We keep this love in photograph 📷
     เสียงวงดนตรีที่ดังก้องไม่ขาดสายราวกับน้ำในลำธารและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเร็วๆนี้ ผู้คนกระโดดขึ้นลงเป็นจังหวะสอดคล้องกับทำนองเพลง แสงไฟสลัวไม่สว่างมากนัก แต่มากพอให้มองเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจน 

“คนที่ถ่ายรูปโพลารอยด์ไว้ ให้ไปรับรูปได้เลยนะคะ”

สิ้นเสียงประกาศ ฉันละสายตาออกจากชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าและเดินตรงเข้าไปในห้องถ่ายรูปอย่างรวดเร็ว ฉันเปิดแฟลชจากโทรศัพท์มือถือเพื่อมองหารูปถ่ายของเราที่วางเรียงรายอยู่ท่ามกลางรูปถ่ายอื่นๆอีกหลายสิบใบ 

‘รูปคู่เต็มไปหมดเลย’

ฉันอุทานในใจ มีแต่รูปถ่ายคู่เรียงรายเต็มไปหมด บางคู่ก็คุ้นหน้าคุ้นตา เดินคู่กันให้เห็นอยู่เป็นประจำ บางคู่ก็เพิ่งจะเคยเห็น

หญิงสาวใส่เสื้อสีขาวกระโปรงยาวสีดำซึ่งดูเหมือนจะเป็นชุดนักเรียน ถ่ายคู่กับชายหนุ่มเสื้อยืดสีเหลืองกางเกงขาสั้นสีดำ รูปนี้สะดุดตากว่ารูปไหนๆ...ก็แหงสิ นั่นมันรูปฉันนิ ฉันละความสนใจจากทุกๆรูปและเพ่งพินิจแค่เพียงรูปถ่ายที่อยู่บนฝ่ามือของฉัน พลางหยิบรูปอีกใบหนึ่งที่เหมือนกันทุกประการยื่นให้กับชายที่อยู่ข้างๆ 

“ไปถ่ายมาแล้วล่ะสิ”
“อื้ม”
“หน้านี่ยิ้มไม่หยุดเลย”
“อะไร เราว่าเราหน้านิ่งแล้วนะ555”

     อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดไม่อาจซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยได้ สมัยก่อนอดสังสัยไม่ได้ว่าความมืดนั้นมีข้อดียังไง เห็นจะได้รู้ก็วันนี้แหละ อย่างน้อยก็ทำให้สีแดงบนใบหน้ากลืนไปกับสีผิวและความมืด 

“แล้วแกเก็บรูปไว้ในไหน”
“กระเป๋าสตางค์”
“ทำไม?”
“ก็เพราะมันเป็นของสำคัญ”

:)

We keep this love in photograph

SHARE

Comments