เรื่องยากๆ
เคยคิดว่าการที่ผ้าหนึ่งผืนมันสามารถนำมาเย็บ ติด ต่อกันจนเป็นชุดได้มันน่าสนใจ

จนสุดท้ายก็ตัดสินใจลองซื้อจักรเย็บผ้าตัวเล็กมา

ตอนแรกก็คิดว่าอยากลองทำเครื่องประดับจากผ้าดูสักครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ

จนลองเปลี่ยนมาเย็บชุดตุ๊กตาดู ก็พบว่ามันมีอะไรมากกว่าที่คิด

ทั้งการวัดสรีระ การขยับแขนขา การนั่ง การยืนของตุ๊กตามันต่างกับคนมาก

จนสุดท้ายจักรตัวนั้นก็ถูกนัดเก็บเข้ากรุไปหลังจากใช้เย็บกระเป๋าแค่ใบเดียว

เพราะรู้สึกว่าเย็บมือถนัดกว่าแม้จะไม่ตรงเท่าใช้จักรก็เถอะ

และก็เย็บได้ไม่ดีเลยด้วยเป็นเหตุผลหลัก จนสุดท้ายก็ไม่ได้เย็บอะไรเป็นเรื่องเป็นราวอีกเลย
.
.
.
.
นึกย้อนถึงวิชาการงานอาชีพและเทคโนโลยีสมัยประถม(วิชาสอนงานบ้านงานเรือนดีๆนี่เอง)

แค่ตัดผ้าก็ยังเละไม่เป็นชิ้นดี เย็บตะเข็บก็ทำไม่ได้สักแบบจนครูถอดใจจะสอน

แม้แต่แม่ยังเลิกสอนเย็บปัก เพราะทำไม่ได้เลย

จนคิดว่าการเย็บผ้าคงไม่ใช่ทางแน่ๆ จนเลิกสนใจไปทันที

แต่พอต้องเรียนวิชานี้อีกตอนมัธยมปลาย ก็ได้เพื่อนแนะนำให้ลองใช้แท่นไม้ที่มีตะปูตอกเป็นแถวๆมาลองถักดู

ต้องบอกว่าคนสอนใจเย็นมาก เพราะกว่าจะขึงไหมพรมได้ก็กินเวลานาน กว่าจะเริ่มถักได้ก็เสียเวลาเป็นวัน

พอเริ่มคุ้นเคยมันก็ไม่ยากอย่างที่คิด(แต่ไม้นิตติ้ง ปักโครเช ปักลาย ฯลฯ ก็จะไม่ยุ่ง)

ส่วนการเย็บผ้าก็พึ่งมาเริ่มทำได้หลังจากเลิกสนใจว่าจะเย็บถูกหรือผิด

ขอแค่ผลที่ออกมามันได้เหมือนคนอื่นก็พอ

กระเป๋าใบแรกที่เย็บจนสำเร็จก็ตัดสินใจให้เป็นของขวัญพ่อ ซึ่งทำให้พ่อตกใจนิดๆว่าเย็บได้กับเขาด้วยหรอ(?)

ต้องขอบคุณวิชานี้ที่ได้ทำหลายๆอย่าง ให้เป็นของขวัญ ทั้งพวงมาลัย และแยมขวดโหล

จนสุดท้ายพ่อและพี่ก็เริ่มมาขอให้ซ่อมเสื้อผ้าเล็กๆน้อยๆให้ ถึงจะไม่ได้เก่งแต่อย่างน้อยได้ทำอะไรดีๆให้คนรอบข้าง

มันก็เป็นความสุขเล็กๆที่หวังว่าจะได้ทำมันต่อไปเรื่อยๆ

บางทีแค่นี้อาจจะพอแล้ว

ไม่จำเป็นต้องสร้างอะไรยากๆจากสิ่งที่ไม่ถนัด
SHARE
Written in this book
วันๆหนึ่งที่ผ่านไป
ประสบการณ์ชีวิต เรื่องเล่า เหตุการณ์ที่ได้เจอในแต่ละวัน แต่ละคนก็ต่างกันไป บางทีมันอาจสร้างแรงบันดาลใจให้ใครอีกมากมาย
Writer
DifficultToWriteName
Designer
ชื่อเขียนยาก

Comments