คนกากๆที่หลงลืมตัวเอง
มีใครเคยรู้สึกว่าตัวเองกากบ้าง?

ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่กำลังจะผ่านไป
ฉันตื่นเช้ากว่าทุกวัน เรียกได้ว่าตื่นเช้ากว่าวันทำงานเสียด้วยซ้ำ

ตื่นเช้า ไปใส่บาตร ขี่รถเล่น 
สูดอากาศเย็นที่มีไม่บ่อยนักให้ฉ่ำปอด
เย็นจนมือชา ปวดไปหมด

กลับมาห้อง เอาผ้าไปซัก 
แล้วเดินเรื่อยเปื่อยออกไปหน้าปากซอย
ตั้งใจจะหาชาร้อนๆกิน กลับได้ชาเย็น
อยากกินผักผัดในมื้อเช้า 
ป้าที่ร้านไปซื้อผักที่ตลาดยังไม่กลับ

อืม เริ่มต้นวันกากๆได้สมบูรณ์แบบ

กลับมาห้อง นั่งเปื่อยๆอีกครั้งรอตากผ้า
แดดสาดส่องเข้ามาในห้องจากทางระเบียง
แดดแรงจนรองเท้าที่หน้าประตูนิ่มไปเสียฉิบ
แรงจนเดินไปเปลี่ยนใส่เสื้อกล้ามแทบไม่ทัน

หน้าหนาวอยู่ไหนใครบอกที?

ถือว่าเป็นวันหยุดที่หาความสุขตัวเองไม่เจอเลยจริงๆ
สองคืนที่ผ่านมา นอนหลับแบบไม่สนิท
พลิกไปมา เหมือนหมูปิ้งบนเตา
ตื่นเช้าตรู่ทั้งที่นอนไปไม่ถึงสี่ชั่วโมง
ระบบขับถ่ายก็เฮงซวย

ตากผ้าเสร็จ
ก็ได้แต่นั่งไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอย่างหน้าเบื่อ
เล่นจนไม่มีอะไรจะเล่น เดินไปนอนก็นอนไม่หลับ

ก็นอนโง่ๆได้เริ่มต้นขึ้น

ฉันนอนโง่ๆบนที่นอน 
จ้องเพดานสีขาวล้วนอย่างไร้จุดหมาย
แม้ด้านนอกจะเริ่มมีเสียงรถ เสียงผู้คนดังขึ้น
กลับไม่มีอะไรเข้ามาในหัว

คิดไปเรื่อยเปื่อย

ว่าชีวิต ไม่เคยทำอะไรที่ชอบเลย
ตั้งแต่เรียนมาจนทำงาน
เหมือนตัวเองเดินไปบนทางมืดๆ 
ตรงบ้าง เลี้ยวบ้าง ขรุขระบ้าง 
ไม่รู้ว่าจุดหมายคืออะไรกันแน่
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำงานอดิเรกที่เคยชอบ หล่นหายไปตอนไหน

รู้ตัวอีกที 
เวลาว่างทั้งหมดก็ทุ่มไปกับการนอนมากกว่าสิ่งอื่น
ลืมไปเลยว่า ชอบอ่านหนังสือนิยาย
ลืมไปเลยว่า ชอบเล่นเกม
ลืมไปเลยว่า ชอบถักไหมพรม
และลืมไปอีกหลายๆอย่างที่นึกไม่ออก

ลืมไปแม้กระทั้งอาชีพในฝันที่อยากทำ
ใช้ชีวิตอย่างที่เคยอยากเป็น



มานั่งคิดๆดูแล้ว
ช่างโตมาเป็นคนที่ตัวเองในตอนเด็กไม่ชอบจริงๆ
เป็นคนห่วยๆ ที่มีคุณภาพชีวิตแย่
อาหารมื้อหลักมักฝากไว้กับของแช่แข็งจากร้านสะดวกซื้อ
เย็นวันศุกร์มักจะไปสังสรรค์ เหล้า บุหรี่ บ้านช่องไม่กลับ 
เก็บเงินไม่อยู่ และ...หายใจทิ้งไปวันๆ

ลืมไปหรือเปล่า ว่าเคยอยากเป็นนักเขียนมากขนาดไหน?

เพราะเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือมาก โดยเฉพาะนิยาย
บางเรื่องตอนจบก็ไม่ตรงใจ บางฉากก็ขัดใจ
จนมีความคิดที่อยากจะเป็นคนเขียนซะเอง
แล้วก็ได้มีโอกาสเขียนอยู่หลายเรื่อง
แต่เขียนไม่เคยจบ ชอบมีข้ออ้างให้ตัวเอง
คิดไม่ออกบ้าง ไม่มีเวลาบ้าง
ต่างๆนานา 

จนตอนนี้ ผ่านมานานเท่าไหร่ ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม
จนหลงลืมความฝันของตัวเองไป
เหมือนลืมตัวเองที่เคยมีความสุขไป
ตอนนี้เหมือนใช้ชีวิตแบบเทาๆ 
จะทุกข์ก็ไม่ใช่ จะสุขก็ไม่สุด

กึ่งๆกลางๆกับความรู้สึก

ใช้ชีวิตให้ผ่านไปวันๆแบบไม่มีความหมาย
ไม่มีอะไรให้จดจำ หรือนึกย้อนกลับมา
สมุดบันทึกภาพประทับใจ หยุดเขียนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็จำไม่ได้ แต่รู้สึกว่านานแล้ว

รู้สึกว่า การจะก้าวเข้าไปในความฝันของตัวเองมีกำแพงกั้นอยู่
รู้สึกเหมือนว่ายังรู้จักตัวเองไม่มากพอ
ที่เข้ามาเขียนเรื่องราวของตัวเองทุกๆวันในนี้ 
ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้น
เขียน เพื่อให้เข้าใจความรู้สึกในแต่ละวัน
เขียน เพื่อให้รู้ว่าวันนี้เราใส่ใจกับเรื่องอะไรไปบ้าง
เขียน เพื่อย้ำเตือนว่าประสบการณ์ให้อะไรกับเรา
เผื่อว่าวันนึง ที่หลงลืมตัวเองอีกครั้ง 

จะได้เป็นเครื่องย้ำเตือนให้คนกากๆจำตัวเองได้
แล้วต่อไปก็อย่ากากแบบนี้อีก



SHARE
Writer
Apinn
Writer
นักสะสมประสบการณ์

Comments

theNeverything
3 years ago
มีคนเคยบอกเราว่า อยากเป็นคนแบบไหนก็ให้ไปอยู่ใรสังคมนั้น ... ลองดูค่ะอาจจะช่วยเติม passion ให้คุณได้นะ ✌
Reply
Apinn
3 years ago
ขอบคุณค่ะ เราจะพยายามปรับตัว
🙏🙇🙏🙇🙏🙇
theNeverything
3 years ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ ... เชื่อมั่นในตัวเอง แล้วทำอย่างมีความสุขค่ะ ^^