉลาดออกมาแล้วผมรู้สึกตัวหดเล็กลง เหมือนบุหรี่ที่ค่อยๆไหม้จนเหลือแต่ขี้เถ้า
ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
มันเจ็บปวดที่รู้ว่าตัวเองโง่แค่ไหน..
แต่คุณรู้อะไรมะ...ทุกๆครั้งที่ผมยอมทนความเจ็บ ยืนฟังความคิดที่พวกคนฉลาดพูด ผมจะได้เรียนรู้อะไรกลับมาเสมอเลย เป็นสิ่งที่ทำให้คนโง่ๆอย่างผมพัฒนาขึ้น
 
หมายความว่า ถ้าอยากพัฒนาให้ดีกว่านี้ ผมต้องรู้จักต่อสู้กับสิ่งที่อยู่ภายในของตัวเอง
แม้จะเจ็บที่ต้องยอมรับว่าตัวเองโง่แต่ก็ต้องเดินเข้าไปหาความเจ็บปวดนั้น

ผมควรฟังให้เยอะๆกว่านี้
อย่าให้เสียงตัวเองดังจนกลบเสียงคนรอบข้าง
เพราะผมจะไม่ได้เรียนรู้อะไร....

คนโง่ๆอย่างผมก็ต้องขอลาละ
ก่อนจะไปผมอยากฝากเนื้อเพลงท่อนนึง
ร้องว่า
How many road must a man walk down before you can call him a man?
ถนนกี่สายที่ต้องเดินข้ามผ่าน จนสามารถเรียกเขาได้เต็มปากว่า A man
ผมต้องผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่ากี่ครั้งกันนะ 
ผมจึงจะได้พัฒนาตัวเองจนกลายเป็น A man 

ผมเองก็ไม่รู้ ผมทำได้แค่ ผิดพลาด เจ็บปวด พยายาม
ผิดพลาด เจ็บปวด พยายาม วนต่อไปแบบนี้อย่างไม่รู้จะสิ้นสุดเมื่่อไหร่ 
ผมเคยสงสัยว่า ก่อนที่ผมจะสิ้นลมหายใจ ผมจะสามารถเรียกตัวเองว่า A man ได้หรือยังนะ? 55555
ยิ่งเขียนยิ่งสมเพชในความโง่เง่าของตัวเองยังไงไม่รู้

SHARE

Comments