อยากโตแล้ว เพราะตอนนี้ยังเป็นเด็ก.
ชีวิตจะปล่อยให้เราลอยชาย
ไปได้อีกนานแค่ไหนกันนะ
เป็นครั้งแรกหลังจากที่เรียนจบ
ได้มีเวลาพักทั้งปีเหมือนกับเขาสักที
ถ้าหากไม่ป่วยเราเองก็คง
ไม่สามารถทำตัวล่องลอยแบบนี้ได้หรอก
ไหนจะสังคมที่บอกให้ตัวเราต้องลุกขึ้น
ไปทำไรสักอย่างเพื่อแสดงถึง
ความพยายามที่ได้มาแห่งความสำเร็จ
ไหนจะพ่อและแม่ที่มีความคาดหวังอย่างมาก
ในตัวลูกๆของพวกท่านแล้ว
ไหนจะเป้าหมายและหน้าที่ของชีวิต
หลังจากเรียนจบที่เราได้ออกแบบไว้
ซึ่งเอาเข้าจริงบทบาทหน้าที่ต่างๆ
ที่สังคมมอบให้เรานั้นเป็นเพียงแต่
ภาพและสูตรเดิมๆที่คนเราสร้างขึ้นมา
เพื่อความมั่นคงและเรียกมันว่า
ความสุขของชีวิตแล้วนั้น
บางทีตอนนี้ก็รู้สึกอยากขอบคุณเจ้าโรคร้าย
ที่พาเราอ่อนแอ และปล่อยวาง และยอมรับ
ในความเป็นจริงแล้วนั้น
เราเองก็ไม่ได้พิเศษอะไรไปกว่าใครคนอื่นๆ
ยิ่งฝันว่าตัวเองพิเศษมากเท่าไหร่
เราเองก็กำลังเดินห่างออกจากความจริง
มากขึ้นเท่านั้นโดยที่ไม่เคยรู้ตัว ไม่หมดแค่นี้
ถ้าชีวิตนี้จะมีแต่ความฝันก็คงอยู่ไม่ได้
ถ้าหากมองไม่เห็นความจริงของมัน
เอาเข้าจริงตอนนี้กับรู้สึกกังวลเล็กน้อย
ที่จะกำลังจะหายแล้วกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมๆ บางทีเราน่าจะได้มีเวลาคิดและทบทวนที่ผ่านมา
ว่าเรานั้นทำไรได้บ้าง?
เหมาะกับอะไร? และ ชอบอะไร?
ทุกครั้งที่เราต้องออกเดินทางก็เพื่อเติมเต็ม
และหยิบยื่นโอกาสให้กับตัวเองได้ทดลองสิ่งต่างๆจนกว่าจะพบความมั่นคง
ที่ทำให้เรารู้สึกว่านั่นคือบ้าน
และเป็นสิ่งที่เราอยากจะอยู่ด้วยไปตลอดทั้งชีวิต
ถ้าเราหายดีแล้ว ผู้คนยังจะยัดเยียดภาพทางสังคมให้เราอีกมั้ย?เพราะตอนนี้เรายอมรับความจริงแล้ว
ว่าเราเองก็คงไม่ได้มีสูตรเด็ดเคล็ดลับต่างๆ
เพื่อใช้ชีวิตมากนักหรอก
แค่ตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะเดิน
ตามสูตรสำเร็จที่แสนน่าเบื่อนั่นเอง
อยากล่องลอยเหมือนลมที่ไม่มีวันหยุด....

*แต่เราก็ไม่ได้ลดละความพยายามแม้แต่อย่างใด
เพราะเรารู้ว่ามันคงจะดีกับเราในภายภาคหน้า

แด่....ความเป็นเด็กที่อยู่ในตัวฉัน

Once.



SHARE
Writer
BuildM
Lost boy.
A lot of love

Comments