ยัยปลาทองกับเจ้าฟองสบู่ ตอน ความโลภ

บางครั้งความโลภก็เข้าครอบงำเราโดยที่เราไม่รู้ตัว 
เมื่อมีครั้งแรก...เรามักหวังให้มีครั้งต่อไปเสมอ 
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีหวังเสียด้วยซ้ำ 
ยิ่งกับเรื่องหัวใจ บางครั้งเราอาจเผลอไผลกลายเป็นคนโลภได้ไม่ยาก
เพราะในเวลาที่เราควรหายไป...แต่ความโลภเหล่านั้นก็ยังคงรั้งเราไว้อยู่ดี 

ครั้งหนึ่ง มันก็แค่ความฝัน 
ซึ่งแน่นอนว่าต่อให้ความจริงหรือความฝันเส้นขนานก็ไม่มีวันมาบรรจบกันได้ 
นั่นคือสิ่งที่ฉันรับรู้มาโดยตลอด 
แต่แล้วเส้นขนานที่ว่ากลับมีหนึ่งองศาที่เปลี่ยน 
หรือคนที่เบนให้เส้นขนานมันไม่ทำมุมเก้าสิบองศา อาจจะเป็นฉันเอง 

แล้วท้ายที่สุดเส้นขนานนั้นก็ไม่ได้ขนานอีกต่อไป มันมาบรรจบกันจนได้ 
ทันทีที่เส้นสัมผัสผ่านกันเพียงเล็กน้อย นั่นเองที่เกินกว่าความฝัน 
ปลาทองตัดสินใจกระโดดขึ้นมาสัมผัสฟองสบู่จนได้ 
สิ่งนั้นทำให้หัวใจของปลาทองฟองโต 
วินาทีนั้นหัวใจระส่ำ ใบหน้าร้อนผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 
แต่ความดีใจที่สุดเกิดได้แค่เพียงชั่วครู่เกิดขึ้น 
และดูเหมือนว่ามันจะเป็นความดีใจครั้งสุดท้ายเสียด้วยสิ 

เส้นสองเส้นที่ลากผ่านกัน หลังจากผ่านจุดตัดไปแล้ว นับวันมันยิ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ 
นาทีนั้นเองที่ความโลภภายในใจร่ำร้อง 
ได้โปรดให้ฉันได้พบกับเขาอีกสักครั้งได้ไหม 
ทำไมเขาถึงไม่ตอบฉัน 
ขอแค่สักครั้งที่เราได้พบกันได้หรือเปล่า 
ฉันอยากเห็นรอยยิ้มนั่นอีกสักครั้ง 
ความโลภ ถักทอประโยคเหล่านั้นขึ้นมาในหัวใจ 
ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า... 
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้รับแต่เธอกลับอยู่ได้ 
แล้วไฉนตอนนี้สิ่งเหล่านั้นทำให้รู้สึกเหมือนชีวิตขาดอะไรสักอย่าง 
เหมือนปลาทองที่ขาดน้ำ 
โอ้ปลาทองเอ๋ย เธออย่าโลภเกินไปหน่อยเลย 

อย่างไรเสียก็ถึงคราที่ต้องยอมรับความจริง 
ความดีใจที่เส้นทางระหว่างเราไม่ใช่เส้นขนานนั้นเกิดได้เพียงชั่วขณะ 
โดยที่ฉันลืมคิดไปว่า เส้นที่ตัดผ่านไปแล้ว ยิ่งลากมันก็ยิ่งไกลกันขึ้นไปเรื่อย ๆ 
จากเส้นขนานที่ทำได้เพียงมองอย่างห่าง ๆ 
เวลานี้เส้นของเรามันห่างกันจนฉันไม่สามารถมองเขาได้อีก 
ไม่มีอีกแล้วความบังเอิญ ไม่มีอีกแล้ว และคงไม่มีอีกแล้วที่เส้นสองเส้นจะมาบรรจบกันอีกครั้ง 

แต่เพราะความโลภในหัวใจ ต่อให้บอกตัวเองแค่ไหน มันก็ยังคงคาดหวังอยู่ดี.............  





SHARE
Writer
Elva
writer
เพราะพรหมลิขิตให้ฉันรู้จักเธอ แต่พรหมไม่ได้ลิขิตให้เรารู้จักกัน....

Comments