“ บุคคลสาธารณะ ”
 


บทที่ 9



ผ่านมา 2 เดือนแล้วนะ
ที่ไม่ได้เข้ามาดู storylog เลย



ผ่านช่วงปีใหม่มาได้ 2 อาทิตย์แล้วนะ ..



ผ่านช่วงปีใหม่มา 
แต่ฉันคนนี้ยังเหมือนเดิม


คิดถึงทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องของฮิบนะ


วันนี้ฮิบมีเรื่องมาเล่าอีกแล้วละ ..



เราไปแอบชอบคนๆนึง

เราไม่รู้จักกันหรอก ..


แล้วเค้าก็ไม่รู้ตัวด้วยนะว่าถูกชอบ



ตอนแรกก็ไม่เคยคิดจะชอบหรอก ..

แต่สักพัก 
พอได้เริ่มค้นหา
เริ่มติดตาม 
เริ่มรู้จัก


อยู่ๆ .. ใจมันก็ลอยออกไปโดยที่ไม่รู้ตัว



เค้าตัวสูง 
แต่เตี้ยกว่าเพื่อนในกลุ่ม


เค้าตาหวาน
ขี้เล่น
ยิ้มน่ารัก

และที่ทำให้งอหัวไม่ขึ้นอะหรอ
คือเค้าชอบหมา
และเค้าก็ชอบเด็ก



ดีใจเสมอเมื่อเห็นเค้าโพสต์สตอรี่ในไอจี
ถ้าไม่เล่นกับหมา 
เค้าก็จะโพสต์รูปสถานที่ที่เค้าไป
และเวลาว่าง
เราเดาว่าเค้าคงจะชอบไปนั่งเล่นกับเด็กของเค้าบ่อยๆ 
 


จากที่ชอบธรรมดา
กลายเป็นมีความหวัง
สักวันเราจะบังเอิญเดินผ่านกันสักครั้งมั้ยนะ



ก็หวังแบบนั้นมาได้สักระยะแล้วละ  ..  


บางครั้งที่เค้าโพสต์รูปคู่ผู้หญิงบ้าง 
ผู้ชายบ้าง 
แคปชั่นหวานๆบ้าง 

มันก็หึง
ก็หวงเหมือนกันนะ


แต่มีสิทธิ์หรอวะ ?





นั่นแหละ


เราก็หวังว่าเค้าจะเห็นชื่อเราขึ้นแจ้งเตือนว่าเราไปกดไลค์เค้าบ้างมั้ยนะ 

เค้าจะแอบมาส่องไอจีของเราบ้างหรือเปล่า ..





แต่มันคงไม่เป็นแบบนั้น
เค้าน่าจะปิดการแจ้งเตือนแล้วแหละ 
ก็คนฟอลโล่เค้าเยอะขนาดนั้น 
เป็นใครก็ไม่อยากเปิดแจ้งเตือนทั้งนั้นแหละ
ให้เสียงข้อความดังทั้งวันคงไม่เอาหรอก 
แค่สามสี่ข้อความ 
บางทีเรายังรำคาญเลย


และต่อไป 
ก็หวังไปอีกว่าจะมีสักวันที่เราจะโคจรมาเจอกันหรือเปล่านะ .. 
เพราะเราสองคนไม่ได้อยู่ที่เดียวกัน
โอกาสเจอจะเจอกันคงน้อยมาก


และถ้าสมมุติว่าเจอกันจริงๆ
เราคงจะหวังมากขึ้นไปกว่านั้นอีก


และถ้าหวังขึ้นไปมากกว่านั้นอีก
เราก็จะคิดว่าเราไม่มีอะไรเหมาะสมกับเค้าอีก



เราจึงบอกกับตัวเองว่า 
ไม่ว่าจะรู้สึกมากขึ้นไปหรือยังไง 
อย่าลืมนะว่า 

เค้าเป็นบุคคลสาธารณะ  

เราจับต้องเค้าจริงๆไม่ได้หรอก 
ถอยออกมาเหอะนะ 
ชื่นชมเค้าอยู่ตรงนี้ 
แค่นั้นพอ .. 
 


