วันจันทร์ไฟไหม้ ได้มาเยือนอีกครั้ง :)
เช้านี้ฝนเทกระจาดลงมาหนักมาก
กระจกหน้าต่างเต็มไปด้วยหยดน้ำฝน
สายฝนที่กระหน่ำสาดเสียเทเสียตลอดคืน

ฉันตื่นจากความฝันด้วยเสียงขนหัวลุก
เสียงที่ทำให้เด้งขึ้นจากหมอนอย่างผวา
สัญญาณเตือนภัย — อัคคีภัย
“วันจันทร์ไฟไหม้ ได้มาเยือนอีกครั้ง”

ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าน้ำคงท่วมถนน
ถนนเมืองหลวงที่ขยะตันท่อระบายน้ำ
สถาปัตยกรรมที่ทำลายสิ่งแวดล้อม
เมืองแห่งวิถีชีวิตอันสุดแสนศรีวิไล

ไม่ใช่ปัญหาของการไปเข้างานแน่นอน
รองเท้าแตะของฉันพร้อมอยู่ตรงนี้แล้ว

ฉันกระโดดลงจากบันไดหอพักอย่างเริงร่า
ก่อนจะหยุดชะงัก...ก้าวขาไม่ออก

“ฉันกำลังถูกดักซุ่มโจมตีครั้งใหญ่”
“วินาทีที่อันตรายอยู่รอบตัว”
“วินาทีที่ถูกทำร้ายได้ทุกเมื่อ”

ถึงแม้ฟ้าจะยังไม่สว่างดีนัก
แต่เงาของศัตรูเรียงรายอยู่ตรงนั้น
“จ่าฝูงกบ คงกำลังรอจังหวะที่เหมาะสม”

ฉันตัดสินใจไลน์บอกที่ทำงานว่าจะไปสาย
เพราะต้องรอรถตู้มารับที่เชิงบันได
เพื่อหลีกเลี่ยงเส้นทางอาชญากรรมนั้น
“รถตู้รอบแรกออกเวลา 6.30 น”

ฉันก้าวขึ้นรถด้วยอวัยวะครบ 32 
ทิ้งภูกระดึง ภูชี้ฟ้าออกจากอกอีแป้น
รู้สึกถึงความปลอดภัยในชีวิตอีกครั้ง

คุณยายคนหนึ่งนั่งอยู่เบาะข้างหน้าสุด
อายุน่าจะเกือบ 70 อย่างน้อยก็ 60 แน่ๆ
รูปร่างลักษณะท่าทางของคุณยาย
บ่งบอกถึงการผ่านชีวิตมายาวนาน

“สวัสดีค่ะคุณยาย ไปไหนแต่เช้าคะ”
ประโยคง่ายๆ ที่ฉันใช้ทำลายความเงียบ

“ฉันจะไป Sport Club แถวสนามม้า”
คุณยายตอบด้วยสำเนียงอังกฤษที่ดีมาก

ฉันไม่แปลกใจที่คุณยายเล่าต่อไปว่า
เพิ่งเกษียณอายุจากการเป็นอาจารย์
อาจารย์ประจำคณะเภสัชศาสตร์แห่งหนึ่ง

คุณยายใช้ชีวิตอยู่คนเดียวที่นี่
และใช้เวลาเกือบทั้งวันอยู่ที่ Sport Club

รถตู้จอดที่ลานจอดรถจตุจักร
ฉันพยุงคุณยายลงจากรถตู้อย่างช้าๆ
ฝนที่ตกลงมาโปรยปรายไม่หยุดหย่อน
ทำให้ฉันรู้สึกเป็นห่วงคุณยายขึ้นมา

“คุณยายรับร่มหนูไว้นะคะ”
ฉันยื่นร่มคันโปรดลายดอกไม้ให้แก

“ฉันไม่เอาหรอก หนูเอาไว้ใช้เถอะ”
แกยืนยันเสียงแข็งไม่ยอมรับไว้
แม้ฉันจะคะยั้นคะยออีกสองสามครั้ง

ฉันกำลังจะไปทำงานสายมากแล้ว
แต่จะไม่ให้ไปส่งคุณยายถึงสถานี BTS
จะให้แกเดินตากฝนไปเนี่ยนะ บ้าหน่ะ !

