23.30 : ห้วงเวลาหนึ่งในคืนไร้ดาว

วันที่เราอ่อนแอที่สุด
มีเพียงตัวเราที่คอยโอบกอดตัวเองเอาไว้...


ฉันเพิ่งค้นพบว่าตนเองไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ปากบอก
เพราะเพียงแค่ถ้อยคำไม่กี่คำ การกระทำเพียงชั่ววูบของใครบางคนก็กัดเซาะหัวใจอันเปราะบางจนพรุน

ฉันเป็นคนประเภทที่อ่อนไหวกับทุกเรื่อง
ไม่สิ...อาจจะเป็นเฉพาะเรื่องของใครบางคนต่างหาก

น่าแปลกใจ...
เสี้ยวหนึ่งของความคิดและความรู้สึกถูกใช้ไปเพื่อคิดถึงเขาคนนั้น

ฉันเคยเชื่อว่า สามารถจัดการกับความคิดและความรู้สึกของตนเองได้
แต่ไม่เลย...
ฉันปล่อยให้มันกัดกินพื้นที่ในหัวใจทีละนิด ทีละน้อย จนไม่สามารถควบคุมอะไรได้

ฉันเกลียดเหลือเกิน
เกลียดความรู้สึกทุกอย่างที่มันหลอมรวมให้ฉันต้องหลั่งน้ำตา
เกลียดใครบางคนที่กำลังเล่นตลกกับความรู้สึก
เกลียดทุกถ้อยคำ เกลียดทุกการกระทำ เพราะมันช่างขัดแย้งกับความเป็นจริงเหลือเกิน

น่าขำ...
ไม่คิดว่าในห้วงเวลาหนึ่งฉันจะต้องมานั่งทบทวนไอ้ความรู้บ้าๆนี้กับตัวเอง
เหมือนเงาตามตัว ไม่ว่าจะทำอะไร มันก็คอยตามเข้ามาในความคิดเสมอ
"พยายามไม่คิด ไม่คิด พยายามแค่ไหนก็ไม่ออกไปสักที"
.
.
หัวใจอ่อนแอลงทุกวัน ทุกวัน
พอๆกับกำแพงที่เริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ
.
.
ถึงเวลาที่ฉันควรต้องสร้างเกราะป้องกันไอ้ความรู้สึกบ้าๆนี้อีกสักครั้ง
.
.เมื่อวันใหม่มาเยือน ฉันจะลืมสิ้นทุกอย่าง...
SHARE
Writer
N-I-C-H-A
My diary...
บันทึกเรื่องราว ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในแต่ละวัน บางความรู้สึกอาจจะเกิดขึ้นและกลายเป็นอดีตไปแล้ว...

Comments