ความรู้สึกไม่มีชื่อเรียก
ทุกๆครั้งเราจะเป็นฝ่ายบอกลาเสมอ
แต่ในเวลาเดียวกัน
เราก็เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อนทุกๆครั้ง
ไม่ว่าเราจะเจอเธอโดยบังเอิญหรือตั้งใจ
ในช่วงเวลาที่ผ่านมาในหลายปี
เราก็เริ่มทักทายเริ่มยิ้มเริ่มพูดคุยกับเธอก่อน
โดยที่ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ
ไม่ได้ปรุงแต่งไม่เคอะเขินอะไรเธอเลยแม้แต่น้อย
จนกระทั่งเกิดความเงียบในช่องว่างของเวลา
ทั้งๆที่เราก็มีเรื่องราวมากมาย
ที่อยากจะเล่าที่อยากฟังหรืออยากถาม
ทุกๆเรื่องราวของเธอในเวลาที่ผ่านมา
และที่ไม่ได้มีกันและกันอยู่เหมือนอย่างที่เคย
แต่เราก็เลือกที่จะบอกลาและเดินจากไปอย่างงั้น
ทิ้งให้ทุกอย่างจบลงเหมือนอย่างไม่มีใจ
มันเป็นเพราะเรากลัวว่าเธอจะกล่าวลากันก่อน
หรือเราแค่ไม่อยากแบ่งปัน
ไม่อยากมีเรื่องราวของเธอเพิ่มมากขึ้น
เพราะการรับรู้ก็ทำให้บอบซ้ำไม่แพ้กัน
และตอนนี้เราได้จัดการและจัดเก็บ
ความรู้สึกส่วนลึกที่มีเธอไว้ดีที่สุดแล้ว


แบบนี้จะถูกเรียกว่ากลัวการปฎิเสธบ้างได้มั้ยนะ?



SHARE
Writer
BuildM
Lost boy.
A lot of love

Comments