Our yesterday


...ทะเลตอนสี่ทุ่มครึ่ง
บนภูเขาสูงในตอนสายๆของวันหยุดยาว
บนบีทีเอสในเมืองใหญ่ที่ทุกคนเอาแต่ก้มหน้า
บนรถยนต์ที่ฉันกำลังขับไปเที่ยวพักผ่อน

ร้านอาหาร 
ร้านเหล้า
หรือแม้แต่ในห้องนอน

ฉันพกพาเขาไปด้วยทุกที่
ในห้วงความรู้สึก
เวลาที่ตัวเราไม่ได้อยู่ติดกัน

เป็นแบบนี้มาเสมอ
เป็นแบบนี้มานานแล้ว

เขาคนเดิม
เขาที่ฉันเขียนถึงมาตลอดในนี้

เรื่องราวของเราน่าเบื่อนัก
ซ้ำซากและไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น

บางวันฉันเลือกจะนอนซึมเฉยๆ
มากกว่าจะเข้ามาเขียนเล่าอะไรข้างในนี้

แต่อีกเพียงแค่ไม่กี่เดือนนี้ฉันจะเรียนจบแล้ว
จบแบบจบจริงๆ
แบบที่ต้องออกไปเผชิญชีวิตที่เรียกว่า วัยทำงาน

และคงเป็นครั้งนี้
ที่เราต้องห่างกันจริงๆสักที


และสำหรับคนที่ไม่ค่อยมีความรู้สึกลึกซึ้งอย่างเขา
คงไม่ใช่เรื่องน่ายินดียินร้ายอะไร

ฉันเองก็บอกไม่ถูก
เดาอะไรไม่ได้เลย

ฉันไม่รู้ว่าจะยังหอบหิ้วความรู้สึกที่เต็มไปด้วยชื่อและใบหน้าของเขาไปด้วย
ในทุกๆที่ที่จะก้าวย่างไปไหม

หรืออาจจะยุ่งกับการงานและปัญหาต่างๆจนลืมเลือนมันไป

เราใช้เวลาด้วยกันตรงนี้มาหลายปี
สำหรับฉันทั้งสุขใจและเจ็บปวดปะปน

แต่นี่คงเป็นสุดท้ายแล้วจริงๆ



_______

ช่วงสุดท้ายของเรา
ฉันอยากจะทำอะไรๆให้เขา 
เหมือนวันแรกๆที่หัวใจของฉันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเขา 
หัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังที่เขามอบให้ฉันมา

ก่อนที่มันจะจางลงไปด้วยสิ่งที่เรียกว่า ความเป็นจริง

แม้วันนี้หัวใจของฉันจะไม่เหมือนเก่า
เต็มไปด้วยแผลจากเรื่องราวต่างๆที่เราผ่่านพ้นกันมา

เขาไม่ได้เป็นคนเดิมที่ฉันรู้จักในวันแรกๆ
และฉันก็ด้วย
เราต่างโตขึ้น
สร้างบาดแผลต่อกัน
และเรียนรู้กันและกันมาอย่างมากมาย

แต่หากเราต้องห่างกันจริงๆ 
ก็ขอให้เขาจดจำฉันไว้ในรูปแบบนี้

แบบที่ฉันเป็นให้เขามาตลอด
แม้ในวันที่เขาไม่ได้น่ารักกับฉันเท่าไหร่

เป็นคนที่คอยจัดแจงเรื่องต่างๆในชีวิต
ซักผ้าหอมๆให้เขาได้สวมใส่
ปูที่นอนนิ่มๆให้เขาได้นอนสบายๆ
เป็นผู้รับฟังในทุกๆเรื่องที่เขาต้องการจะบอกกับใครสักคน

ฉันคือคนๆนั้น
เป็นมาเสมอ
และยังคงทำหน้าที่นี้อยู่ 

หัวใจของฉันที่มันกำลังแบกรับเรื่องราวต่างๆอยู่มากมาย
ปัญหารอบด้านที่เข้ามาให้ต้องรับมือไม่เคยหยุด

แต่ก็พร้อมจะเป็นหัวใจที่นุ่มนิ่มและอบอุ่นในเขาได้เพียงแค่เขาเอ่ยปากว่าต้องการ

วันนี้เรายังนอนอยู่ข้างๆกัน
และอีกไม่นานฉันก็ต้องแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง
และปล่อยให้เขาได้มีโอกาสเผชิญกับมันคนเดียว

อย่างที่บอก 
คนที่ไม่ค่อยอ่อนไหวกับอะไรง่ายๆอย่างเขาคงไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดียินร้ายอะไร

ฉันรู้ว่าฉันคงจะไม่ได้อินอะไรกับมันมากมาย
เมื่อมองย้อนกลับมา
ความห่างไกลและเวลาอาจทำให้ฉันหลุดพ้นจากความรู้สึกทั้งปวง

แต่ฉันจะยังรักเขาอยู่เสมอ
อยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่งของโลกใบนี้

อาจไม่ใช่ในแบบนี้ 
แบบที่ฉันรู้สึกมาเนิ่นนาน
แต่ไม่มีทาง
ที่ฉันจะลืมเลือนเขาไป

เด็กผู้ชายธรรมดาๆคนนั้น
ที่สอนให้ฉันรู้จักเจ็บปวดและยอมรับความจริง

แม้จะต้องร้องไห้บ่อยกว่ายิ้ม
แต่ฉันก็ยังชอบเมื่อวานของเรานะ

ชอบเสียงหัวเราะของเราสองคนในห้องสี่เหลี่ยมที่สุด
เพราะไม่ว่ากี่ครั้งที่เขาทำให้ฉันเจ็บปวดแค่ไหน
ลึกๆแล้ว
ฉันก็ยังเป็นคนที่อยากเห็นเขามีความสุขอยู่ดี


ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานนะ ^_^




















SHARE
Writer
Tobeloved
Student
สวัสดีเธอผู้ไม่เคยพบปะ

Comments

chara
1 year ago


แต่นั่นก็คือรัก
แม้หน้าตาของมัน
อาจไม่เหมือน
รักสมบูรณ์แบบในอุดมคติ

แต่ใครว่ารักมีโฉมหน้าเดียว

Reply