"อิจิโกะ อิจิเอะ" วลีเด็ดของคนญี่ปุ่น
จิโกะ อิจิเอะ เป็นวลีที่คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่จำไว้ขึ้นใจ
ซึ่งหมายความว่า ในชีวิตหนึ่ง เราอาจเจอกันเพียงครั้งเดียวและเมื่อเป็นเช่นนี้ เราควรทำให้การเจอกันทุกครั้งนั้นประทับใจต่อกันมากที่สุด ราวกับว่าเป็นการเจอกันครั้งสุดท้าย...

วลีนี้กลายเป็น
วลีเด็ดในใจผมอีกคน แม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นคนญี่ปุ่นก็ตาม
มันก็จริงนะ การได้พบเจอ ได้รู้จักใครสักคนบนโลกใบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
ผมเชื่อว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างที่นำพาให้เรามาพบกัน

เมื่อปีก่อนผมได้พบกับมิตรภาพต่างแดน ทีี่เชียงใหม่ เธอชื่อจริงว่าอะไรไม่รู้แต่เธอบอกว่าเพื่อนที่ไทยเรียกเธอว่า "ดอกไม้" เธอเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศจีน 
วันนั้นที่เราพบกัน ผมเห็นเธอวุ่นวายเดินไปเดินมาอยู่แถวคณะของผม ไม่รู้อะไรดลใจมีคนตั้งมากมายแต่เธอเลือกเข้ามาถามผม 
พอคุยกันประมาณ2-3 ประโยคก็ได้ความว่าเธอมาหาหนังสือที่ห้องสมุดคณะของผม
ด้วยความที่พูดจีนก็ไม่ค่อยเก่ง เขาก็พูดอังกฤษไม่เก่ง ฟังไทยก็ลำบาก 
อ่ะ ว่่างๆอยู่พอดีแค่นี้เองเดี๋ยวเราพาไปแล้วกัน
แล้วผมก็พาเธอไปส่งห้องสมุด แล้วก็ช่วยเธอหาหนังสือด้วยเลย 
ผมก็หาๆ เดินดูหนังสืออยู่ เธอเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ยิ้มให้แล้วบอกว่า
"จะเป็นไรไหมคะ ถ้าจะขอเป็นเพื่อน"
ผมก็ยิ้มแล้วหัวเราะเล็กน้อย ตอบกลับไปว่า
"ยินดีซะมากกว่า" เธอก็ขอบคุณใหญ่เลย

หลังจากนั้นเราก็ได้คุย ทำความรู้จักกันเพิ่มเติมอีกหน่อย เธอเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากจีน 
มาแลกเปลี่ยนที่นี่ 1 ปี เธออยู่ปี 4 ละ ปีสุดท้ายแล้วเลยมาหาหนังสือทำโปรเจคจบ อีกไม่กี่เดือนก็จะได้กลับบ้านละ
แล้วเราก็แลกไลน์กันไว้...
เพราะ มันมีความจำเป็นที่ผมต้องยืมหนังสือให้เธอ (ระบบยืมที่นี่ถ้าเป็นนักศึกษาต่างชาติต้องทำเรื่องมาก่อนน่ะ) ก็เลยได้แลกไลน์ไว้ติดต่อกันตอนมาคืนหนังสือ

วันที่ต้องคืนหนังสือ
เรานัดกัน 14.00 น. ที่คณะ
หลังจากคืนหนังสือเสร็จ ผมถามเธอว่ามีธุระต่อที่ไหนไหม 
เธอบอกว่าไม่มี แล้วเธอก็ถามผมกลับว่าไปเที่ยวกันมั้ย
"เอาดิ" ผมตอบ 
เธออยากไปถนนคนเดินแต่วันนี้ไม่ใช่วันอาทิตย์ ไม่มีถนนคนเดิน
งั้นเอาใกล้ๆแล้วกัน
"งั้นวันนี้ไปใกล้ๆแล้วกันเนาะ เคยไปสวนสัตว์ยัง" ผมถามเธอ
"ยังเลย" 
"ดีเลย งั้นไปสวนสัตว์กัน"

