ละมุน

ความรู้สึกนี้น่ะ ฉันไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร
ไม่ได้หวือหวาราวกับงานเฉลิมฉลอง
ที่ประดับประดาด้วยแสงไฟวาววับ
ไม่ใช่คำพูดอ่อนหวานที่ทำให้หวั่นไหว
ไม่ใช่สายตาที่ทำให้ใจสั่น
ล่องลอยไปกับความฝัน
แต่อ่อนโยน
ละมุน

ฉันเคยมั่นใจ
ว่าความรักจะเป็นราวกับพายุใหญ่
พัดพาฉันไปยังดินแดนห่างไกล
สถานที่ที่ดอกไม้ผลิบาน และความเจ็บปวดไม่เคยมีตัวตน
แต่ทว่าคงมิใช่ทุกความรัก

จริงอยู่ที่ฉันเคยเผชิญกับพายุเช่นนั้น
และในแดนห่างไกลนั่น ฉันถูกทิ้งไว้
กลายเป็นคนแปลกหน้าในใจของตัวเอง
แต่มันมิใช่ดินแดนที่ผู้คนเฝ้าตามหาหรอกนะ
มันคือความรกร้างที่ไร้ชีวิต
ทุกฝีเท้าที่ย่างก้าว
ใต้ฟ้าเงียบเหงาและหนาวเย็น

กลับมองเห็นดวงดาว




บางความรักก็เป็นเหมือนแสงดาวดวงน้อย
เงียบงัน ทว่าไม่เคยจากไปไหน
นานวันเข้าจึงได้รู้ว่า นั่นเองคือสิ่งที่สุดแสนพิเศษ

บางความรักก็เป็นราวแสงจันทร์อ่อนโยน
แม้ว่าจะห่างไกลเพียงใด ใต้ฟ้าไหน
ก็จะยังอยู่ที่นั่นเสมอไม่มีเปลี่ยน
แม้ในบางคราวจะเอนกายหลับใหลในหมู่เมฆ
หรือถูกเงาดำบดบัง
แต่ไม่นานก็จะกลับมาสว่างสดใส

ฉันเคยผ่านมันมาแล้ว
ความรู้สึกในชื่อที่ต่างกัน ในนิยามที่ต่างกัน
ฉันคิดว่าตัวเองรู้จักสิ่งเหล่านี้ดีพอ
รู้ว่าจะแยกแต่ละอย่างออกจากกันได้อย่างไร

ทว่าในช่วงเวลาอันเงียบงันนี้
กลับได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆว่า
ความรู้สึกที่ล่องลอยอยู่ในใจของฉันตอนนี้คืออะไรกัน
ความละมุนที่ไร้นิยามนี้
อาจเป็นทุกสิ่งทุกอย่างรวมกัน
หรือเป็นสิ่งใหม่ที่ไม่เคยรู้จัก

ไกลออกไป เสียงรถไฟสองขบวนกังวานในความมืด
เตือนให้ใจรู้สึกสงสัย
เราทั้งสองออกเดินไปในทิศทางตรงข้าม
สวนกันเพียงเพื่อผ่าน
หรือเป็นการพานพบที่มีความหมายมากกว่านั้น
คำขอพรเล็กๆ ล่องลอย
ดาวตกดวงน้อยในนาทีที่อ่อนไหว
หากว่ามือของเรายังไม่พรากจากกัน

.
.
.

งานเต้นรำของเรายังมาไม่ถึง
ทว่าคง
อีกไม่นาน


ขอให้คืนนี้ฝันถึงคุณ

SHARE
Writer
Noetta
Stranger in the Night
★ โจรสลัดแห่งหมู่เกาะนับพัน ★ www.facebook.com/noetta.writes.a.noem

Comments