โลกไม่ได้หมุนรอบตัวเรา

โลกไม่ได้หมุนรอบตัวเรา มีแต่เราต่างหากที่พยายามให้โลกหมุนรอบตัวเอง 
พยายามให้โลกหันมาสนใจสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ ยอมทำสิ่งที่ไม่เคยถนัดเพื่อที่จะได้กลายเป็นจุดสนใจของคนอื่น หรือแม้กระทั่งฝืนยิ้มให้กับเรื่องต่างๆที่เข้ามาแม้รู้ดีว่าร่างกายของตัวเองมันบอบช้ำเกินที่จะรับไหว

เพียงเพราะแค่อยากใช้ชีวิตปกติ แค่ไม่อยากกลายเป็นคนที่แตกต่างจากคนอื่น แค่ไม่อยากถูกนินทาด้วยคำพูดนับร้อยนับพันที่ปรุงแต่งขึ้น ก็แค่อยากเป็นคนทั่วไป...ที่เป็นที่รักและถูกยอมรับจากสังคม

ถึงแม้จะเจอเรื่องแย่ทุกวันแต่ก็มักพร่ำบอกกับตัวเองเสมอว่า ให้อดทนอีกไม่นานคงดีขึ้น โดยที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะดีขึ้นจริงรึเปล่า แต่คนเราน่ะหนีความจริงข้อหนึ่งของโลกไม่ได้หรอก ต่อให้ทำดีแค่ไหนพยายามปรับปรุงตัวเองเท่าไรถ้าคนอื่นจะมองแค่ข้อผิดพลาดในตัวเราหรือความไม่ชอบส่วนบุคคล เราก็ไม่มีทางที่จะดีในสายตาของคนคนนั้นได้

ต่อให้คุณทำงานหนัก ตั้งใจเรียน ทุ่มเทให้กับความรัก ฝืนยิ้มเพื่อให้คนอื่นสบายใจ ถึงคุณจะทำแบบนั้นโลกก็ไม่มีทางหมุนรอบตัวคุณหรอก โลกยังคงหมุนไปในทิศทางของมัน ยังคงมีเรื่องนินทาในทุกวัน ยังคงถูกโยนงานให้ทำตอนใกล้เวลาจะกลับบ้าน ยังคงต้องแบกรับภาระมากมายที่เข้ามาในชีวิต และที่สำคัญคุณยังเก็บเรื่องทุกเรื่องกลับมาคิดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน..เผลอๆบวกอนาคตไปด้้้วย

คุณยังคงเป็นคุณไม่เคยเปลี่ยน แต่สิ่งที่ค่อยๆเปลี่ยนคือคุณค่าที่ตัวของคุณมี มันกำลังลดน้อยลงเพียงเพราะแค่คุณนั้นแคร์คนอื่นมากเกินไปจนลืมแคร์ความรู้สึกของตัวเอง 

คุณรู้มั้ยต่อให้คนที่เข้มแข็งที่สุดก็ยังเคยมีน้ำตาเลยนะ และทำไมตัวคุณเองถึงต้องอดทนมากมายขนาดนั้นล่ะ ทำไมคุณถึงยังคงฝืนกับเรื่องต่างๆทั้งที่ใจคุณเองก็ไม่ชอบ...

คุณจะไม่เสียใจจริงๆหรอ ที่เลือกทำแบบนั้น ทั้งที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีความสุขเลยน่ะ?
ฉันน่ะนะตอนนี้กำลังหมดหวังเพราะการตัดสินใจผิดพลาดเพียงครั้งเดียว เพียงเพราะฉันแคร์คนอื่นมากเกินไป ฉันไม่อยากเป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่น ฉันไม่อยากถูกกดดัน ทั้งที่ทุ่มเททำงานหนักกลับบ้านดึกทุกวัน แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความคิดของคนรอบข้างที่มีต่อฉันเลย ฉันจึงตัดสินใจลาออก 

โลกหลังจากการลาออกมันแย่กว่าการอดทนทำงานหลายเท่า การฝืนตัวเองตอนนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่เลยสักนิด ไม่มีใครแคร์คุณ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นแคร์คนอื่นไปเพื่ออะไร กลัวทำไม สุดท้ายก็เหลือเพียงตัวเองอยู่ดี...

แต่ก็ต้องขอบคุณการตัดสินใจวันนั้นที่ทำให้รู้ถึงความรู้สึกอิสระและรู้สึกถึงคำว่าจิตตกโดยแท้จริงในเวลาเดียวกัน 
ชีวิตเป็นของเรานะไม่ต้องไปสนใจหรอกช่างหัวโลกมัน... ทิ้งทุกความรู้สึกและเชื่อสิคุณจะผ่านมันไปได้ด้วยตัวของคุณเอง ไม่ใช่เพราะใคร :)
จงเชื่อมั่นว่าทุกปัญหามีทางออกเสมอ
(ถ้ายอมให้คนอื่นกดขี่ก็จะถูดกดขี่ไปตลอด)

 ทุกคนมีความกลัวกัันทัั้งนั้น อยู่ที่่่่่่่ว่าคุณจะกล้้ามากพอที่จะก้าวข้ามมันรึเปล่า
กล้ามากพอรึเปล่า?

The story of my life. 
JIRA
Gloomy 









SHARE
Writer
JIRA_365
Writer
นักเล่าเรื่องเศร้าแง่มุมด้านลบของชีวิต :) ถ้าไม่มีใครอยู่ข้างๆคุณ งานเขียนของฉันจะคอยอยู่ข้างๆคุณเอง The story of my life #JIRA ฝากเพจด้วยนะคะ https://www.facebook.com/JIRA365/

Comments

poteii
2 years ago
ขอบคุณสำหรับข้อคิดนะคะ 
แต่กว่าจะทำได้ต้องยากมากแน่เลยค่ะ 
ได้แต่บอกตัวเองว่า ต้องทำให้ได้ๆ 
หวังว่าสักวันเราคงจะกล้ามากพอนะคะ

สู้ๆนะคะ
Reply
JIRA_365
2 years ago
ค่ะดีใจนะคะที่ชอบงานเขียน พยายามเข้านะคะ สักวันนมันต้องเป็นวันของเราแน่นอนค่ะคิคิ
Plaifun
2 years ago
ชอบจัง มันตรงใจเรามาก เหมือนกำลังอ่านขีวิตของตังเองอยู่ เราเข้าใจคุณนะ / This too shall pass.
แล้วมันจะผ่านไปค่ะ สู้ๆ
Reply
JIRA_365
2 years ago
ขอบคุณนะคะที่ชอบ แอบดีใจงุงิ
Wichuing
2 years ago
เราคิดมาตลอดว่าโลกไม่ได้หมุนรอบตัวเรา เพราะความผิดหวังที่เจอมันย้ำกับเราตลอด อ่านแล้วน้ำตาไหลเฉย ขอบคุณที่แชร์ความรู้สึกนะ )
Reply
JIRA_365
2 years ago
ร้องให้พอใครๆก็ต้องมีมุมอ่อนแอกันบ้าง ร้องเสร็จก็ลุกขึ้นสู้เก็บทุกสิ่งที่ผ่านมาเป็นเรื่องเตือนใจว่าวันหนึ่งเราเคยพลาดแบบนี้วันข้างหน้าเราจะไม่เดินอยู่จุดเดิมอีก :)