มันก็เจ็บๆแหละ
แต่มันก็ไม่ถึงตายหรอก



เรากลับชอบมันซะอีก 
เพราะเราไม่รู้สึกเจ็บปวดแบบนี้มากนานมากแล้ว 
อาจจะดูโรคจิต 
แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกชอบที่จะเจ็บปวดแบบนี้นะ
หรือเสพติดมันเข้าแล้วละ ?



แต่จริงๆคิดว่าไม่หรอก .. 
มันไม่มีใครอยากเจ็บเกินไปมากกว่านี้หรอก 
มันก็แค่ความรู้สึกเจ็บต้นๆที่เรารับมันได้ต่างหาก
เราถึงชอบมัน
แต่จะให้จมลึกลงไปกว่านี้ 
คงไม่เอาแล้วละ 
กว่าจะว่ายโผล่ขึ้นมาได้
ทำเอาเกือบตายอยู่เหมือนกัน



ไม่ว่าจะยังไง 
เราจะขอเป็นแฟนคลับของคุณที่ยืนอยู่ตรงนี้ 
ลงคลิปลงรูปบ่อยๆหน่อยนะ
จะได้ต่อลมหายใจของคนที่ติดอยู่ในวิกฤตเดียวกันกับเราไงละ


เกิดมาก็พึ่งจะเคยแอบชอบคนไกลๆ
คนที่ไม่เคยรู้จักแบบนี้เนี่ยแหละ


คุณควรภูมิใจนะ 
นี่มันครั้งแรกของเราเลย



แต่มองอีกมุม 
มันอาจจะเป็นแค่อารมณ์หลงของเราก็ได้ 
ก็คงต้องให้เวลาเป็นตัวบอกความรู้สึกละกัน
ว่าชอบจริงๆหรือเราแค่หลง




ถึงคนที่กำลังรู้สึกแบบเดียวกัน
มันคงไม่ผิดหรอกเนอะ 
ไอ้การที่ไปแอบชอบคนที่ไม่คู่ควรกับเรา
หรือไม่อาจไคว้คว้าเอื้อมถึง




สิ้นสุดลงตรงนี้ 
หวังว่าไอ้ความรู้สึกที่เกิดขึ้น 
มันคงเป็นแค่ความหลงของเราชั่วคราวนะ 
แต่ถ้ามากไปกว่านี้ 
เราคงต้องขีดเส้นกั้นไม่ให้ความรู้สึกของเรามันเดินก้าวผ่านจุดที่ยืนอยู่ไปมากกว่านี้ .




แด่คุณที่ฉันชอบ 
ไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร 
แค่รู้ว่าฉันยินดีสนับสนุนคุณแค่นั้น.. ก็พอแล้ว

แล้วถ้าเกิดว่าคุณบังเอิญผ่านมาเจอ
หรือผ่านมาอ่าน

ไม่ต้องกังวลหรอกนะว่าฉันจะเข้าไปตัวถ่วงหรือตัวยุ่งกับชีวิตของคุณ
ฉันไม่ใช่สต็อกเกอร์
ไม่ได้ชอบแอบตามใครแบบนั้น
แค่ค่ารถที่ขึ้นเพื่อตามคุณไปในแต่ละที่ยังไม่มีเลย 
แล้วเราก็เสือกอยู่กันคนละภาคอีก
ฉันสู้ไม่ไหวหรอก
แค่ลำพังเรียนไป
ใช้ชีวิตไปก็จะไม่รอดอยู่แล้ว

เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวนะ
ฉันเขียนไว้เผื่อคุณกลัวว่าเราเป็นโรคจิตนะ ( หัวเราะ )



แต่เราว่าเราไม่ได้ชอบคุณขนาดนั้นหรอก
คุณคนที่ไม่เคยรู้จักฉัน



ฮิบ .

SHARE
Written in this book
ALL ABOUT HIP .
" เรื่องของฉัน "
Writer
hip
แค่อยากเขียน
ทุกอย่างที่อยากเขียนและพบเจอ .

Comments