ความบังเอิญ (จริงเหรอ)
        ในแต่ละวันการได้เจอหน้าหรือเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของคนที่เราชอบเพียงแค่เดินผ่านกัน นั่นถือว่าเป็นความสุขในแต่ละวันได้เลย แต่การที่จะได้เจอกับคนที่ตัวเองชอบได้นั้น มันเป็นความบังเอิญหรือความตั้งใจของเราเองกันแน่ 
        ทุก ๆ วันในการชอบใครสักคน เราจะเห็นเขาเข้ามาวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวเรา วันทั้งวันเราจะเจอแต่เขาคนนั้น ไม่ว่าคนจะเยอะเพียงไหนก็ตาม แม้กระทั่งโรงอาหารที่มีคนนับร้อย เรายังสามารถมองหาเขาเจอได้ นี่จะคือความบังเอิญจริงเหรอ
        บางครั้งการที่เราจะเจอเขาได้ เราต้องยอมเดินอ้อมเพราะจะได้ผ่านที่ประจำของเขาเพื่อจะได้เห็นหน้าเขา ยอมเดินอ้อมทั้งๆที่ทางมันไกลกว่า แต่เราก็ยอมจะเดินอ้อมเพื่อเขาคนนั้น ยอมกลับบ้านช้า เพื่อจะรอไปยืนรอรถด้วยกัน ทั้งที่จริงๆแล้วเราจะรีบกลับบ้านไปพักก็ยังได้ แต่เราก็ยังมัวรีรอเพื่อได้เจอเขาก่อนที่จะกลับบ้านอีกสักครั้งก็ยังดี
         ทั้งหมดนั้นเราคิดว่าเป็นความบังเอิญ แต่จริงๆแล้วเรานี่แหละที่เป็นคนสร้างมันขึ้นมา  การที่มองเห็นเขาอยู่รอบๆตัวเราได้ หรือ การที่เรามองเห็นเขาไม่ว่าคนจะเยอะเพียงไหน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก แต่คงเป็นเพราะว่าเขาคือคนที่เราชอบ และเขาก็เป็นตัวการที่อยู่ในหัวเราตลอด ตลอดทั้งวัน เขาคือส่วนหนึ่งในความคิดของเรา พอเรานึกถึงเขา เราก็จะพยายามมองหาเขา  ดังนั้นเราว่าการที่เจอเขานั้นก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป แต่เป็นเพราะความอยากเจอของเราต่างหาก
ถ้าวันนึงเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในความคิดเราแล้ว ความอยากเจอหน้าเขามันหมดไป       เราก็จะไม่พยายามมองหาเขาและต่อให้ยืนหันหลังชนกัน  ถ้าไม่อยากเจอแล้ว        เราก็คงไม่หันกลับไป
        
SHARE

Comments