จริงๆ ไม่คิดก็ดีนะ


“ขอโทษนะ”
ข้อความจากเพื่อนคนนึงปรากฎขึ้นบนโทรศัพท์ พร้อมกับบรรยายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ในแง่มุมของเธอ

นี่เป็นไม่กี่ครึ่งในชีวิตของฉันที่ “คำขอโทษ” นั้นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีใจ เสียใจ โกรธ หรือเศร้าแต่อย่างใด เพราะเท่าที่ฉันจำความได้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกงง ใช่แล้วล่ะ “งง”

เพราะทั้งหมดที่ผ่านมา ฉันมักจะเป็นฝ่าย “คิดมากกว่า” อยู่เสมอไงล่ะ ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ที่ถึงขนาดมีคนส่งข้อความมาขอโทษล่ะก็ ยังไงซะก่อนหน้านั้นฉันคงคิดมากไปไกลแล้วล่ะ55

ที่ฉันมาเขียนข้อความในวันนี้ ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะจดบันทึกว่าเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับฉันเป็นครั้งแรกหรอกนะ แต่ฉันเขียนเพราะฉันได้เรียนรู้บางสิ่งยังไงล่ะ เรียกว่าได้ “เข้าใจ” ล้ะกัน

วันนี้ฉันได้เข้าใจว่า “การไม่คิด” มันเป็นยังไง เพราะที่ผ่านมาฉันก็เคยหงุดหงิดกับบางเหตุการณ์ไม่น้อย เคยกล่าวโทษบางคน และเคยสงสัยว่า

 “นี่ไม่คิดถึงจิตใจคนอื่นบ้างเลยหรือไง” 

“ทำไมไม่หัดคิดบ้าง ในขณะที่ฉันต้องมาคิดมากกับความไม่คิดของเธอ”

ฉันจะให้อภัยพวกเธอก็ได้ ถือซะว่าวันนี้ได้มีโอกาสเข้าใจมากขึ้น (แม้ในใจลึกๆก็ยังรู้สึกอยากให้คิดมากกว่านี้ก็ตาม55)

นอกจากวันนี้ฉันจะได้เข้าใจการไม่คิดแล้ว ฉันรู้สึกโชคดีอีกอย่าง นั่นก็คือ การที่ฉันไม่คิดมากวันนี้ไม่ได้ทำร้ายความรู้สึกของใคร ฉันจะถือว่ามันเป็นโบนัส

สุดท้ายอยากจะฝากสิ่งที่เคยคิดเกี่ยวกับความคิดไว้ว่า

“คิดน้อยไป ทำร้ายคนอื่น
 คิดมากไป ทำร้ายตัวเอง
 คิดดีๆ”

SHARE

Comments