คนที่ใช่ยังไงก็ใช่ คนที่ไม่ใช่ทำยังไงก็ไม่ใช่
"ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วงั้นพี่ขออัพเดทชีวิตเลยแล้วกัน...ใช่พี่เลิกกับแฟนแล้วล่ะ" 

เพื่อนสนิทรุ่นราวคราวเดียวกับเรานี่แหละ ที่เราดัดจริตไปเรียกเขาว่าพี่ตลอด พอได้มีเวลานั่งกินข้าวกันสองคนก็เลยถามเรื่องหัวใจเพราะได้กลิ่นตุ ๆ ว่าความรักของเพื่อนไม่น่าจะราบรื่นนัก...

สองคนนี้เริ่มต้นคำว่าแฟนจากคำว่าเพื่อนสนิท วันที่เขาคบกันเราก็เตือนตรง ๆ แล้วว่าคิดดี ๆ นะถ้าจบไม่สวยขึ้นมาเสียเพื่อนเลยนะ แต่เพื่อนก็เชื่อว่ามันต้องไปรอด

ความรักที่เริ่มต้นจากความใกล้ชิด ความเหงา น้อยครั้งที่ปลายทางจะ Happy Ending ส่วนใหญ่จะ Sad and horrible ending ซะมากกว่า เพื่อนสนิทของเพื่อนก็จบแบบไม่สวยไปก่อนหน้านั้นหลายปีไม่รักไม่ว่า ถึงขั้นเกลียดขี้หน้ากันเลยด้วยซ้ำ 

ไม่ถึงปีคู่นี้ก็เลิกกันจริง ๆ เหมือนที่เราคาดคะเน สังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ และไม่เคยเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเพื่อนนอกจากจะเชียร์กลาย ๆ รีบแต่งงานแต่งการเสียทีเถอะพ่อพวงมาลัย 

หลายครั้งที่เห็นหลายคู่คบกัน เพราะความใกล้ชิด เพราะแอบรักเพื่อนสนิท ใช่เลย! อยู่ใกล้กันมันหวั่นไหวนะเออ วันไหนเจอเรื่องหนักหันไปทีไรก็เจอแต่กำลังใจกองโตตลอด ใครบ้างจะไม่คิดเลยเถิด อีธ่อออ....เราก็เค้ยย แอบชอบเพื่อนสนิทที่เป็นเกย์ สารภาพรักด้วยสมุดบันทึกเล่มโตเสียด้วย แต่สุดท้ายเกย์ก็เป็นเกย์! 

"ฉันเป็นเกย์นะยะหล่อน ไม่ได้เป็นหวัดจะได้หายกันง่าย ๆ "  ชีบอกอย่างนี้แล้วหัวเราะใส่หน้าเราด้วยความเอ็นดู อกหักเพราะรักตุ๊ดจึงจบลงง่าย ๆ แบบไม่มีพิธีรีตอง 5555 ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็พบสัจธรรม

เราควรเป็นเพื่อนกับเพื่อนสนิทไม่ใช่เป็นแฟน 

เพราะเพื่อนสามารถเป็นได้ตลอดไปจนกว่าเราจะแก่ตายกันไปข้าง แต่แฟนเลิกกันเมื่อไหร่แม้แต่คำว่าเพื่อนก็อาจไม่เหลือ

เข้าเรื่องต่อดีกว่า หลังจากที่เพื่อนสนิทอัพเดทชีวิตรักช่วงสั้น ๆ จบลง ก็เลยลองถามว่าแล้วรู้สึกยังไงบ้าง 

"โล่งมากกกกกกกกกกก สบายใจขึ้นเยอะ" อ้าวเป็นงั้นไป จะ sad สักหน่อยก็ไม่มี เศร้าไม่เศร้าไม่รู้ แต่ที่รู้แน่ ๆ คือคำว่าเพื่อนของสองคนนี้ไม่มีวันเหมือนเดิมอย่างน้อยก็ในระยะหนึ่ง 

ทุกครั้งที่่่ใครมาปรึกษาเรื่องความรัก ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงได้แต่แนะนำไปด้วยคำพูดสวย ๆ ที่หวังว่าเพื่อนจะรู้สึกดี แต่ตอนนี้ถ้าใครมาคุยเรื่องความรักก็ได้แต่ถามกลับไปว่า 
"พอจะมองเห็นภาพตัวเองในอนาคตกับคนนั้นออกไหม?"   
"คนนี้ไหมที่อยากได้มาเป็นพ่อของลูก?" 

ถ้าอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ละก็จะรีบเสริมว่า 

"คนที่ใช่ก็คือใช่ คนที่ไม่ใช่ยังไงก็ไม่ใช่" 

คำพูดทื่อ ๆ กำปั้นทุบดินนี่แหละ คนที่ใ่ช่ไม่ต้องทำอะไรก็คือใช่่ เขาใช่หมดทุกอย่างโดยไม่ต้องพยายาม ไม่ต้องหาคำตอบ ไม่มีเงื่อนไข เห็นภาพในอนาคตของเรากับเขาชัดเจน แต่คนไม่ใช่ต้องพยายามเยอะ ต้องเปลี่ยนเขาหรือเปลี่ยนเราให้เข้ากันได้ ต้องหาคำอธิบาย ต้องมีเหตุผลให้กับทุกอย่างในชีวิต สุดท้ายคือเหนื่อยกันเองและจบลงที่ว่า "รักเราไม่เท่ากัน" 

ลองจินตนาการเล่น ๆ ดูสิว่าคนที่คบอยู่ทุกวันนี้ "มองเห็นภาพเขาหรือเธอกำลังอุ้มลูกของเราแล้วรู้สึกอบอุ่นไหมหรือไม่รู้สึกอะไรเลย?"  ถ้าคำตอบคือ อบอุ่นภูมิใจหรือมีความสุข ยินดีด้วยคุณอาจเจอคนที่ใช่แล้วถ้าไม่หลอกตัวเองนะ  แต่ถ้าคำตอบเป็นอย่างหลัง เสียใจด้วยคุณและเขาอาจไม่ได้ไปต่อ 

"คนที่ใช่ยังไงก็ต้องใช่ คนที่ไม่ใช่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่ใ่ช่" 


SHARE
Writer
KCstory
Writer
นักฝัน ที่อยากแบ่งปันมุมมองชีวิตผ่านตัวหนังสือให้คนที่ไม่รู้จักอ่าน

Comments