ปีที่ 23 ของฉัน


จุดเปลี่ยนชีวิตของแต่ละคนกินเวลาไม่เท่ากัน เราก็เป็นหนึ่งในคนที่คิดว่าชีวิตต้องมีจุดเปลี่ยน จุดพีค หรือจุดอะไรซักอย่าง 
เราผ่านจุดเปลี่ยนทางด้านการเรียนมาแล้ว คิดว่านะ
การทำงานน่าจะยังไม่เจอ
เพราะยังอยู่ในคอมฟอร์ทโซนที่เดิม
 

ถ้าให้บอก
ตอนนี้จุดเปลี่ยนของเราน่าจะเป็นเรื่อง ความรัก และความสัมพันธ์


23 ปีแรกและปีเดียวในชีวิต
ยอมรับเลยว่า ความรักปะทุแรง

เราถูกใครบางคนดึงออกมาจากเซฟโซนของตัวเราเอง เราไม่รู้ว่าทำไมถึงกล้าตอนนี้ แต่หลักๆเลย คือ 
ออกมาแล้วแกว่งมาก
เป๋ เขว เซ ล่องล้อยล่องลอย

เป็นช่วงที่ควบคุมอะไรไม่ค่อยได้
เป็นเด็ก(หรือผู้ใหญ่?)ที่ดื้อกว่าเดิม
จนตัวเองรู้ตัว มองออกเลยว่าไอคนนี้มันไม่ใช่คนเดิมเว่ย มันดื้อจนน่าตี 

แต่ก็เป็นความรู้สึกที่ใหม่พอสมควร
ไม่ได้ดีกว่าอยู่ตัวคนเดียวทั้งหมด
และก็ไม่ได้แย่กว่าอยู่ตัวคนเดียวทั้งหมดเช่นกัน 

หลักๆเลยน่าจะเป็นความเหนื่อย
เหมือนพอเป็นเรื่องของความสัมพันธ์แล้วมันอันคอนโทรลยังไงก็ไม่รู้
มันไม่เหมือนเหนื่อยงาน เหนื่อยวิ่ง หรือเหนื่อยร้องเพลงเพี้ยนๆคนเดียวในห้องน้ำ

ต่างอย่างสิ้นเชิงเลยจ้าพี่จ๋า..



ถ้าเปรียบแล้ว 
มันคงเป็นปีที่ 1 
ในเรื่องของความสัมพันธ์สำหรับเรา
เหมือนยังเสต็ปเบบี๋ในการมีคนข้างๆ
มันไม่ชิน ไม่คุ้น ลุ้นทุกการกระทำ

แต่...
ธรรมดาอ่ะเนอะ
อยากลองก็ต้องเสี่ยงดิวะ

เออหนักแน่นเข้าไว้แม้ใจจะฝ่อ


คือเราคิดบ่อยมากว่าอยากกลับไปอยู่ในโซนปลอดภัยตัวเอง
มันสบายกว่านี้

เราไม่ค่อยชอบนะ
ที่ตัวเองดื้อกับคนรอบตัวมากขึ้น
5555555555555555555555

แต่ก็นั่นแหละ ความรู้สึกเดียว
อยากลองดูซักตั้ง

คือก็คงปล่อยให้มันเป็นไปตามที่มันจะเป็นแหละ

ดื้อก็รู้ตัวว่าดื้อ
เหนื่อยก็รู้ตัว
วุ่นวายใจ
กระวนกระวาย

ลองรู้สึกดู


แค่เตือนสติตัวเองบ่อยๆ
บอกตัวเองว่าอย่าเตลิด
จนดึงตัวเองกลับมาไม่ได้

แค่นั้นแหละ


ชีวิตเนอะ ออกไปใช้บ้าง

สวัสดีพฤษภา
สวัสดีความว้าวุ่น
สวัสดี
SHARE

Comments