สิ่งที่ได้จากการทำสิ่งที่รัก
สองสามปีมานี้เราหาอะไรให้ตัวเองทำ ปีละ1-2 project เติมแต่งความฝันเล็ก ๆ ของตัวเองไปทีละอย่างสองอย่าง

ทำงานฝีมือขาย ถักหมวกและตุ๊กตา amigurumi 
เราถักหมวกได้ทั้งโครเชต์และนิตติ้ง ถักไว้เต็มบ้านและชอบถ่ายรูปลง social network บ่อย จนเพื่อนอยากได้บ้าง ตุ๊กตา amigurumi ก็เป็นหนึ่งในงานอดิเรกที่เราชอบถัก ถักแจกบ้าง ถักเป็นของขวัญบ้าง พอมีคนอยากได้มาก ๆ ก็เลยเปิดรับออเดอร์เสียเลย ใครอยากได้ก็ถักขายเป็นพรีออเดอร์ไปได้ทุนคืนและได้ค่าขนมนิดหน่อย
ว่าง ๆ จากการทำงานนู่นนี่นั่น ก็ถักหมวกให้ตัวเองบ้างถักนิตติ้งซึ่งเราไม่ค่อยถนัดเท่าโครเชต์ แต่ออกมาหน้าตาพอดูได้ เอาไปใช้จริงรู้สึกติดหนี้บุญคุณหมวกตัวเองมาก เพราะไปเที่ยวญี่ปุ่นช่วงหน้าหนาวอากาศติดลบถ้าไม่ได้หมวกใบนี้คงเย็นหูไม่รู้หาย!

สิ่งที่ได้กลับมา
ไม่ใช่เงินที่ทำให้มีความสุข แต่เป็นความสุขเวลาคนที่ได้ของไป...เอาไปใช้ บางคนซื้อเพราะเหตุผลบางอย่างอยากช่วยอุดหนุน บางคนซื้อเพราะชอบจริง ๆ คอยส่งรูปมาให้ดูเรื่อยๆ คนทำก็มีความสุข(มาก) แค่นั้นเอง

หัดเรียนตัดเย็บเสื้อผ้า
ถัดจากนั้นไม่นานไปเรียนตัดเย็บเสื้อผ้ามาด้วย น้าซื้อจักรเย็บผ้าให้เป็นของขวัญเพราะเห็นว่าเราชอบ เลยติดต่อโรงเรียนเพื่อเรียนคอสสั้น ๆ (สั้นมากกกก) ตัดเป็นอยู่แค่แบบเดียว แพทเทิร์นเดียว หลังจบคอสก็บ้าตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่เดือนสองเดือน หัดตัดเย็บแแบบอื่นเพิ่มเติมด้วยตัวเอง Pinterest เป็นที่แบ่งปันไอเดียสวย ๆ อาศัย YouTube เป็นที่ตักตวงความรู้  ได้ทำในสิ่งที่อยากทำเสียที...สนุกมาก จากที่ตัดเย็บเสื้อผ้าไม่เป็นเลย เราสามารถตัดเสื้อให้ตัวเองได้หลายตัว ตัดขายได้ประปรายเพราะตัดได้เฉพาะไซส์ตัวเองคนที่ซื้อไปต้องขนาดตัวและความสูงเท่ากันจึงจะใส่ได้ 55+...ฝึกไปเรื่อย ๆ เราก็ตัดเย็บเสื้อผ้าเด็กได้ อาศัยแพทเทิร์นสำเร็จรูปจากเว็บต่างประเทศมาประยุกต์เติมแต่งไอเดียไปเรื่อย ๆ เอาไปให้เป็นของขวัญเพื่อนรุ่นพี่ที่คลอดลูกแฝด คนรับไปดีใจคนทำให้ก็ยิ้มแก้มปริ ทุกวันนี้ก็พยายามตัดเย็บบ้า ๆ บอ ๆ ไปเรื่อย ๆ ใส่ได้บ้างไม่ได้บ้างก็เปลืองผ้ากันไป 55+ 


สิ่งที่ได้กลับมา
ไม่ใช่ทักษะแต่ได้รู้ว่าตัวเองสามารถทำได้...ถ้าพยายาม...และจะทำได้ดีถ้าเราทำด้วยความรัก ความหลงไหลและอยากต่อยอดมันออกไปเรื่อย ๆ 


รับเขียนบทความ 
อยากเขียนบทความขาย อยากรู้ตัวเองทำได้ไหมกับอาชีพนักเขียน โอ้ยอย่าหรูเรียกอาชีพเลยเรียกว่างานอดิเรกจะดีกว่า สิ่งที่ได้จากการเป็นนักเขียน 
ได้รู้ว่างานจะดีหรือไม่ดี อยู่ที่ลูกค้าให้ข้อมูลและบอกคอนเซ็ปที่อยากได้มากแค่ไหน ถ้าให้มาน้อยเขียนให้ถูกใจยาก ให้ข้อมูลมากชัดเจนคนเขียนก็เขียนได้ตรงตามที่ต้องการ ทำให้รู้ว่าเขียนตามสั่งไม่ค่อยสนุกเท่าเขียนตามใจแล้วใครจะอ่านมึง (คะ?) รับงานเขียนไปเรื่อย ๆ ว่างมากก็รับทุกวัน ไม่ว่างก็เว้นไปเป็นเดือน 
จนวันหนึ่งทีมงานคนสนิทที่คอยส่งงานให้ประจำส่งข้อความมาบอกว่ากำลังจะลาออกไปทำงานตามความฝัน เราสนิทกับคนนี้เพราะเข้าขากันดีและวิธีการพูดคุยของเขาน่ารัก ให้เกียรตินักเขียนทุกคน เวลาเขาจะส่งงานให้ต่อให้เป็นบทความที่ไม่อยากเขียนก็ยินดีช่วยเขียนเพื่อให้งานของเขาเดินต่อได้ เพราะหลายครั้งที่นักเขียนสมัครเล่นอย่างเราไม่ชอบเขียนแต่ก็ยอมเขียนเพราะอยากช่วยให้งานมันจบเร็วขึ้น 

