ที่นี่พระราม8
เวลาเย็นท้องฟ้าสีอ่อน แสงของดวงอาทิตย์ยังพอมีอยู่บ้าง มีเมฆลอยอยู่ทั่วแต่ยังดูสะอาดตา
กายของฉันยืนรอรถเมล์ 

ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้วสีของท้องฟ้าเริ่มเข้มขึ้น ดวงจันทร์กำลังเตรียมส่องแสงสว่างยามค่ำคืน ฉันยังคงยืนรอรถอยู่ที่เดิม

ฟ้าเริ่มมืดแสงของดวงจันทร์เริ่มสว่าง ฉันเดินขึ้นรถเมล์เดินทางไปยังที่หมายทั้งที่ใจไปถึงที่นั่นนานแล้ว 


"พระราม 8 จ้า" เสียงคุณป้ากระเป๋ารถเมล์ดังขึ้นอย่างชัดเจน ใกล้เข้ามาแล้วที่ที่ฉันโหยหา

ฉันก้าวขาลงจากรถ มองไปยังที่ที่ฉันจะเดินไปนั่งใกล้สะพานและต้องรอดใต้นั้นด้วยระหว่างนั้นก็มองรอบๆไปพลางๆยิ่งเข้าใกล้สะพานฉันเห็นโครงสร้างที่เป็นส่วนนึงชัดเจนแต่ไม่ได้เห็นทั้งหมด ฉันเดินเข้าไปในสวน ห่างจากสะพานอีกครั้ง ตรงไปที่หน้าศาลานั่งที่1-3ฝั่งขวาของรูปปั้นในสวนที่หันไปทางแม่น้ำ ถึงสักทีที่หมายของฉัน 

ค่ำคืนที่มีบรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ ลมพัดรอบตัวราวกับว่ากำลังโอบกอดตัวฉัน เสียงแม่น้ำที่กระทบกับฝั่งตลอดเวลาเหมือนเสียงที่คอยให้กำลังใจบอกให้ฉันเข้มแข็งแล้วปลอบใจให้ฉันเดินต่อ บวกกับดวงจันทร์ที่อยู่บนท้องฟ้าอยู่ตำแหน่งเดิมคอยเฝ้ามองฉันด้วยความเป็นห่วง แม้จะมีเมฆที่ลอยมาบังไม่ให้เห็นบ้างแต่สุดท้ายก็ยังอยู่ตรงที่เดิม

แม้จะมีผู้คนรอบกายมากมายอยู่ที่นี่เพื่อผ่อนคลายในแบบของตัวเอง บางคนมาออกกำลังกาย บางคนมาฟังเพลง บางคนมาถ่ายรูป ส่วนฉันมาเพื่อนั่งอยู่เฉยๆทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเสพบรรยากาศสภาพแวดล้อมเยียวยาตัวเอง

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น 
เป็นสัญญาณบอกว่าฉันหมดเวลาที่จะนั่งอยู่ตรงนั้นและต้องไปทำภาระกิจของตัวเองตามเวลาที่นัดไว้ต่อถึงแม้ว่าใจจริงๆอยากจะนั่งอยู่ตรงนั้นจนอย่างไม่ต้องกำหนดเวลา

"มึงไปทำไมวะ?" เพื่อนของฉันถามทั้งๆที่ก็รู้ว่าคำตอบที่ได้ก็คือคำตอบเดิมๆ "กูก็ไปนั่งเฉยๆอะ" ฉันว่าอย่างนั้น 

ฉันเองไม่เคยนั่งคิดว่าหลายครั้งที่ผ่านมากับการเดินทางมานั่งเสพบรรยากาศ ฉันได้อะไรกลับไปบ้าง จนได้เห็นสีหน้าของเพื่อนหลายคนว่าฉันมานั่งเฉยๆเลยต้องมานั่งนึกดูบ้างว่าได้อะไร

พอนั่งนึกดูแล้วบรรยากาศที่ฉันนั่งเสพก็ไม่ได้ต่างอะไรกับปฏิสัมพันธ์แต่ละรูปแบบที่ผู้คนรอบตัวรวมถึงตัวฉันเองจะมีให้กันเท่าไหร่นัก ฉันที่กำลังนั่งอยู่ในโหมดทบทวนตัวเอง สิ่งรอบตัวก็เหมือนกับคนที่ิอยู่รอบข้าง บางคนเหมือนลมที่คอยโอบกอดเวลาที่ต้องการ บางคนมีคำปลอบโยนคำเตือนเหมือนแม่น้ำที่กระทบกับฝั่ง บางคนก็คอยเฝ้าดูฉันอยู่เสมอเหมือนดวงจันทร์ที่อยู่ตำแหน่งเดิมตลอด ในขณะเดียวกันฉันก็เป็นหนึ่งในคนรอบตัวของใครหลายคนเหมือนกัน ฉันรู้ว่าฉันมีปฏิสัมพันธ์แบบไหนกับใครหลายคน แต่บางครั้งฉันก็สับสนเหมือนกันว่าควรจะอยู่ในรูปแบบไหนกับบางคน เช่น คุณ 

มันยากแบบที่ฉันหาคำตอบไม่ได้จนคิดได้แค่เวลากับคุณเท่านั้นที่จะช่วยฉันหาคำตอบ แน่นอนว่าเวลาไขปัญหาทุกอย่างรวมถึงคำตอบของฉัน ส่วนคุณจะบอกสิ่งที่คุณต้องการได้ว่าฉันควรที่จะเป็น ดวงจันทร์ สายลม หรือแม่น้ำ หรืออะไรอย่างอื่นที่คุณอยากให้เป็น หรือบางทีรอบตัวของคุณอาจจะไม่จำเป็นต้องมีฉันอยู่แล้วก็ได้





SHARE
Written in this book
diary of my heart.

Comments