“ทางเดินดาวเรือง”
“คุณเปลี่ยนไปนะ”


ตัวตนในอดีตของฉันบอกมา
ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้หรอก ว่าฉันเปลี่ยนไปขนาดนี้
แต่ฉันก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่ามันเริ่มจากตรงไหน 
เริ่มตั้งแต่สูญเสียอะไรที่รักมากมากติดกันหรือเปล่า
เริ่มตั้งแต่เลิกกับแฟนที่รักมากมากหรือเปล่า
เริ่มตั้งแต่ชีวิตรู้สึกสบายเกินไปหรือเปล่า


                  “ฉันไม่อาจรู้ได้เลย”

ฉันอยู่ม.6 และอีกแค่ 30 วันกำลังจะสอบ
 เพื่อเลือกทางเดินของตัวเองในอนาคต 
ถ้าถามว่าฉันอยากเป็นอะไรในอดีต 
ฉันจะตอบอย่างมั่นใจว่า 
“ฉันอยากเป็นสัตวแพทย์”
ฉันรู้ว่าฉันมีความฝันนี้ตั้งแต่ ป.5 ถ้านับถึงตอนนี้ ก็เกือบ 8 ปีแล้ว พูดด้วยความสัตย์จริง ที่ฉันอยากเป็นสัตวแพทย์เพราะอยากรักษาสัตว์จริงๆ ไม่มีอะไรสวยหรูไปกว่านี้เลย และฉันก็เชื่อมาตลอดว่าฉันต้องทำได้ แต่ช่วง6-7เดืินที่ผ่านมานี้ ความฝันนี้มันเหมือนลดลง ความอยากได้คณะนี้มันน้อยลง เพราะฉันรู้ตัวเองว่าไม่น่าจะรักษาชีวิตหมาหรือใครได้ 
แต่ตัวตนในอดีตของฉัน
 ที่ยังมีตัวตนอยู่บ้าง ก็ตะโกนกลับมาว่า “มึงก็ต้องเรียนดิ เรียนแล้วก็จะรู้ว่ารักษายังไง ไม่ใช่มาบอกทำไม่ได้ ทั้งๆที่ยังไม่ได้ลอง”
  
เหอะ...ตัวตนในอดีตนี่ช่างมั่นใจจริงนะ...

“แต่อย่างแรก มึงต้องสอบติดก่อนไง ถึงจะเข้าไปได้ ถ้ามึงเข้าไปได้ เดี๋ยวอุดมการณ์มึงก็กลับมาเองแหละ”

มันไม่ง่ายนะเว้ย...

“ไหนมึงบอกกูไง จะไม่ทำให้กูผิดหวัง”

เอาแล้วไงตัวตนในอดีตของฉันเริ่มโมโหแล้วเหมือนกัน 

ตัวเราในอดีตเคยเป็นตัวเราในปัจจุบันมาก่อน
ใช่ ตัวฉันในปัจจุบันสมัยใหม่ป.5ถึงม.6เทอม1 ฉันคิดเสมอว่าตัวฉันในอนาคตจะไม่ทำให้ตัวตนในอดีตของฉันผิดหวัง แต่ตอนนี้ฉันว่าฉันเริ่มทำให้เค้าผิดหวังแล้วหล่ะ 
เหมือนฉันวิ่งอยู่บนถนนสายหนึ่ง ฉันวิ่งออกตัวดีมาตลอด มีเถลไถลออกนอกทางบ้าง แต่ก็รีบกลับเข้ามา เพราะกลัวว่าจะไม่ถึงจุดหมาย

แต่ดูตัวฉันในตอนนี้สิ แค่บอกให้ตัวเองมั่นใจยังทำได้ยากเลย นับประสาอะไรกับการที่จะไปวิ่งสู้กลับเค้า

“มึงก็รีบเดินรีบวิ่ง เดี๋ยวมันก็ถึงเองแหละ ไม่ใช่ว่ามึงหยุดเดินไปเลย มึงวิ่งเหยาะๆทุกวัน บางวันมึงก็วิ่งกูรู้”

ตอนนี้ฉันมีเวลาอีก 30 วัน ในการเตรียมพร้อมที่จะสอบ ฉันรู้ว่าฉันอ่านหนังสือทุกวัน แต่ฉันก็รู้ว่าฉันไม่ได้พยายามเต็มเหมือนเมื่อก่อน ตอนนั้นฉันเหนื่อยเพราะการอ่านหนังสือดึกและเครียดจริงๆ แต่ตอนนี้ฉันก็อ่านแต่ฉันไม่ได้เหนื่อยจริง อารมณ์ ความรู้สึกมันต่างกัน ฉันรู้ดี

นี่ฟังนะ ถึงจะรู้สึกอย่างไร ก็ต้องเดินต่อ จุดหมายปลายทางก็ยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเธอต้องเดินและวิ่งให้เร็ว ฉันให้พ่อ แม่ พี่ เพื่อน ยังคอยสนับสนุนและเชียร์อยู่ตลอด เหมือนในอดีต 

เห็นมั้ย? ทุกคนในอดีตก็ยังเหมือนเดิม.            มีแต่ตัวฉันที่เปลี่ยนไป มันน่าเศร้านะคะ

ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำได้มั้ย แต่ฉันจะทำให้เต็มที่ 

คนในกระจกฉันส่งยิ้มออกมา 
อือ  จะรอดูความสมเร็จนะ :)

ขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่เป็นกำลังใจให้ตลอด ขอบคุณคุณตัวตนในอดีตที่ยังคอยมาแวะเวียน 
บอกย้ำให้รู้ว่าควรทำให้อนาคตเป็นอย่างไร


และสุดท้ายขอบคุณตัวเองในปัจจุบันที่ยังพอเชื่อในความสามารถของตัวเอง





SHARE
Writer
Ppdd44
Uncertainty : Me
"เราชอบยิ้มนะ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้"

Comments