In library
ฉันเคยเห็นเขาที่นี่บ่อยๆ
ผู้ชายตัวสูงๆผอมๆสวมแว่นสายตาและใส่ชุดนิสิตถูกระเบียบเป๊ะ
เขาดูสุขุม นิ่ง สงบ เรียบร้อย เหมือนเด็กเนิร์ดไม่มีผิด 
ท่าทางการเดินถือหนังสือแล้วจับมันเข้าชั้นนั้นน่ามองเหลือเกิน
ไม่รู้ว่าเผลอจดจ้องเขาไปนานเท่าไหร่แล้ว

"ขอโทษนะคะ รบกวนทำแบบสอบถามให้หน่อยได้ไหมคะ"
เขาทำท่างงๆแล้วยิ้มให้
"แป๊ปนึงนะครับ จะจัดหนังสือเสร็จแล้ว" 

ฉันมองเขาเดินเข้าออกระหว่างชั้นหนังสืออยู่พักหนึ่ง
สายตาของเขาไล่ดูเลขเรียกหนังสือในมือกับเลขที่เขียนติดไว้บนชั้นก่อนจะยัดหนังสือเล่มนั้นเข้าที่ของมันไป 
เขาดูถนัดเรื่องการจัดหนังสือเข้าชั้นแถมยังคล่องแคล่วในการอ่านเลขเรียกของแต่ละเล่ม
อีกทั้งท่าทางการจับหนังสือและทะนุถนอมมันนั้นดึงดูดสายตานัก

"เสร็จแล้วครับ"
"นี่เป็นแบบสอบถามของวิชา......รบกวนช่วยทำให้หน่อยนะคะ"

เรานั่งอยู่ระหว่างชั้นหนังสือแคบๆที่ไม่มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา
เขาดูจริงจังในการทำแบบสอบถามมากเพราะไล่อ่านแทบทุกตัวอักษร
ที่ผ่านมาฉันเคยเห็นคนอื่นเขาใช้เวลาทำเพียงห้าวินาทีเท่านั้น

"ผมว่าที่นี่ไม่ค่อยมีหนังสือพวกภาษาฝรั่งเศลเลย"
"เหรอคะ ถ้าอยากอ่านเล่มไหนลองเสนอให้ห้องสมุดซื้อเข้ามาสิคะ พี่ชอบภาษาฝรั่งเศลเหรอ?"
"ครับ เรียนฝรั่งเศลด้วย"
"อ้อ ทีแรกนึกว่าเป็นรุ่นพี่เอกเดียวกันซะอีก เห็นมาทำงานห้องสมุด555"

เขาเงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่ง แล้วคลี่ยิ้มนิดหน่อย
"รู้แล้วว่าน้องเรียนอะไร พอดีเห็นเขารับนิสิตช่วยงานก็เลยมาทำน่ะ"
"รู้ด้วยเหรอคะ จริงๆเคยเห็นพี่ที่นี่หลายครั้งแล้ว ก็เลยสงสัยว่าทำไมเขาให้นิสิตมาจัดหนังสือ"
"จริงๆมากันสองคน เปลี่ยนเวรกันน่ะ"
"นี่มาห้องสมุดประจำแต่ทำไมไม่ได้ข่าวเลย อยากทำบ้าง" 
"เห็นติดประกาศในลิฟต์น่ะ ลองมาดูบ่อยๆเผื่อมี" 

เป็นการคุยกับคนแปลกหน้าที่ไหลลื่นทีเดียว
นอกจากบทสนทนาเรื่องงานในห้องสมุดแล้วก็ลามไปถึงความสนใจในเรื่องหนังสือ
แล้วสุดท้ายก็วนกลับมาเรื่องเดิม
ฉันไม่กล้าชวนเขาคุยออกทะเลไปไกลนัก แม้เขาจะเป็นคนที่คุยสนุกมากก็ตาม
การชวนคุยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับห้องสมุดหรือแบบสอบถามน่าจะดีที่สุด

