ฝันดี ฝันเด่น ฝันเป็นเรื่องซะแล้ว
ผมเป็นคนนึง  ที่เข้าใจตรงกันว่าหลับง่่าย  แต่ฝันยาก   ยากในที่นี้คือ  ความฝันที่มันจะซับซ้อน   เป็นเรื่องเป็นราวจนจดจำได้จนถึงวาระตื่น 

แต่ต่อให้ยากก็ใช่ว่าไม่มี   ผมฝันดีสุดๆอยู่ครั้งหนึ่ง   ต่อจากนี้ผมจะเล่าให้คุณฟัง  ถ้าคุณไม่อยากฟังเรื่องต่อไปนี้  คุณข้ามไป 4 บรรทัดสุดท้ายได้เลย 


" ผมฝันว่าได้เผ็นเจ้าชาย  ใช่  เจ้าชาย 
ร่ำรวยเอาการ  มีปราสาท  มีคนใช้  อู้ฟู้อู้ฟ่า 
และผม กำลังจะไปแต่งงานกับเจ้าหญิงอีกเมือง   แค่เกริ่นก็เยี่ยมยอดกระทองเดียม

ติดอย่างเดียว  ผมจำคนในเมืองไม่ได้เลยสักคนนั่นอาจจะเป็นเงื่อนไขในฝันที่แสนหวานของผม 

เมืองนั้นชื่อ แอมมีติกัส ผู้ปกครองน่านน้ำทางเหนือ  คนที่นั่นดำรงชีพด้วยการเกษตร และมั่งคั่งด้วยแร่ดีบุกที่ขายใฟ้เมืองอื่นๆ   แต่ในขณะที่ผมฝัน เรื่องมันไม่ได้ง่ายเหมือนปลอกกล้วย 

เกิดเหตุฆ่าศึกบุกเข้ามาในช่วงพิธีแต่งงาน  ผมจึงหยิบดาบปราบศัตรู  ที่เข้ามาจะทำร้ายเจ้าสาว
ผมพาเธอไปอยู่ในห้อง  ปิดประตู  และพูดให้เธอได้สติ  ให้ตายเถอะ  แม้จะฝันแต่เธอนั้นสวยมาก  เนื้อเนียนผ่อง  ใบหน้างาม  น้ำเสียงของเธอที่เอื้อนเอ่ยสามารถทำให้มังกรที่ดุกร้าวนอนแบ๊วสยบแทบตักของเธอ 

" ผมจะปกป้องคุณเองที่รัก "  ผมพูดอะไรเนี่ย เสี่ยวแดกมาก  
* ความฝันมันไม่อาจจะปะติดปะต่อได้แจ่มชัดนัก  ผมอาจจะเล่าข้าม  แต่ที่กำลังเล่านี้ คือส่วนที่จำได้ 

ฆ่าศึก 2  คนพังประตูห้องเข้ามา  
คนนึงในมือถือฆ้อนเหล็กอันใหญ่ยักษ์  
อีกคนถือหอกยาว  ทั้งสองร่างกายกำยำกร้ามเป็นมัดๆ  ตัดมาที่ผม ผอมกระหร่อง  แต่รูปงาม 
ผมชักดาบออกจากฝัก  ทั้งที่ไม่รู้ว่ามันเหน็บไว้ตอนไหน   
" ย๊ากกด !!!"   ไอ้ฆ้อนเหวี้ยงตุ้มมาที่ผม  ผมหลบทัน  เราเริ่มประมือกัน  ชะโว๊ง  ชะแว๊ง  
ผมเก่งกว่า โทษที  ผมฟันคอมันหลุดจากบ่า  
อีกคนก็แทงหอกเข้ามา  
ผมใช้มือเปล่าคว้าหอกได้ทัน  แล้วใช้เข่ากระทุ้งห้กคามือ  เหงือหยดหนึงเม็ด  จากนั้นตีลังกาเตะก้านคอเจ้านั้น  หอหักตายคาที่   เหนื่อยเหลือเกิน ผมนั่งลงที่เตียง   ผมสังเกตุว่าที่หน้าอก  มีรอยแผลกว้างลึก  เลือดไหลออกตามรอยแผล 
(ผมไม่รู้อีกว่ามาตอนไหน ) 
มันเจ็บปวด  และแสบสันเหลือ 
นางอันเป็นที่รักใช้มืออันนุ่มนวลโอบคอ และเอื้อนเสียงอย่างอาลัย 
" โถ คุณจะต้องไม่เป็นอะไร "
 " ที่รัก  ผมคงไม่ได้อยู่กับคุณ "
"  คุณยอมตายเพื่อฉัน "
" ผมจะจดจำคุณ  ชาติหน้ามีฉันใด  ขอให้เราได้พบกันอีกที่รักของผม  คุณ....."
เชี่ย !! ชื่อไรว่ะ !!!!!!!!

ผลั่กก !!   ผมตกเตียง!!  และตื่นขึ้นมาจากฝัน
ผมจำความฝันได้เท่านี้  ผมจำชื่อเธอไม่ได้  เธอคนนั้น ที่ผมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อรักษา               ผมภาวนาว่าคงจะได้เจอเธออีกครั้ง  แม้มันจะเป็นฉากหลังของสงคราม หรือการจากลา  แต่ผมก็ยังเชื่อมั่น  ว่าเธอคนนั้นจะมีอยู่จริง  ไม่ใช่เป็นเพี่ยงฝันดีในคืนนั้นที่ลอยผ่าน  

..




SHARE
Writer
mighty_
Writer / Actor
I love you when you read me .

Comments