แอบชอบครั้งที่เท่าไหร่กันนะ ?
นับครั้งไม่ถ้วนกับการแอบชอบ
มีเเต่ใจมอบให้เขาโดยไม่หวัง
 
ไม่เคยห่วงใจตัวเองจนต้องเจ็บ
แค่เห็นเขายิ้มโลกทั้งใบก็เปลี่ยนสี

อะไรมันจะดีไปกว่าการได้แอบชอบนะ ?
รักเอง ชอบเอง เจ็บเอง เขาไม่รับรู้

การที่เราไม่รู้จักกับคนที่แอบชอบ
มันคงเป็นเรื่องที่ดีมากกว่าตอนนี้

ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยตัวเองวันนั้น
ถ้าไม่ทักไปในวันนั้นใจก็คงไม่ต้องเจ็บ

หวังเพียงว่าจะได้คุยก็เท่านั้นเอง
ทำไมมันเลยเถิดมาขนาดนี้

กลายเป็นคนที่ตอบว่า "ได้" ตลอดเวลา
ขอเพียงเขาเอ่ยปากขอมาก็เท่านั้น

เกลียดตัวเองที่ต้องปั้นหน้าฝืนยิ้ม
ทุกช่วงเวลาที่ได้ผ่านมามันคือความทรงจำ

แต่การที่เราไม่รู้จักกันแต่เเรกมันน่าจะดีกว่า
ยิ่งปล่อยไว้ยิ่งถลำลึกเกินไปจนไม่น่าให้อภัย
ภาวนานับจากนี้ขอเป็นความทรงจำที่ดีของกันเเละกันได้ไหม

จากด้วยความรู้สึกดีมันคงดีกว่าจากกัน
เพราะจำเป็นต้องจากเพื่อรักษาความรู้สึก 

.
.
.
.
.
จาก คนที่เป็นห่วงนายเสมอนะ 

SHARE

Comments