"พี่ดูเลขเรียกหนังสือเก่งจัง ขนาดหนูเรียนมายังใช้เวลาดูตั้งนานกว่าจะเจอ"
"บรรณารักษ์เขาสอน พี่จำเร็ว ดูแป๊ปเดียวก็รู้ว่าอยู่ตรงไหน"
"เจ๋ง หนูเรียนมาอยากใช้วิชาบ้าง555"
"ช่วงไหนมีหนังสือเข้ามาเยอะๆลองมาติดต่อดูเผื่อเขาให้ทำ555" 

เขาทำแบบสอบถามมาจนถึงหน้าสุดท้าย
อ่า...มันกำลังจะเสร็จแล้ว 
แล้วบทสนทนาระหว่างฉันกับเขามันก็กำลังจะจบแล้ว

"พี่เขียนข้อเสนอแนะให้ด้วยนะคะ"
"เขียนว่าอะไรดีล่ะ"
"แล้วแต่เลย อยากเสนอแนะอะไรให้ห้องสมุดปรับปรุง เรื่องหนังสือหรือว่าเรื่องงานบริการก็ได้ค่ะ"
"พี่ว่าห้องสมุดที่นี่ก็ดีมากแล้วนะ ดีกว่าที่อื่นอีกมั้ง"
"คิดเหมือนกันเลย เท่าที่ไปสัมผัสมาที่นี่เพอร์เฟ็คต์ล่ะ อวยมากไปหรือเปล่าเนี่ย ฮ่าๆ"

ฉันเห็นเขาเขียนข้อเสนอแนะหลายอย่าง 
ที่แน่ๆคือเขาอยากให้มีหนังสือภาษาต่างประเทศเยอะ โดยเฉพาะภาษาฝรั่งเศล 
พอเขียนเสร็จเขาก็ส่งมันกลับคืนมาพร้อมปากกา

"เรียบร้อยครับ" 
"ขอบคุณมากนะคะ"

ฉันเดินแยกตัวออกมา
แล้วเห็นเขาเข็นรถเข็นหนังสือออกไป

ฉันหวังจะได้ทักทายเขาอีกในวันต่อมา
คิดว่าเขาน่าจะมาจัดหนังสือแน่ๆ
แต่ก็ไม่เจอ เจอคนคนหนึ่งที่น่าจะเป็นเพื่อนของเขาที่เปลี่ยนเวรกันมาทำ
เพื่อนของเขาบอกว่า เขาเริ่มจะเรียนหนักแล้ว ก็เลยไม่มีเวลา อีกอย่างช่วงนี้หนังสือก็ไม่ได้เยอะ
คนยืมน้อย ไม่มีเข้ามาใหม่ หน้าที่ก็เลยหมดไป

ความบังเอิญเกิดขึ้นได้จริง...
ฉันเจอเขาที่หน้าคณะ เขาเหมือนจะจำได้ 
เรายิ้มให้กันเล็กน้อย ฉันยกมือสวัสดีในฐานะรุ่นน้อง 
เขารับไหว้แล้วพร้อมกับส่งยิ้มตอบกลับ
ก่อนเราสองคนจะแยกกันไปคนละทาง
.
.
และเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย...
ฉันความจำสั้น ภาพใบหน้าของเขานั้นเลือนรางเหลือเกิน
แต่ฉันก็จำบุคคลิกของเขาได้ชัดเจนเลยแหละ


SHARE
Writer
N-I-C-H-A
My diary...
บันทึกเรื่องราว ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในแต่ละวัน บางความรู้สึกอาจจะเกิดขึ้นและกลายเป็นอดีตไปแล้ว...

Comments

GirlHappin
1 year ago
ขอให้ได้เจอบ่อยๆนะค้าาา 
Reply
N-I-C-H-A
1 year ago
คงไม่ได้เจอแล้วมั้งคะ555
GirlHappin
1 year ago
เง้อออ ทำไมล่ะคะ
gtrsr
1 year ago
ขอให้คุณได้เจอพี่เขาอีกนะคะ
Reply
Littlest
1 year ago
ขอให้ได้เจอเค้าคนนั้นอีกครั้งนะคะ
เราก็ชอบเเอบมองรุ่นพี่คนเดิม ที่มุมเดิมประจำเลยค่ะ
มองอย่างเดียวไม่กล้าเข้าไปทำความรู้จัก จนเค้ามีเเฟนไปเเล้ว
Reply