แด่.. ใครคนนั้นที่ทำให้ใจสั่นไหว
นี่คือการขึ้นรถไฟครั้งแรกของฉัน 
ฉันนั่งรอรถไฟอยู่ที่ชานชาลา
ก่อนที่ฉันจะออกมาจากบ้าน
ได้คุยกับพี่คนนึง
คนที่ฉันเอง ..
ก็ไม่รู้ว่าไปรู้สึกดีกับเขาตอนไหน

จะกลับบ้านเหรอ
ฉันหวังว่าเขาจะถามฉันในสักวัน
ฉันเอาแต่คุยกับคนอื่นเสียงดัง
หวังให้เขามาสนใจ
เรื่องของฉันบ้าง
ว่าจะกลับวันนี้
กี่โมง ขึ้นรถอย่างไง
จนถึงวันนี้..
วันที่ฉันจะกลับบ้านจริงๆก็มาถึง
เขาถามฉันด้วยความรู้สึกที่คาดเดายาก
แล้วไปกี่วันอ่ะ
นี่เป็นคำถามที่ฉันอยากได้ยินมาหลายวัน
แต่พี่เขาไม่เคยพูดถึงมันเลย
จนวันนี้

ฉันหันไปมองหน้าเขา
ก็พบว่า เขามองหน้าฉัน
อยู่ก่อนแล้ว
คิดถึงได้ไหม
มันเหมือนฝันเข้าไปอีก
เป็นการกลับบ้านที่แสนพิเศษจริงๆ
ความรู้สึกพิเศษที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคน
มันคืออะไรกันแน่
หรือเป็นฉันคนเดียว
ที่คิดเองเออเองไปอีก

กลับมาเร็วๆนะ จะรอ



หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป..
ฉันกลับมาทำงานวันแรก
เขาหายไปไหน?

'อ๋อ เขากลับบ้านไปแล้ว'
มีพี่คนนึงบอกฉันมาว่าเขาโดนไล่ออกเพราะทำความผิด แต่ฉันนั้นรู้อยู่แล้ว

ฉันแอบสมัครfacebookเพื่อไปคุยกับเขาในนามของคนอื่น ใช้รูปโปรเป็นรูปหมาแทนรูปตัวเอง

ฉันก็ตลกตัวเองเหมือนกัน ไม่เคยคิดว่าตัวฉันจะทำอะไรที่ดูโรคจิตแบบนี้ บางทีก็สงสัยว่าทำไมต้องลงทุนลงแรงขนาดนี้ ความอยากรู้ยากเห็น อยากรู้ว่าเขาโพสต์อะไร ชีวิตเขาเป็นยังไง 

ฉันเข้าไปดูความเคลื่อนไหวในfacebook
ของพี่เขา โพสต์ล่าสุด แคปชั่นเขียนไว้ว่า '' งานเลี้ยงยอมมีวันเลิกลา " บนรูปที่เขาถ่ายกับเพื่อนร่วมงาน 

จริงๆฉันก็เตรียมใจไว้ระดับนึงนะ ว่า เออ เขาคงกลับบ้านแล้วจริงๆ เพราะเขาเคยบอกว่าจะกลับบ้าน แต่ก่อนวันที่ฉันจะกลับบ้านฉันถามพี่เขา เขาบอกว่าไม่ได้กลับ จะอยู่ทำงานต่อ 

คงต้องทำใจแล้วสินะะ

วันที่ฉันกลับมาทำงานวันแรก มันดูแปลกๆไปหมด ปกติจะเจอพี่เขาทุกวัน เขาชอบมาแกล้ง มาถามว่าวันนี้เหนื่อยไหม วันนี้กินข้าวหรือยัง 
อืม ไม่มีอีกแล้ว..

ในตอนบ่ายของวันนั้น พี่ร่วมงานเดินมาหาฉัน บอกว่าพี่เขาฝากบอกมาว่า 
คิดถึง อยากเจอหน้า
เขาขอฉันถ่ายรูปแต่ฉัน
ปฏิเสธไปเพราะทำตัวไม่ถูก 
ฉันแกล้งทำตัวปกติ แล้วตอบเขาไปเหมือนคนไม่คิดอะไร
ไม่ได้หรอก ยุ่งอยู่
อ่อ มีเรื่องนึงที่สำคัญ คนรอบตัวฉันเขาสังเกตเห็นพี่เขาชอบแอบถ่ายรูปฉันตอนทำงานบ้าง ตอนพักบ้าง พี่คนนึงที่เป็นเพื่อนเขาเคยเเซ็วพี่เขาว่า "เห็นมึงแอบดูรูปเขาทุกคืน พอเจอหน้าทำเป็นหงอย"

ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ทำตัวปกติมาตลอด ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่รับรู้ไม่พูดถึง ทุกอย่างเหมือนเดิม 

แค่คนที่ผ่านมาให้รู้จัก ได้รู้สึก และหายไป 
ในขณะเดียวกันเขาทิ้งชิ้นส่วนของความทรงจำไว้ให้ฉัน ที่เรียกว่า "ความคิดถึง "



ยินดีที่ได้รู้จัก
ขอบคุณที่คิดถึงกัน
ทางนี้ก็คิดถึงเหมือนกัน..

#แด่ความสัมพันธ์ที่่ยังไม่เริ่มก็จบเสียแล้ว
SHARE
Written in this book
AC118 -
Writer
9h
September
" แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คน เราก็ยังโดดเดี่ยว "

Comments

lDK
2 years ago
สักวันคุณจะได้พบเขาอีกครั้ง
Reply
9h
2 years ago
ฉันก็หวังว่าจะพบเขาอีกในสักวัน