เธอเอาใจฉันไป แต่ไม่รักษา
   "ใจผมในตอนแรกเหมือนเกาะกลางทะเลที่มีเกราะเหล็กห่อหุ้มไว้ น้ำจึงทำลายชายฝั่งไม่ได้ แต่แล้วเธอก็เข้ามา เข้ามาในชีวิตผม เป็นครั้งแรกในชีวิตผมที่ได้รู้จักกับผู้หญิง เธอเป็นเพื่อนผู้หญิงคนแรกของผม เธอทำให้ผมรู้สึกห่วงใย รู้สึกอยากดูแล เป็นคนที่ทำให้ผมยอมเปิดใจเปิดเกราะเหล็กของผมออก แต่หลังจากนั้นผมกลับรู้สึกเหงาเปล่าเปลี่ยว รู้สึกไม่เป็นที่สนใจเหมือนแต่ก่อน ผมเหมือนเป็นเด็กที่เรียกร้องความสนใจ แต่ก็ทำไงได้ผมรู้สึกมันเปลี่ยนไปจากทีแรก ผมหรือเธอที่เปลี่ยนไป ทำไมผมถึงได้รู้สึกเหงามากมายขนาดนี้ แต่ผมจะไปทำอะไรมากกว่านี้ก็ไม่ได้ แฟนก็ไม่ใช่ แล้วจะมีสิทธิ์ ไปยุ่งอะไรกับเธอ
ผมรู้สึกเหงาจนร้องไห้หลายครั้ง รู้สึกผมต้องพยามคุยอยู่ฝ่ายเดียว ทำไมผมต้องห่วงคนๆหนึ่งขนาดนี้ว่ะ 55 
ยิ่งรักมาก ก็เจ็บมาก  น่าแปลกที่คนเรา ถ้าไม่เสียสิ่งนั้นไป ก็จะไม่เห็นค่าของสิ่งนั้น รอจนสายรู้ตัวอีกที่ก็สูญเสียสิ่งนั้นไป จะเป็นห่วงใครสักคนก็ต้องรอจนเขาไม่อยู่ให้เห็นหน้า หรือว่าบางทีผมควรหายไปเลยดีว่ะ 55. เพื่อจะมีค่าขึ้นมาบ้าง เพราะบางทีผมก็ไม่อยากรู้สึกแบบนี้ อยากจะจบๆความรู้สึกนี้ไป บางครั้งก็อยากตายๆไปให้พ้น ผมเป็นห่วงเธอน่ะ แต่ผมรู้สึกเธอเป็นห่วงผมแค่คำพูด พูดอย่างดี แต่ทำไมผมยังรู้สึกโดดเดี่ยวขนาดนี้ 
หรือบางที เราไม่รู้จักกันคงจะดีกว่า
SHARE
Written in this book
my life story
Writer
TooTop
นักเรียน
I am the flash

Comments

30thSEP
2 years ago
อย่าเพิ่งหายไปไหน อยู่ใช้ชีวิตแล้วก้าวผ่านมันไปเป็นเพื่อนกันนะคะ
Reply