สิ่งที่ได้กลับมา ได้รู้ว่างานเขียนตามสั่ง(จากลูกค้า) ไม่ค่อยสนุกหากจะยึดเป็นอาชีพจริง ๆ สิ่งสำคัญเราต้องหาให้เจอว่าสิ่งที่เราอยากเขียน เรื่องที่เราอยากให้คนอื่นอ่านคืออะไรและเขาอยากอ่านงานแบบนั้นหรือเปล่า ถ้าอยากเขียนตามใจให้มาเขียนบล็อก จะเขียนนิยายหรืออะไรก็ว่าไป ทำแล้วขอให้สุขใจไม่เดือดร้อนใครก็พอ 

อยากมี blog เป็นของตัวเองบ้าง 
จากการเขียนบทความขาย ก็ทำให้อยากมีบล็อกเป็นของตัวเอง คอนเซ็ปคือเขียนอะไรก็ได้ที่อยากเขียนให้คนที่ไม่รู้จักอ่าน ส่วนใหญ่เขียนประสบการณ์ชีวิตไปเรื่อยเปื่อย มันสนุกมีคนมาอ่านมีคอมเมนต์ มีคนติดตามนิดๆหน่อย ๆ ก็ดีใจแล้ว ทำให้รู้ว่าเขียนให้คนไม่รู้จักอ่านมันสนุก ที่ดีใจที่สุดมีคนกด recommend และดีใจที่ได้อ่านงานเขียนคนอื่นบ้าง รู้จักเพื่อนใหม่ ๆ จากหลากหลายอาชีพ น่ารักดี ^^ 

ปีที่ผ่านมาเรารู้สึกเหนื่อยกับคลื่นชีวิตนิดหน่อยเหมือนที่เล่าไปแล้ว ก็เลยไม่มี project อะไรพิเศษมาปีนี้เราก็ไม่ได้ตั้งเป้าหมายว่าอยากทำอะไร สิ่งที่อยากทำมากแต่ยังทำไม่ได้ตอนนี้คือการเดินทางไปในที่ที่ไม่เคยไปเผื่อได้มุมมองชีวิตอะไรใหม่ ๆ กับการซื้อของไปบริจาคบ้านพักคนชรา สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เราอยากเป็นผู้ให้มากขึ้นกว่าเดิมเวลาได้รับรอยยิ้มจากผู้รับมันรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก 

ชีวิตสอนให้รู้ว่าการได้ทำในสิ่งที่อยากทำ มันให้ความสุขได้มากกว่างานประจำที่ทำแล้วมีความสุขบ้างไม่มีความสุขบ้าง ไม่ต้องมาถามตัวเองทำไมต้องทำงานที่ไม่อยากทำ เมื่อไหร่จะได้ทำในสิ่งที่ต้องการสักที ก็ทำสิ! ไม่มีใครมัดมือมัดเท้าเราไว้ สิ่งที่มัดเราไว้คือกรอบที่เราตีมันขึ้นมาจากจิตใต้สำนึกของเราเองทั้งนั้น กรอบที่คิดว่าเอ้ยยากไป เอ้ยลำบากแน่เลยมันต้องใช้เงินเยอะ มันต้องอย่างนั้น มันต้องอย่างนี้  อย่าไปคิดถึงตรงนั้นเพราะมันยังมาไม่ถึงต้องลองทำก่อน ทำเลย...อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง

เมื่อไหร่ที่ลงมือทำเมื่อนั้นจะรู้ว่าสิ่งที่ได้ไม่เหมือนกับสิ่งที่คิด 

สำคัญคือพยายามหาความชอบและ passion ของตัวเองให้เจอ เราจะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักอย่างมีความสุข

สิ่งที่ได้ไม่ใช่ความสำเร็จอะไร ไม่ใช่ความร่ำรวย ไม่ใช่ให้ใครมายอมรับ ไม่ได้สนใจตรงนั้น แต่สิ่งที่ได้คือความสุขความภูมิใจที่ไม่จำเป็นต้องมีใครเข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่แค่ภูมิใจในรอยเท้าเล็ก ๆ ของตัวเองก็พอแล้ว 



SHARE
Writer
KCstory
Writer
นักฝัน ที่อยากแบ่งปันมุมมองชีวิตผ่านตัวหนังสือให้คนที่ไม่รู้จักอ่าน

Comments

Blueboy
1 year ago
คุณ KC เขียนสนุกดีจังครับ อ่านตั้งแต่ประเทศในฝันที่ฉันไม่อยากอยู่ เข้ามาอีกที โห เขียนมาอีกเพียบ แถมยังหลาหลายแนวเชียว เป็นกำลังใจให้ครับ (เรื่องบอกรักเพื่อนนี่โดนใจมาก)
Reply
KCstory
1 year ago
อ่านความคิดเห็นนี้แล้ว มีความสุขจังเลยค่ะ อ่านวนไปวนมาหลายครั้งด้วย ^_____^
Blueboy
1 year ago
จริงเหรอครับ ดีใจจังครับ จะพูดไปก็แปลกๆ เพราะบางเรื่องที่คุณเขียนมันเศร้า แต่ผมเองก็มีความสุขที่ได้อ่านนะครับ
KCstory
1 year ago
เข้ามาบ่อย ๆ นะคะ ^^