ฉันพยุงคุณยายที่เดินโซเซไม่แข็งแรง
ไปจนถึงบันไดเลื่อนขึ้นสถานี BTS
แกอวยพรให้ยกใหญ่ ก่อนจะหันหลังไป

ความคิดที่ว่า “การแต่งงานไม่ใช่คำตอบ”
ผุดขึ้นมากลางสมองอย่างกระทันหัน

ใช่แล้ว...ฉันเคยคิดอย่างนั้น

การแต่งงาน คือการเดิมพันที่สูงที่สุด
เดิมพันชีวิตและหัวใจกับความรัก
“สิ่งที่เกิดขึ้น มีอยู่ และอาจจะดับไป”

ความรักในวันนี้ สิบปีจะเหลืออยู่แค่ไหน
คนที่คิดว่าดีวันนี้ อีกสิบปีจะยังดีอยู่ไหม
ปฏิเสธไม่ได้ว่า...ความเสี่ยงสูงมากจริงๆ 

มองไปรอบๆ ตัวไม่เห็นรักแท้
นอกเสียจาก “พ่อ แม่ และหมา”

สถิติการหย่าร้างสูงพอๆ กับตึกใบหยก
ข่าวคราวเมียน้อย กิ๊กน้อย ล้น pantip
ทะลัก news feed เต็มบ้านเต็มเมือง

“โอ้ย ไม่รู้ฉันจะโชคดีหรือโชคร้าย”

สำหรับฉันในตอนนี้
การใช้ชีวิตอยู่กับรักแท้
รักแท้จาก พ่อ แม่ และหมา 
รักจากเพื่อนสนิทที่รักและหวังดีต่อฉัน
จึงเป็นทางเลือกที่น่าสนใจไม่น้อย

สิ่งที่ยังคงห่วงมากกว่านั้น
“ถ้าวันนึงฉันตัดสินใจแต่งงาน”
“ป๊ากับแม่ของฉัน จะอยู่สองคนหรอ ? ”

แต่ภาพคุณยายเดินหลังโก่งในเช้าวันนี้
กระทบกระเทือนความตั้งใจนี้ไม่น้อยเลย
ความตั้งใจที่ “อาจจะไม่แต่งงาน”

“ฉันจะอยู่กับใครล่ะตอนฉันแก่”

คิดไปสองไพ่เบี้ย ถึงเวลาต้องดึงตัวเอง
ดึงตัวเองจากห้วงความคิดความกลัวนี้
เพราะฉันได้มาถึงที่ทำงานแล้ว
และควรจะเริ่มทำงานได้แล้วด้วย

“ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตแล้วกัน”

ตอบสวยๆ เหมือนดาราทุกช่อง

ฉันเองค่ะ
.
.
ยักษ์เขียวที่เขียวที่สุดแห่งช่อง Storylog :)

SHARE
Writer
GreenGiant
Silom Office Worker
♡Whatever I am, I am proud of that♡

Comments

JuniorSommelier
2 years ago
การแต่งงานไม่ใช่หนทางบรรลุสุดปลายทางของชีวิต "แต่มันคือการที่คุณจะเรียนรู้และใช้ชีวิตที่เหลือต่อไปแบบไหน"....ชีมิตมีหนทางให้เลือกมากกว่าแค่ "แต่งงาน".....
Reply
GreenGiant
2 years ago
อย่าให้เห็นว่าแต่งงานก่อนเดี๊ยนนะคะคุณ JuniorSommerlier 🙄💓