ขอบคุณ
นานเสียนานที่เราไม่เข้ามาเขียนเรื่องราวอะไรในนี้ เกือบสามเดือนได้แล้วที่เราห่างหายไป พูดแล้วก็อยากจะหัวเราะพอไล่เรียงเรื่องที่เขียนไป ก็มีแต่เรื่องของเขาเพื่อนของเรา ความเสียใจ ความโกรธต่างๆ ที่ถูกระบายผ่านตัวอักษร ผ่านไปได้เพียงสามเดือนนี้ ไม่ใช่ว่าเราไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่มีความรู้สึกอะไร เรายังคงเสียใจต่อการกระทำหลายๆอย่างที่เราถูกกระทำ แต่เราเริ่มเฉยชาและ เริ่มกลับไปเป็นตัวของเราก่อนที่เราจะเจอกับเขา สามเดือนมานี้ เราไปทำกิจกรรมร่วมกับนักศึกษาต่างชาติ ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสิบวัน ก่อนที่จะเข้าค่ายเราบอกกับอาจาร์ยว่านี้อาจจะเป็นโอกาสที่เราจะเจออะไรสิ่งใหม่ๆก็ได้ แล้วมันก็ใช่จริงๆ ค่ายแรก เราได้เจอกับเพื่อนจากประเทศจีนและอินโด ก่อนกลับเพื่อนบอกว่า เราน่ารักจริงๆ ไม่ใช่น่ารักแบบที่ทุกคนคิดหรอก จะคิดได้อย่างไรล่ะ ว่าผู้ชายตัวโตผมยุ่งๆคล้ายคนตื่นนอน ขอบตาดำๆ เต็มไปด้วยเคราจะถูกชมว่า เป็นผู้ชายน่ารัก เราหัวเราะแล้วก็ได้แต่บอกว่า อย่ามาล้อเล่นเลย เธอคนนั้นที่มาจากจีนบอกว่า คุณน่ารักจริงๆ นิสัยของคุณน่ารักจริงๆ นั้นอาจจะเป็นคำชมคำแรกแบบนี้ที่เคยได้รับ มันมีความสุขมากๆเลยล่ะ เราเริ่มรู้ตัวตนของเราแล้ว เรามีคุณค่า ตอนนั้นในระหว่างที่เราเข้าร่วมค่ายเราก็เริ่มแยกออกห่างจากเพื่อนของเรา ไม่มีการทะเลาะอะไร ไม่มีอะไรทั่งนั้นแค่ห่าง เรายังคุยกับเพื่อนคนที่เราคิดว่าสนิทอย่างปกติ จนมาค่ายที่สอง เราได้รับรู้อะไรบ้างอย่าง ความฝันของเรา อารมณ์ของเรา ความคิดของเรา การพูดของเรา เราการเป็นผู้ชายเหงาๆ นั่งเศร้าพร้อมนิยายเจ็บปวดหัวใจในห้องสมุดแบบนั้นมานานเป็นปีได้อย่างไร ทั่งๆที่เราคือ บุคคลที่ร่าเริงที่สุด พูดเก่งที่สุด และชอบอ่านนิยายที่ทำให้เราะ แฟนตาซี คราวนี้ค่ายนี้ทำให้เราได้คืนตัวตนของเรากลับคืนมา ครั่งนี้เราเดินออกมาจากกลุ่มนั้นจริงๆ เราไม่ได้โกรธไม่ได้ทะเลาะเราแค่ไม่อยากยุ่งเกี่ยว เราพอใจกับมันมากเลยล่ะ แต่คนที่น่าจะสำคัญที่สุดเพราะตั่งแต่เขียนมาก็เขียนแต่เพื่อนคนนี้ เพื่อนสนิทของเรา ถึงเธอจะไม่เห็นความสำคัญของเรา เราก็ไม่ว่า เราบอกเธอว่า เราจะยังเป็นเพื่อนของเธอต่อไป ถึงเธอจะไม่มองเราเป็นเพื่อนสนิทของเธอก็ตาม เราไม่โทษเธอหรอก เพราะก่อนหน้านั้น ก็เคยมีคนที่คิดว่าเราเองเป็นเพื่อนสนิทกับเขาเหมือนกันแต่เราคิดว่าเขาเป็นแค่เพื่อนธรรมดาทั่วไป จนสุดท้ายเราก็เสียเขาไป เราดีใจที่เรากลับมาเป็นคนเดิม และดีใจทีได้รู้จักนาย แต่เส้นทางของเรากับของนายมันคนละเส้นทางแล้ว ถึงแม้นในอนาคตเราจะเจอกันอีก เราจะยังทักทายนาย ยิ้มให้นายเหมือนเดิม อย่าเศร้าไปเลย คำนั้นคงไม่ได้บอกนายแต่คงบอกเรา แต่เราพอใจกับการเป็นอยู่ของเราอย่างนี้ ขอบคุณนี้อาจจะไม่ใช่ไดอารรี่สุดท้าย เราอาจกลับเข้ามาอีกแต่ไม่ใช่มาระบายความทุกข์ ต่อไปเราจะมาบอกความสุขเอง
SHARE
Writer
My_Secrets12
Read
Everything

Comments