(เรื่องต่อ) จากวันปีใหม่
พรุ่งนี้ก็จะครบรอบ 1 เดือนที่ป๊าอยู่ที่ร.พ.1 เดือนแห่งความหม่นหมอง
1 เดือนที่ต้องอยู่ด้วยความหวังแบบริบหรี่
1 เดืนอที่ต้องต่อสู้กับความสิ้นหวังของตัวเอง
1 เดือนที่ต้องยืนหยัดเพื่อเป็นที่พึ่งให้กับม๊า


คนบางคนอาจใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่สามารถเติบโตเป็นผู้ใหญ่ทางความคิดได้
คนบางคนใช้เวลา 1-2 ปีที่ไปเรียนต่อต่างประเทศ เปลี่ยนแปลงทัศนคติของตัวเองไปทั้งชีวิต
คนบางคนใช้เวลาแค่ 1 วินาที ที่รอดตายจากอุบัติเหตุ กลับมาเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนใหม่

สำหรับเรานั้น เราคิดว่า 1 เดือนนี้แหละ ที่ทำให้เราค่อยๆเติบโตทางจิตใจขึ้นมาก เราเริ่มต้นจากความสิ้นหวัง แต่เราไม่สามารถให้ม๊าและตัวเองจมอยู่ในความสิ้นหวังได้ เราสองคนต้องเดินหน้าต่อไป เราจึงตกลงกันว่าเราจะทำวันนี้ให้ดีที่สุด ค่อยๆๆทำไปในแต่ละวัน

ผ่านไป 3 อาทิตย์ จิตใจเราเริ่มหดหู่ เริ่มมองไม่เห็นอนาคตข้างหน้า วันหนึ่งเราร้องไห้เป็นชม.อย่างสุดจะกลั้น หลังจากที่ม๊าปลอบใจเรา เราก็เลยแบ่งเวลาใหม่ โดยจะมีเวลาให้ตัวเองส่วนนึง ไปทำอะไรที่อยากทำโดยไม่ต้องไปเฝ้าป๊าทั้งวัน มันทำให้จิตใจเราดีขึ้น

วันนึง ปาฏิหาร์ยก็เกิดขึ้น ป๊าเริ่มฟื้นตัวได้ดีอย่างรวดเร็ว และมีกำหนดการที่จะออกจากห้อง ICU

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะฝ่าฟันไปด้วยกันนะ ป๊า

SHARE
Written in this book
Diary

Comments

Leslie_R
2 years ago
ยินดีด้วยนะคะ ขอให้คุณพ่อแข็งแรงในเร็ววันค่ะ ^^
Reply
Nu_Bell
2 years ago
ขอบคุณนะคะ :)