ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร
จริงๆแล้วชีวิตคนเรามันก็ตลกดี หลายๆสิ่งที่เราตัดสินใจทำลงไป เรายังตกใจตัวเองเลยด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ พอมองย้อนกลับไป สิ่งที่ใดที่เราตัดสินใจทำลงไป แม้จะบ้าบอแค่ไหน แต่ก็แทบจะไม่มีเรื่องไหนที่เสียใจที่ได้ทำมัน ถึงแม้ว่าผลลัพธ์จะไม่ออกมาเป็นอย่างที่เราคาดคิดก็ตาม

สมัยมัธยมเราและเพื่อนๆต่างมีความฝัน และพยายามถึงตัวเองในอนาคตว่าจะมีชีวิตเป็นอย่างไร ตัวเราเองก็จินตนาการถึงตัวเองในอนาคต ถึงแม้ภาพจะไม่ชัดเจนเท่าไหร่ แต่มันก็ต่างกับปัจจุบันลิบลับ ถ้าย้อนไปสมัยมัธยมเราคงนึกไม่ถึงด้วยซ้ำว่าชีวิตเราสิบสองปีต่อมาจะเป็นแบบนี้

วันที่ลาออกจากงานครั้งแรก เดินออกจากออฟฟิศ ผ่านแลนด์มาร์คสำคัญที่เราเองเคยถ่ายรูปไว้ตอนวันแรกที่มาทำงาน กับวันนี้วันสุดท้ายที่จากไป มันก็เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน มันไม่ใช่จุดสิ้นสุด มันก็แค่เริ่มต้นเท่านั้น ฉันรู้ดี...

ขึ้นรถไฟฟ้าก็บังเอิญมาเจอเพื่อนเก่าสมัยมัธยม ดีใจมาก ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่เหลือเชื่อ ถึงจะเย็นแล้วแต่เพื่อนก็กำลังต้องเดินทางไปทำงานต่อ เพื่อนเป็นนักกายภาพ แต่ก็ดูมีความสุขกับชีวิตดี ไม่รู้ว่าภาพปัจจุบันของมันจะเป็นเหมือนกับที่มันเคยจินตนาการสมัยมัธยมหรือเปล่านะ

นัดพบปะกับเพื่อนอีกสามคนสมัยมัธยมเช่นกัน ก็รู้สึกอบอุ่นใจเหมือนกัน ที่มีเพื่อนอยู่ด้วยในวันรู้สึกสิ้นสุดและเริ่มต้นในคราวเดียวแบบนี้(บรรยายความรู้สึกไม่ถูกเหมือนกันแฮะ) เราต่างพูดคุยถึงชีวิตของตนเอง เพื่อนที่จบนิติ กำลังตัดสินใจว่าจะย้ายงานไปอยู่ในที่ที่เงินมากขึ้นแต่เวลาน้องลงกว่าเดิมดีหรือเปล่า แต่จบนิติมายังไงก็ต้องอ่านหนังสือเยอะไม่ว่าจะไปทำอะไร 

เพื่อนอีกคนจบ ครุศาสตร์ เคยเป็นครูที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ตอนนี้ลาออกแล้ว รอเรียนต่อโท จากที่ฟังมาเป็นครูนี่เหนื่อยจริงๆ แต่นางก็ยังคงความอารมณ์ดีและการเม้ามอยที่สนุกสนานไว้ได้เสมอตอนเจอกัน คนสุดท้ายเป็นวิศวะที่แท่นขุดเจาะดูจะชีวิตจะตกเป็นท็อปปิคมากสุดในวันนั้น เพราะชีวิตไม่ได้งดงามแฟนตาซีน่าตื่นเต้นอย่างที่เราเข้าใจ แต่เต็มไปด้วยความเครียดและกดดัน แต่พอมาเล่ามันก็ตลกไปหมด ตั้งแต่ต้องนอนบนตะแกรง ฉี่ลงทะเลแล้วมีปลาว่ายไปมา นอนดูทางช้างเผือกจนไม่อยากจะดูแล้ว และอื่นๆ

สิ่งที่เราเป็นตอนนี้มันไกลเกินกว่าที่เราจะจินตนาการในสมัยมัธยมมากจริงๆ
วันนั้นเราไปกินข้าวด้วยกัน แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน รู้สึกว่าได้รับการปลอบประโลมทางจิตใจจากเพื่อนๆ ถึงแม้ว่าพวกมันอาจจะไม่รู้ตัวก็ตาม

ต่อจากนี้ชีวิตของฉันอาจจะกำลังเริ่มต้นบทที่สองขึ้นแล้วก็ได้ แล้วฉันก็อยากจะรู้ว่าอีกสิบปีต่อมาของชีวิตฉัน มันจะเป็นแบบที่ฉันอยากจะให้เป็นหรือเปล่า แต่ก็อย่างว่าแหละ ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร แต่ฉันอยากจะทำให้ชีวิตของฉันมันใกล้เคียงหรือดียิ่งกว่าสิ่งที่ฉันคิดไว้ให้มากที่สุด :)

ขอบคุณภาพดอกหงอนนาคบนภูสอยดาว จากนครินทร์


 
SHARE

Comments

NingStory
2 years ago
ชีวิตคนเรามักจะเป็นแรงบันดาลใจให้แก่กันและกันโดยไม่รู้ตัว 🤗🤗 ลงบ่อยๆนะ ติดตามอยู่ ✌🏻✌🏻
Reply
MLoveMeme
2 years ago
ต่อจากนี้ชีวิตเธอจะไม่เดินเดี่ยวดายอีกต่อไปนะ
Reply