บทสนทนา
บทสนทนา 
กลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว รอบๆตัวนั้นมืดสนิท มีของเหลวเปรอะเปื้อนตัว ที่นี่มันที่ไหน ในสมองมีเพียงความคิดอันสับสนมึนงง ที่นี่มันช่างอึดอัด เมื่อเริ่มขยับตัว ทั้งตัวก็สัมผัสได้ถึงขอบเขต กำแพง? ขยับตัวไปอีกก็รู้สึกถึงความยวบยาบของขอบเขต สิ่งที่รายล้อมอยู่นั้นคงมิใช่กำแพง

“ก๊อก...ก๊อก”

เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่กี่วินาทีต่อมาก็มีอีกเสียงตามมา

“รอสักครู่นะคะ” ตามด้วยเสียงเปิดประตู

“ผมขอเข้าไปในห้องได้มั้ยครับ”

“ได้ค่ะ”

“ไม่ทราบว่า คุณทำงานอะไรหรือครับ”

“ฉันทำงานเป็นเลขาฯของบริษัทส่งออกสินค้าน่ะค่ะ”

“คุณว่าอย่างไรกับเรื่องการหายตัวไปของเขา หรือครับ”

“เขาดีกับฉันมาก เขา..เอ่อ”

“เก้าอี้หนังสีฟ้าตัวนั้นสวยนะครับ”

“อ๋อ ตัวนั้นหรอคะ ถึงมันจะดูสวย แต่พอนั่งไปทีตัวก็จะบุ๋มลงไปกับเก้าอี้เลยล่ะค่ะ”

“ผมขอลองนั่งไปมั้ยครับ”

“ไม่ดีหรอกมั้งคะ มันมีกลิ่นเหม็นด้วยค่ะ เหม็นสุดๆ ฉันไม่รู้ว่ามีตัวอะไรเคยไปตายบนนั้นรึเปล่า กลิ่นเลยติด”

“ผมขอสำรวจห้องคุณหน่อยนะครับ ช่วยออกไปจากห้องด้วยครับ”

“ทำไมล่ะคะ”

“เพื่อความสะดวกของการสำรวจห้อง”

เสียงกลืนน้ำลายดังเบาๆลอยมาตามลม

“ช่วยออกไปด้วยครับ”

อีกไม่กี่นาทีต่อมา แสงสว่างสีเหลืองนวลได้สอดส่องเข้ามาในความมืด ตำรวจหนุ่มในชุดเครื่องแบบยืนจ้องตาถลน ปากสั่นระริก ด้านหลังมีหญิงสาวใส่ชุดสีแดงสด เดินย่องเข้ามาข้างหลัง ในมือถือมีด ยิ้มกริ่ม แล้วแทงเข้าไปที่กลางหลังของตำรวจหนุ่ม

สวบ! สวบ!! สวบ!!!





















SHARE

Comments