เจ้าตัวเล็ก
ฉันกำลังทำลายชีวิตตัวเอง

มันเหมือนกับว่าเป็นเพราะตัวฉันเอง

หากแต่ว่าฉันไม่สามารถควบคุมมันได้

เหมือนมีร่างเล็กๆในกายที่เปรียบเสมือนโคลนนิ่งของตัวฉัน สะกัดกลั้นคำพูดนั้นไว้อยู่

ได้แต่ยืนมองความพังทะลายนั้นอย่างเงียบๆ

“หากพูดออกไปเจ้าจะเจ็บปวดกว่าเดิม”

ร่างเล็กกล่าว

“แต่เจ้าตัวน้อย...ข้านั้นเจ็บปวดเหลือเกิน...ข้าต้องการใครสักคนมาหยุดมัน”

ฉันพยายามต่อสู้กับร่างเล็กนั่น

“ข้าไง ข้าจะอยู่กับเจ้าเสมอ แค่เพียงเจ้ากับข้ามันก็เพียงพอแล้ว”

ฉันส่ายหน้า มันไม่มีผล

ร่างเล็กไม่ปล่อยฉันไป

...

“ใช่หรือเปล่าเจ้าตัวใหญ่ คนที่ไม่ปล่อยน่ะ ใช่ข้าหรือเปล่า”

“คนที่ไม่ยอมจากข้าไปมันคือเจ้าต่างหาก เจ้าตัวใหญ่”

“เจ้าก็แค่กลัวว่าหากปล่อยข้าไปแล้ว ในโลกข้างนอกนั้น เจ้าจะไม่มีใครจริงๆ”

“เพราะว่าในโลกข้างนอกนั่น ไม่มีใคร...”

“เจ้าเลยไม่ปล่อยข้าไปยังไงล่ะ”

...

ฉันยืนนิ่งฟังเจ้าตัวเล็กอย่างเถียงไม่ออก

ยืนกระอักกระอ่วนขุ่นมัวอยู่อย่างเงียบเชียบ

จริงอย่างที่เจ้าตัวเล็กกล่าว

“เจ้าคงไม่อยากให้ข้าไล่เจ้าไปหรอกใช่ไหมเจ้าตัวใหญ่”

...

...

“ใช่”

ฉันกับเจ้าตัวเล็กมองหน้ากันอย่างเงียบเชียบ 

เจ้าตัวเล็กจับมือฉันไว้

“เพียงแค่ไม่พูด”

“เพียงแค่ยังไม่พูด”

“เมื่อถึงเวลาที่โลกข้างนอกนั่นมีใครสักคน”

“ข้าจะปล่อยมือเจ้าไป”

SHARE

Comments