ฉันไม่คิดว่าฉันจะหลงรัก สิ่งที่ฉันเกลียดด้วยซ้ำ : )


ฉันเป็น ต้นกระบองเพชร 🌵ที่คอยเฝ้ามองลูกโป่งสีเขียวลูกหนึ่ง
ทีแรกฉันไม่ได้ชื่นชอบสีเขียวมากนัก
กลับกันฉันกลับเกลียดสีเขียวนั่นอย่างมาก

แต่ไม่รู้ทำไม...
ทุกๆเช้าที่แสงอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า
เวลาที่กระบองเพชรอย่างฉันต้องตื่น
เจ้าลูกโป่งสีเขียวนั่น
จะลอยผ่านมาให้เจอในทุกๆเช้า
และหายไปเมื่อพระอาทิตย์ลับไปในช่วงเย็น

ครั้งหนึ่ง...
มันลอยมาใกล้กับฉันที่มีหนามเต็มตัว
ฉันพยายามจะไล่ให้มันไปไกลๆ 
แต่กลับกันทุกครั้งที่มันโผล่มา
มันกลับมาใกล้ฉันเรื่อยๆ ~

จากที่ฉันไม่ชอบกลับกลายเป็นว่า
ฉันอยากเจอลูกโป่งสีเขียวนั่นทุกวัน
รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้เจอ
แม้จะใกล้กันมากกว่านี้ไม่ได้ 

วันไหนที่มันไม่ลอยมาฉันก็จะชะเง้อหา
ฉันห่วงมัน ฉันกระวนกระวาน
ฉันเฝ้าถามต้นกระบองเพชร
ถามพระอาทิตย์ ถามเม็ดทราย
ว่าเห็นลูกโป่งสีเขียวผ่านมาบ้างหรือยัง

คำตอบที่ทุกคนตอบกลับมาคือ

"ยังไม่เจอตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้ว"
"หรือว่า...จะแตกไปแล้วนะ :' ( "

ทำไมฉันต้องห่วงมันขนาดนี้
ฉันควรจะดีใจไม่ใช่หรอ 
ฉันคงไม่ได้ หลงรักสิ่งที่ฉันเกลียด หรอกนะ

จนกระทั่งวันนึงมันกลับมา...
หลังจากที่หายไปนานเป็นสัปดาห์ 

"หายไปหลายวันเลยนะ"
"พอดีไม่สบาย มันมีรูรั่วตรงนี้น่ะ 
เลยลอยมาไม่ถึง เนี่ยไปปะมาแล้ว ^__^"

มันโชว์รอยเทปสีขาวที่แปะบนตัวมัน
พร้อมกับรอยยิ้ม 
ฉันมองรอยยิ้มนั่นด้วยความรู้สึกที่ว่า
ถ้าวันนึงแกหายไปแล้วไม่กลับมาแล้วล่ะ
ฉันจะรู้สึกอย่างไร ?

คำตอบโดยอัตโนมัติของฉัน
คือ "คงคิดถึงมากแน่ๆ"
ฉันว่า ฉันหลงรักเจ้าลูกโป่งสีเขียวนี่แล้วล่ะ




ฉันไม่คิดว่าฉันจะหลงรัก สิ่งที่ฉันเกลียดด้วยซ้ำ

ถ้าเปรียบความรู้สึกฉันตอนนี้คงหนีไม่พ้นเพลงนี้เลยจริงๆ : )


อยู่ๆก็มาปรากฎตัวในหัวใจ - พิจิกา
SHARE
Written in this book
Cactus and her balloon 🌵
Writer
Otaruuuuu
Writer
☁️

Comments

Sirisirii
2 years ago
ชอบความคิดนี้
Reply
Otaruuuuu
2 years ago
ขอบคุณนะ : )