หล่นหาย



แด่ตัวผมที่ยังคงมุ่นมั่นตามหา,
แด่พวกคุณที่ทำสิ่งเดียวกัน,
แด่ทุกคนที่ตัวตนยังคงอยู่ 



ผมดำดิ่งลึกลงไป



ภายใน



เพื่อค้นหาตัวตนของผม



ลึกลงไป, ไกลแสนไกล




อาจจะหลายพันหมื่นไมล์ทะเล, ไม่อาจวัดได้



ผมหามันไม่เจอ



ผมออกเดินตามหา



ก้าวและก้าวเล่า



เพื่อหาสถานที่ของผม



พันหมื่นไมล์, ไม่อาจวัดได้



รู้แต่เพียงว่า, เนิ่นนานเหลือเกินในความรู้สึก



ผมหามันไม่พบ



ผมไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าทิ้งมันเอาไว้เมื่อไหร่ ทั้งที่แท้จริงแล้วผมก็คือมันและมันก็คือผม



เราที่ไม่อาจแยกจากกันได้ 



ตัวตนแสนสำคัญ ผมทำมันหล่นหายไป



หากใครก็ตามต้องการคำอธิบายที่มากกว่าคำจำกัดความ
ผมเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่า 'ตัวตนแสนสำคัญ' ที่ว่านั่นผมให้ความหมายมันว่าอย่างไร
ผมรู้เพียงว่ามันแสนสำคัญและมันหล่นหายไป 
ตัวผมตอนนี้ราวกับเป็นเพียงร่างเปล่าเปลือยที่ไม่มีชีวิตจิตใจ



การแยกจากระหว่างเราทำให้ความเจ็บปวดที่มียิ่งทบทวี 
โลกภายนอกเสียงดังเกินกว่าที่จะค้นหาตัวตนที่ทำหล่นหายไปได้โดยง่าย



ผมยังคงมองไปในทุกๆ แห่ง เสาะหาไปในทุกๆ ที่อย่างไม่รู้เลยว่าที่แห่งใดที่ผมจะได้มันกลับมาไว้ในอ้อมกอด
 


ผมไม่เคยได้มีโอกาสโอบกอดตัวตนของผมเอาไว้อย่างแสนรักเสียด้วยซ้ำไป



อาจเป็นเพราะความเคยชินที่ทำให้รู้สึกว่าการมีกันและกันอยู่เป็นเรื่องปกติธรรมดา 
นั่นทำให้เรามีความคิดที่ว่าไม่จำเป็นต้องแสดงออกถึงความรักที่เรามีก็ได้ - เพราะยังไงมันก็จะคงอยู่แบบนี้เรื่อยไป


 
ไม่จริงหรอก



มันไม่จริงเลยแม้แต่นิด


 
จงโอบกอดตัวตนของคุณเอาไว้ กอดเก็บมันอย่างหวงแหน
ข้อดีของคุณ ข้อเสียของคุณ 
สิ่งต่างๆ ที่คุณเติบโตผ่านมาที่หล่อหลอมเข้าเป็นส่วนหนึ่งในตัวคุณ



บางสิ่งที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป 
บางอย่างที่เพิ่มเติมเข้ามาภายหลัง
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วแต่สำคัญยิ่ง



จงอย่ามองเรื่องความเป็นตัวตนของตัวเองเป็นเรื่องเล็กน้อย
เพราะมันอาจสำคัญที่สุดในชีวิตของคนคนหนึ่งแล้วก็เป็นได้ 
 - ชีวิตของคนคนนั้นที่ว่าก็คือตัวคุณเอง
SHARE
Written in this book
Dear, Diary
Me Myself & I
Writer
ibearinmind
Sea
Everything around myself.

Comments