เราก็นั่งรถไปคุยกันไป
เธอบอกว่าถ้าอยากให้สอนภาษาจีนก็บอกได้นะ ยินดีเสมอ
ระหว่างนั่งรถก็เลยเปิดคลาสสอนภาษาจีนเกี่ยวกับสัตว์กันซะเลย
ฝึกไป หัวเราะไป ย้อนกลับไปนึกถึงช่วงนั้นก็เป็นช่วงเวลาดีๆ ช่วงนึงนะ : )

เราเดินเล่นที่สวนสัตว์เชียงใหม่ ถ่ายรูป สอนภาษาไทย ภาษาจีน ปะปนกันไป
เราพลัดกันถ่ายรูปให้กัน เซลฟี่บ้าง เดี่ยวบ้าง
เล่นจนเหนื่อย ก็มานั่งพักคุยกัน
เธอบอกว่าผมถ่ายรูปสวย
ก็เลยถือโอกาสเปิดรูปที่เคยถ่ายไว้ให้เธอดู เธอดูชอบรูปพวกนั้นมากเลย

หลังจากเที่ยวกันเสร็จ เราก็ไปกินข้าวด้วยกันต่อ
เธอขอเป็นคนเลี้ยง ทั้งที่ผมพยายามปฏิเสธเสียงแข็ง
เธอบอกว่าในโอกาสที่เราได้เป็นเพื่อนกัน และตอบแทนความช่วยเหลือที่ผมให้เขา ขอเธอเลี้ยงเถอะนะ
ผมเลยสั่งแบบราคาเบาที่สุดเพราะเกรงใจ จนเธอถามว่าอิ่มหรอ 

พอกินข้าวเสร็จผมก็นั่งรถไปส่งเธอที่ซอยเข้าหอ
เพราะเธอบอกส่งแค่นี้ก็พอ 

หลังจากวันนั้น เราก็ได้คุย ทักทายกันบ้าง ประมาณอาทิตย์ละ1-2ครั้ง
ผมก็ส่งรูปที่ผมถ่ายให้เธอดู รูปที่เธอบอกว่าชอบ
ส่งไปวันละรูปสองรูป

หลังจากนั้น
เราก็ห่างหายกันไปสักพักประมาณ 2-3 เดือน
ผมนึกถึงเธอขึ้นมา เลยหยิบโทรศัพท์ แล้้วส่งข้อความไปทางไลน์
ไม่มีการอ่านและตอบกลับใดๆ....
ผมส่งรูปที่ผมถ่ายไปให้เธอ รูปที่คิดว่าเธอคงชอบ
ผมส่งไปเป็น 10 รูป 
จนผ่านไป 1  วัน 2 วัน 2 อาทิตย์ 2 เดือน ก็ไม่มีการตอบรับใดๆทั้งสิ้น

จนตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบ 2 ปีแล้ว
แต่ผมก็ยังเก็บไลน์นั้นไว้ ทุกข้อความยังคงอยู่...

เธอคงกลับจีนไปแล้ว แล้วก็คงไม่ได้เล่นไลน์แล้ว แต่ผมไม่มีช่องทางอื่นให้ติดต่อเธออีกแล้ว

เห็นไหมล่ะ มิตรภาพจะมาก็มาแบบไม่บอกกล่าว แล้วบางทีมันจะไปตอนไหนก็ไม่รู้
ก็ไม่รู้ในชีวิตนี้จะได้เจอกันอีกไหม
แต่ดีใจที่ครั้งหนึ่ง เคยได้เป็นเพื่อนคุณ
และมีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกัน ได้ยิ้มไปด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน ในตอนนั้น

อิจิโกะ อิจิเอะ
อย่าลืมดูแลมิตรภาพของคุณ และทำทุกวันที่ยังอยู่ข้างๆกันให้ดีที่สุดนะครับ





แรงบันดาลใจจากเรื่องจริง...

SHARE
Writer
laminta
นักอยากเขียน
การบันทึกเรื่องราวและสิ่งที่เรียนรู้ในแต่ละวัน เมื่อเรากลับมาอ่านอีกครั้งมันจะทำให้เรารู้ว่า เราเติบโตไปแค่ไหน วันนี้เราคิดอย่างนี้ พรุ่งนี้เราก็คิดอีกแบบ เพราะเรากำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

Comments