Thank you.
ถ้าพูดถึงกีฬา ฉันคงชอบการวิ่งมากที่สุด

แม้บนราวแขวนเหรียญรางวัลที่เก่าจนฝุ่นเขลอะจะไม่มีเหรียญสีทองอร่ามแบบที่จะไปอวดใครเขาได้



คงเป็นเพราะฉันรักที่จะออกวิ่ง

ไม่ได้รักที่จะได้รางวัลจากการวิ่ง ...





ตั้งแต่ที่สองขาฉันเริ่มหัดจะวิ่ง 
สองขาสับซ้ายขวา 
สลับกันไปมา เร่งความเร็วเมื่ออยากจะถึงจุุุุุุดหมายให้ไว 
เร่งอีก 
สับขาอีก 
พุ่งตัวออกวิ่งไปอีก



วินาทีที่ตัวลู่ลมและสมองไม่รับรู้สรรพสิ่งใดๆ
ช่วงเวลาที่เหงื่อไหลอาบตัว 

ลมหายใจหอบกระชั้น

ในตอนนั้นฉันลืมทุกอย่างไป





อย่างที่บอกว่าฉันชอบที่จะวิ่ง 
แต่ไม่เคยคิดถึงเหรียญรางวัลใดๆ
เมื่อสุดปลายทาง

และถ้านับว่าชีวิตเป็นสนามแข่ง
นักกีฬาที่วิ่งช้าที่สุดคงเป็นฉัน

ถ้าชีวิตของเราเป็นลู่วิ่ง ฉันไม่เคยได้วิ่งไปไหนไกล
หากแต่ทุกๆก้าวที่ออกวิ่ง ฉันตั้งใจกับมันทุกฝีก้าว



ขวบปีที่ผันผ่านมา 
กับทุกๆอย่างที่ฉันวิ่งสวนไปเจอมัน 
เรื่องราวดีๆ 

ความน่ากลัวของโลกใบนี้ 

คนเมตตา 

คนใจร้าย 

ความสัมพันธ์ที่ทรยศคดโกง 

ฉันล้วนวิ่งออกไปเจอมันมาแล้วทั้งนั้น 






และยิ่งโตยิ่งเข้าใจ
ว่าทุกสิ่งก็จะผ่านพ้นตัวเราไป
เมื่อเราออกวิ่งต่ออีกครั้ง...




การวิ่งครั้งล่าสุดของฉันช่างเหน็ดเหนื่อย

เป็นการวิ่งหนีความเจ็บปวด
ฟังดูขี้ขลาดชะมัด 

แต่คนอ่อนแอที่ไม่ยอมรับความจริงคงทำได้แค่นี้
ได้แค่วิ่งไปเรื่อยๆ ..
ออกตัวสุดแรงเพื่อจะไม่รู้สึกกับความรู้สึกที่เจ็บปวดเหล่านั้นอีก 


พุ่งตัวไปข้างหน้าเผื่อว่าจะได้หนีพ้นจากคนใจร้ายได้พ้น 


แต่กลับทรมานไม่น้อยเลย
กับสองขาที่ไร้เรี่ยวแรง 
และยังไม่ยอมหยุดที่จะหนี 



สุดท้ายแล้วฉันก็หมดแรงอยู่กลางทาง

และความเศร้าหม่นหมองเหล่านั้น
ก็ตามฉันทันจนได้





ฉันเฝ้ามองตัวเองถูกกัดกินช้าๆ
ความรู้สึกนึกคิดหมดแรงจะหนี
ฉันจึงมีทางเลือกเดียวคือหยุดนิ่ง
แล้วรับมันมา..



รับมันมาทั้งหมด

ฉันรับน้ำตาทุกหยดของตัวเองที่ร่วงลงสู่พื้น 

รับเศษอาหารทุกเม็ดที่ร่างกายขย้อนออกมาเพียงเพราะเจ็บปวดเกินกว่ากินอะไร 

รับความปวดหน่วงที่กลางอกทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้า 

รับทุกเสียงร้องขอของตัวเอง ที่เอาแต่อ้อนวอนให้อะไรก็ตามช่วยฉันที
ช่วยเอาความเจ็บปวดเหล่านี้
ออกไปจากชีวิตฉันที



หรือถ้าเป็นไปได้



ช่วยเอาลมหายใจที่แสนทรมานของฉันไปด้วย


ฉันไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว




.





ทุกวินาทีที่ฉันเปิดรับความเศร้าที่แสนจะทรมานเหล่านั้นเข้ามากัดกิน
และทำลายจนแตกสลาย




สุดท้ายฉันกล่าวขอบคุณกับทุกสิ่ง 


ขอบคุณสำหรับการแตกสลาย 
เพื่อการเริ่มต้นใหม่ 

ขอบคุณน้ำตา
ที่ทำให้รู้จักรอยยิ้ม


ขอบคุณอาหารที่เททิ้ง
เพื่อทำให้รู้จักคุณค่าของมัน


ขอบคุณทุกเสียงอ้อนวอนเหล่านั้น
เพื่อรู้ว่าเสียงตอบรับที่ดังที่สุด
คือเสียงของตัวฉันเอง 





และแน่นอน





ฉันขอบคุณการอยากละทิ้งลมหายใจ
เพื่อเรียนรู้ว่าฉันควรอยู่และควรยังมีลมหายใจ 





ขอบคุณ


SHARE
Writer
charrotss
kodaline — The one
let her (grow)

Comments