เจ้าดาบไม้ไผ่
บาดแผลในวัยเด็กที่โดนกรีดลึกฝันนี่อีกแล้วเหรอ 
เรื่องนานเป็นสิบๆปีแต่ก็ยังจำได้

ทำไมคนแบบเรา 
ถึงเมมโมรี่แต่ความทรงจำแย่ๆนะ

ตอนนั้นเป็นวัยเด็ก
น่าจะสัก ป.2

พ่อกับแม่พาไปเที่ยว
ตลาดน้ำอัมพวา
ถ้าจำไม่ผิดที่มันมีหิ้งห้อยมั้ง
แม่บอกว่าจะให้เงินเรา500฿

อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลยนะ

ตอนนั้นก็แบบ แม่หนูอยากเล่นดาบไม้ไผ่
จะเอาไปเล่นกับเพื่อนๆในทริปทัวร์

แม่ก็บอกว่าไม่ได้ นั่นมันของเล่นเด็กผู้ชายหนูเป็นผู้หญิงเล่นไม่ได้

นี่ก็พยายามบอกว่าอยากได้ ไหนแม่บอกว่าซื้ออะไรก็ได้ไง 

พ่อก็บอกว่ามันคือของเล่นเด็กผู้ชาย 
งั้นหนูก็เป็นทอมสิถ้าเล่น

จนสุดท้ายเงิน 500฿ ที่แม่บอกว่าจะให้ใช้
แม่ก็เอาไปซื้อกระเป๋าช้างหลากสีสำหรับเก็บเหรียญจำนวน 12 ใบ 

จนตอนนี้ผ่านมาสิบปี ตอนกลับบ้านไปทำค่ายจังหวัด ก็ยังเห็นกระเป๋าช้างโง่ๆนั่นอยู่ในถุงที่ห้องเก็บของ ไหนบอกจะใช้ไง

แล้วก็พูดว่าของแบบนี้เหมาะกับเด็กผู้หญิงอย่างหนูมากกว่า
เนี่ยแบ่งแม่ใส่เงินได้ด้วย

ตอนนั้นก็ได้แต่นั่งงง ว่า ทำไมของเล่นถึงต้องถูกแบ่งออกเป็ของเด็กผู้หญิงหรือผู้ชายด้วย

พอโตมาถึงเข้าใจว่า โลกนี้มันถูกแบ่งแยกเพศออกจากกัน เป็นโลกที่มีความคิดเหยียดเพศเยอะแยะเต็มไปหมด

เป็นโลกที่น่าชังอะไรขนาดนี้

ทำไมต้องมีคนกำหนดเรื่องเพศด้วยหล่ะ แค่รู้สึกรักใครชอบใคร แล้วเรียกมันว่าความรักไม่ได้เหรอ
อยู่ในสังคมที่เหยียดเพศมาตลอด
จนต้องปกปิดความเป็นตัวเอง

อึดอัดจะตาย
แต่ก็ไม่ตายสักที

เป็นเพศอะไรก็ได้ ขอแค่เป็นคนดีก็พอ
คำพูดลวงหลอก ฟังดูสวยแต่ก็แค่ลมปาก

จริงๆนะไม่อยากให้มีโลกที่แบ่งแยกเลย
ตอนที่พูดว่าเราชอบผู้หญิง

มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราชอบทุกคนสักหน่อย 
ทุกคนมักจะตีตัวออกห่าง นี่ฉันก็คนปกตินะ


มันไม่ใช่โรค ไม่ใช่ภาวะผิดปกติสักหน่อย

แต่คนชอบไปกำหนดเอาเองว่ามันควรจะเป็นแบบนี้ ต่างหาก







SHARE
Writer
lostsheep
writer
เก็บภาพความทรงจำด้วยความรู้สึก มันคือไดอารี่ที่ยังเตือนว่าฉันยังคงมีชีวิต

Comments

Shallot
3 years ago
เราเชื่อว่าสังคมกำลังเปลี่ยนไปช้าๆ ค่อยๆเปิดกว้างขึ้น ขอให้ได้เจอเพื่อนและสังคมที่ยอมรับความแตกต่างได้นะคะ มีอยู่แน่นอน
Reply
lostsheep
3 years ago
ขอบคุณนะคะ😇😇