ความ Stalker Gril ของยัยปลาทอง Ep.1 : )

ตลอด หลายปีที่ผ่านมาสิ่งเดียวที่ปลาทองหวัง คือ การได้มีความสุขกับการเฝ้ามองฟองสบู่ 
หลายต่อหลายครั้ง ที่โชคชะตาเตือนให้ระลึกถึงเขาในวันที่เธอต้องการลืม 
โดยการพาใบหน้าอันคุ้นเคยมาให้เธอเห็นอีกครั้ง และอีกครั้ง 
นั่นปะไร ! หัวใจที่เริ่มห่อเหี่ยว กลับเต้นตึก ตัก ด้วยจังหวะสั่นระรัว
ราวกับเครื่องยนต์ที่กำลังจะดับได้เดิมน้ำมันเชื้อเพลิง 

บ้าไปแล้ว!! 
แล้วฉันจะลืมเขาได้หรือ ทั้ง ๆ ที่ความรู้สึกเหล่านี้ควรยุติไปตั้งนานแล้ว 
แต่มันก็ยังเรื้อรัง มาราวกับโรคที่ไม่มีวันรักษาหาย 
 อืมของอย่างนี้คงต้องใช้เวลา ถ้าฉันวาดรูปเขาบ่อย ๆ ฉันอาจจะเบื่อแล้วลืมเขาไปเองก็ได้ 

แล้วฉันก็เริ่มวาดภาพเขาจริงจัง 
ทุกครั้งที่เขาอัพรูปใหม่ ในเฟดบุ๊คหรือไอจี หรือแม้แต่มีคนอัพรูปของเขา ฉันก็จะวาด 

"#บางครั้งกำลังใจอาจอยู่ที่ปลายดินสอ" คือข้อความที่ฉันใช้หลังจากโพสต์ภาพวาดพวกนั้นลงในไอจี  เขาไม่รู้หรอก เพราะเขาไม่ได้ follow ไอจีฉัน ที่สำคัญ เราไม่ได้รู้จักกันซะหน่อย 

รูป ที่ หนึ่ง 
รูป ที่ สอง
รูป ที่ สาม
รูป แล้วรูปเล่า  อ้าวนี่ฉันวาดเขาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ช่างเหอะเขาไม่รู้หรอก 

ฉันวาดเขามาสักพักจนเพื่อนฉันบอกว่าฉันเป็นสโตกเกอร์เหรอ 
"ป่าว เราแค่แบบวาดแฟนอาร์ตเขาเท่านั้นเอง" มันเรียกว่าข้อแก้ตัวหรือเปล่านะ 

จนวันหนึ่ง วันที่เขาอัพรูปในไอจีหลังจากที่ห่างหายไปชาติเศษ (อืม ฉันฟอลไอจีเขานานแล้วล่ะ) 
ด้วยความปลาทอง มือเจ้ากรรมก็กดไลค์ไปโดยไม่คิิด ฉันลืมไเสียสนิทว่า ถึงจะฟอลโลวแต่เชื่อสิ ฉันไม่กล้ากดไลค์รูปในไอจีเขาสักครั้ง จนครั้งนี้ อืม ยายปลาทองเผลอไปจริง ๆ 

แล้วเรื่องเกินฝันก็เกิดขึ้น 
อยู่ ๆ ก็มีการแจ้งเตือนในไอจี 
คุณพระ! 
ขะ เขามากดไลค์รูปในไอจีของฉัน เอ่อ "เฉพาะรูปของเขาเท่านั้น"
เขาต้องรู้แน่ว่าฉันวาดเขา ฉันจะกลายเป็นโรคจิตไหม สมองคิดไปต่าง ๆ นานา แต่เชื่อเขาเลย ว่าถึงกระนั้น ฉันก็ยังไม่เลิกวาดเขาอยู่ดี 

ทุกครั้งที่เขาอัพรูป ฉันก็ยังคงวาดเขา 
ด้วยกลไกป้องกันทางจิตคือ "ก็แค่แฟนอาร์ตน่า" 

แล้วก็ยังคงอัพรูปในไอจี 
เขาไม่ได้ฟอลโลวฉัน 
เขาไม่มีทางกลับมากดไลค์อีกหรอก
ว่าแล้วฉันก็กดอัพรูปวาดในไอจีอีกครา  





SHARE
Writer
Elva
writer
เพราะพรหมลิขิตให้ฉันรู้จักเธอ แต่พรหมไม่ได้ลิขิตให้เรารู้จักกัน....

Comments