หนู
แฟร้งค์!!!!!
แฟร้งมานี่

แต๊งกิ๊ว!!!
ไอ้แต๊งกิ๊วมานี่เลย
ทั้งคู่เลย มาหาพี่เลย

“ตัวก็เล็กหนูจะไปสู้กับเค้าได้ไง หนูกี่เดือนเอง เค้ากี่ปีแล้ว”  ฉันพูดกับหมา 3 เดือน 2 ตัว ที่ตอนนี้กำลังทำตัวเป็นนักเลงขาโหดจะไปกัดกับหมาข้างบ้าน ขณะที่พูดก็รีบปรี่เข้าไปอุ้มมันหิ้วปีก  ที่ตอนนี้เริ่มหนักพอๆกับหม้อหุงข้าวแล้ว โอ้ยยย 


ฉันอุ้มมันเข้าบ้าน แต่ดูแล้วแฟร้งจะไม่ยอม มันยังอยากจะไปสู้กับเขาอยู่ เพราะดูจากสภาพที่ห้างชี้ตรง กับปากที่เห่าบ๊อกๆอยู่ ฉันมองมันพร้อมกับส่ายหน้าๆเบา 

“ถึงพี่ปล่อยหนูไปสู้ หนูก็แพ้เค้าอยู่ดีแหละ” 


เดี๋ยวนะ......
นี่เรากำลังทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ที่เราไม่ชอบ...
ตอนเป็นเด็ก ฉันถูกคัดค้านในหลายๆเรื่อง เรื่องนั้นก็ไม่ได้ เรื่องนี้ก็ไม่ได้ ทั้งๆที่ในใจฉันมันบอกว่าได้ มันต้องทำได้แน่ๆ 
ฉันในวัยเด็กคงเหมือนเจ้าแฟร้งที่คงบอกกับตัวเองว่าหนูทำได้ หนูจะสู้ พี่มาห้ามทำไม โธ่ ทำไมไม่ให้หนูลองสู้ดูก่อนล่ะ
แน่นอน ฉันไม่ยอมให้ลูกหมาของฉันต้องเจ็บตัวหรอก ฉันมองดูก็รู้กระดูกมันคนละเบอร์เลย ไปสู้กับเค้ายังไงก็แพ้ สู้ไปก็เจ็บใจแถมเจ็บตัวอีก ไม่คุ้มหรอก



ความคิดของผู้ใหญ่ในวันนั้น ก็คงเหมือนความคิดของฉันในตอนนี้ เรารู้อยู่ก่อนเเล้ว เราเลยป้องกันเหตุไม่ให้เกิด ถึงจะต้องขัดใจตัวฉันเองในอดีตหรือขัดใจเจ้าแฟร้งในตอนนี้ ก็คงต้องยอม เพราะทุกคนคงไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บจากการกระทำของเราเอง 


แต่บางทีฉันว่าเค้าก็คิดผิด การที่เค้าป้องกันไม่ให้ฉันเจ็บ นั่นทำให้ฉันล้มไม่เป็น แล้วถ้าฉันล้มในวันที่เค้าไม่อยู่แล้วล่ะ ฉันจะทำอย่างไร...



การที่เราโตขึ้นหรือมองสิ่งหนึ่งด้วยมุมมองอีกแบบ อาจจะเป็นมุมมองที่สูงขึ้นหรือต่ำลง สิ่งนั้นย่อมเปลี่ยนไปเสมอ...
















         หรือฉันจะยอมให้แฟร้งไปสู้ดีมั้ย?




SHARE
Writer
Ppdd44
Uncertainty : Me
"เราชอบยิ้มนะ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้"

Comments