ความสุขอันไม่จีรัง
หลังกลับจากคาเฟ่ สัมผัสได้ถึงมวลแห่งความจริงไหลมากับสายลมกระทบร่างให้หนาวสั่น ไม่สิ หัวใจต่างหากที่สั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่เวทมนตร์แห่งความสุขได้เสื่อมลงไปจนหมดเสียแล้ว

ความอบอุ่นเพียงชั่วข้ามคืน
ความรู้สึกของผู้ถูกรัก ถูกเอาใจใส่ ผู้ถูกหลงใหล
สัมผัสอันใกล้ชิดราวกับอยู่ในความฝัน
ใบหน้าที่ห่างกันไม่ถึงคืบ
อ้อมกอดแน่นอันอบอุ่นนั้นฉันคงไม่มีวันลืม ราวกับว่าเขาไม่อยากปล่อยให้ฉันจากไป
แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา

เราไม่รู้จักกัน พวกเขาต่างก็ทำไปตามหน้าที่ทั้งนั้น
มวลความสุขที่ฉาบบางๆบนหน้ากากทำให้แอบรู้สึกปวดใจอยู่ไม่น้อย
สิ่งที่เป็นเหมือนฝัน ความสุขที่หาไม่ได้ในโลกแห่งความจริง มีเพียงในโลกที่เราร่วมกันสมมติขึ้นมานี้เท่านั้น

ถึงมันจะปลอม เราต่างก็ยอมรับความปลอมอันหอมหวาน
หรือบางทีความจริงแท้คงไม่สำคัญ ขอแค่หัวใจของเราได้เคลิบเคลิ้ม แม้เพียงค่ำคืนเดียวในชีวิตก็เพียงพอ

เราทำได้เพียงตักตวงความสุขให้มากที่สุด ก่อนที่จะต้องก้าวเดินไปบนบันไดอันสวยงามที่พาเรากลับสู่ความจริงอันโหดร้าย

เป็นไปไม่ได้เลยหรือที่เราจะเก็บความสุขนั้นไว้ตลอดไป

ความอิ่มเอมยังไหลวนอยู่ในอกข้างซ้าย แต่ความเศร้าและเหงาเหลือเกินเริ่มกัดกินความสุขให้เปลี่ยนจากหวานเป็นขม

เคยรู้สึกทั้งมีความสุขและเศร้าในเวลาเดียวกันบ้างไหม
เวลาที่นึกถึงช่วงเวลาดีๆที่เรามีความสุข แต่ก็เศร้าเหลือเกินที่มันจบลงหรือเป็นเพียงความสุขจากสิ่งปลอมๆ

หลายคนคงคิดว่าแค่มีความสุขก็พอแล้ว จะคิดมากทำไม
ถ้าไม่รู้จักความทุกข์ก็ไม่รู้จักความสุข
แต่ถ้าไม่รู้จักความสุข ก็ไม่รู้จักความทุกข์เหมือนกัน

นานๆครั้งในชีวิตฉันจะได้มีความสุขมากขนาดนี้ เมื่อมันจบลงจึงได้เจ็บปวดมากไม่แพ้กัน

ความจริงฉันไม่มีใครให้กอด ไม่มีใครดูแลใส่ใจในยามที่อ่อนล้า
ฉันเป็นเพียงเด็กขาดความอบอุ่นคนหนึ่งเท่านั้น

อ้อมกอดจากบุคคลที่ไม่รู้จักก็เพียงพอจะทำให้น้ำตาฉันไหลได้ตลอดคืนที่กลับมาจากงาน

อบอุ่นจังเลย แต่ทำไมหัวใจถึงเจ็บปวดขนาดนี้นะ
มีความสุข แต่มันก็แค่ของปลอมที่เขาทำไปเพราะหน้าที่ใช่ไหม

ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่เป็นโรคกลัวการมีความสุข พอมีความสุขแล้วจะรู้สึกผิดว่าตัวเองกำลังเหลิงกับชีวิต จะต้องกดดันตัวเองให้เครียดตลอดเวลา
เพราะเติบโตมากับสภาพแวดล้อมแบบนั้น เมื่อไรที่ฉันมีความสุขออกนอกหน้า ก็จะโดนด่าว่าไปหลงกลคนอื่น ยิ้มร่าอะไรอยู่ได้ จนสุดท้ายความสุขก็กลายเป็นความทุกข์
เพราะเติบโตมาแบบนั้น แม้ตอนนี้จะไม่โดนด่ามากเหมือนเมื่อก่อน แต่ฉันก็สามารถร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเองโดยไม่ต้องโดนด่าได้เหมือนกัน
น่ายินดีซะไม่มีล่ะ

เพราะอย่างนั้นถึงทำได้แค่กลับมานอนร้องไห้ ปรับตัวให้เข้าสู่โลกแห่งความจริง ชีวิตจริง
ชีวิตที่ไม่มีฮาเร็มผู้ชายคอยเซอร์วิสเราตลอดเวลา
ชีวิตที่ต้องยืนหยัดด้วยตัวเอง เพียงคนเดียว

และเฝ้ารอว่าสักวันจะมีคนๆนั้นผ่านเข้ามา

อื้ม อย่างน้อยครั้งหนึ่งฉันก็เคยมีความสุขและฟินมากขนาดนั้น
ขอแค่ความรู้สึกของเราเป็นจริงก็พอมั้ง
แต่เพราะจริงนั่นแหละมันถึงเจ็บปวด เพราะอย่างอื่นอาจจะปลอมหมดเลยก็ได้

พูดยากเนอะ

หยุดพูด แล้วเดินต่อไปดีกว่า
SHARE
Writer
Dancerintherain
Storyteller
Just an emotional woman waiting for a miracle

Comments