เรายังเป็นคนเดิม หรือเราเปลี่ยนไป
 สวัสดี 23 มกรา
ไม่ได้ไปฝึกงานมา2วันล่ะ นี่คือเหตุผลที่ต้องหาที่สบายใจนั่งปรับจูนตัวเองสู่สภาวะปกติ

ร้านกาแฟเป็นที่ที่เราซึ่งเลือกมาอยู่
ด้วยกับความสบายใจของบรรยากาศ คนรอบตัว
และผู้คนที่ผ่านไปมา

เรารู้สึกว่างเปล่ามากเลยตอนนี้
เบื่อกับการใช้ชีวิต
และแอบคิดจะกินยานอนหลับหลายๆเม็ดด้วย
แต่ดีที่เปิดยามาในซองมีอยู่ 2 เม็ด
ก็เลยกินไปเม็ดนึงเพื่อให้ตัวเองนอนหลับสนิทขึ้น

เพราะกลัวจะนอนไม่หลับจากการนอนมาทั้งวันแล้ว

ขณะที่นั่งอยู่นี้ กลิ่นกาแฟช่างหอมอบอวล
ในสมองไม่มีซึ่งความคิดใดๆ
เหมือนไม่ได้รู้สึกเศร้า แต่ก็ไม่ได้รู้สึกhappy ซะทีเดียว

ไม่ได้คิดถึงเรื่องราวในอดีต ไม่ได้คิดถึงอนาคตหรือวันพรุ่งนี้ที่จะมาถึง

ทุกอย่างดูหม่นเทา ไม่อยากพูดจากับใคร
แค่เพียงอยากนั่งเฉยๆ แค่เพียงเท่านั้น

รับรู้เพียงเสียงที่ดังอยู่รอบๆตัว
เสียงพูดคุยของผู้คน
เสียงเครื่องบดกาแฟที่ดังอยู่

บรรยากาศรอบข้างดำเนินไปอย่างช้าๆ
แต่รู้สึกว่าตัวเองหยุดนิ่ง

ทุกอย่างรอบตัวกำลังเคลื่อนไหว
เหมือนกับเวลาที่กำลังนับถอยหลังอยู่
มันช่างเดินเร็วมากสะด้วย ในความรู้สึก

ฉันถามตัวเอง นี่ตัวฉันเป็นอะไร
อาการของโรคหรอ
อาการแบบนี้ต้องรีบพบหมอไหม
หรือปล่อยไป เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเองเหมือนที่ผ่านๆมา

อยู่ๆร่างกาย สมองและความคิดรู้สึกอยากจะหยุด
มันทุกอย่างไปสะดื้อๆ

ไม่สนใจคนรอบข้างและสิ่งรอบตัวใดๆทั้งสิ้น
ตลกดีนะ นี่เราเป็นอะไรกัน
SHARE

Comments