แล้วมันจะผ่านไป...
ชีวิตของฉันไม่ได้ผ่านอะไรมามากมายนัก
คนที่ทุกข์กว่าฉัน มีอีกมากมาย

แต่ทำไมกัน ฉันรู้สึกว่า ฉันไม่สมหวังอะไรมานานแล้ว

แน่ล่ะ ความทุกข์แต่ละคนไม่เท่ากัน
คำว่ามากน้อย คงบอกอะไรไม่ได้

อุปสรรคมากมายขวางฉันไว้
ฉันสะดุดล้ม
รอยแผลใหญ่น้อยประปราย
แล้วเดินต่อไป...

อุปสรรคมากมายขวางฉันไว้
ฉันสะดุดล้ม... อีกครั้ง
รอยแผลใหม่อีกหลายรอย
แล้วเดินต่อไป...

อุปสรรคมากมายขวางฉันไว้
ฉันก้าวข้าม... ไม่พ้น
ฉันล้มลงอีกครั้ง
ฉันปีนป่าย ตกลงมา
ฉันปีนป่าย
แล้วเดินต่อไป...

อุปสรรค !
ฉันไม่อยากจะสู้อีกแล้ว

ฉันขออยู่เฉยเฉย
พอกันทีได้ไหม
ทำไมฉันจึงเลือกเส้นทางนี้

ทำไมฉันไม่เลือกเส้นทางอื่น

ทำไมฉันไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบของฉัน

แต่ฉันก็เลือกเส้นทางนี้มาแล้ว
ฉันไม่ได้เจ็บหรอก
ฉันแค่กลัว

กลัว... ที่จะเจ็บปวดอีกครั้ง
ฉันรับความเจ็บปวดอีกต่อไปไม่ไหว
ฉันไม่อยากร้องเรียกใคร
ฉันไม่อยากเป็นภาระของใคร
ฉันไม่อยากให้ใครต้องหนักใจเพราะฉัน
ฉันไม่อยากให้คนที่เดินมาพร้อมกันต้องเหลียวกลับมามอง
ฉันไม่อยากให้คนที่ตามหลังมองฉัน กดดันฉัน ถามฉันถึงเรื่องราวอันเจ็บปวด

ฉันต้องก้าวข้ามมันอีกไหม
แล้วฉันจะล้มเหมือนเคยรึเปล่า
ฉันก้าวไปได้หรือ... เจ้าอุปสรรคอันนี้

แต่แล้ว...
ฉันกำสองมือแน่น
ฉันรำพึงกับตัวเอง...
แล้วมันจะผ่านไป เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
SHARE
Written in this book
บทกวีและชีวิต : ใต้ผืนฟ้าแห่งอนิจจัง
ชีวิตคนเราอาจผ่านเหตุการณ์แตกต่างกัน แต่จะมีการเล่าเรื่องใด ที่จะเทียบเท่าความรู้ของการประจักษ์ ณ ขณะนั้น ก็ในเมื่อเราเป็นแค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ ใต้ผืนฟ้าแห่งอนิจจัง
Writer
SantiKaivalya
Thinker and Dreamer
มาเถิด พี่น้องและผองเพื่อน มาร่วมกันสร้างความฝัน เพื่อฝันนั้นปรากฏเป็นจริง

Comments