Brown~•[1]
     ในชีวิตของคนเรา คุณเคยคิดไหมว่าความชินชาคืออะไร? คุณพอมองออกไหมคะ? ว่าความรู้สึกว่างเปล่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร
      ใช่ ฉันเองก็มองไม่ออกเลยว่า สิ่งเหล่านั้น สาเหตุที่แท้จริงของมันเกิดอะไรและเกิดจากอะไร แต่ทำไมความรู้สึกของฉัน ลึกๆในใจดวงนี้ถึงว่างเปล่าเพียงนี้นะ ฉันเคยมีความคิดว่าตอนนี้โลกใบที่ฉันเหยียบเดิน มันกำลังหมุนไหม ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนหรือกลางวันกันแน่ละ แล้วเสียงหัวเราะพวกนั้นน่ะ มันน่าฟังตรงไหนกันเนี้ย มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกัน ทำไมฉันถึงมองเห็นแค่สิ่งที่แตกต่างกับพวกเขาถึงเพียงนี้ ฉันมองออกไปด้วยสายตาที่แปลกแยกเสมอ ฉันไม่เคยรู้ว่าทำไมคนพวกนั้นถึงยิ้มและหัวเราะให้กับต้นไม้แห้งๆต้นหนึ่ง พวกเขามองมัน ถ้าคุณได้เห็นสายตาเหล่านั้นแล้ว ไม่นะ ... อะไรกัน ทำไมสายตาพวกนั้นถึงดูแปลกประหลาดแบบนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันเคยพบเจอเลย มันแปลก! ทำไมพวกเค้าเหล่านั้นถึงบอกว่าต้นไม้พวกนั้นที่เขาเรียกว่าต้นซากุระต้น มันมีดอกสีชมพูได้ละ ฉันเงยหน้าลองมองตามนิ้วของใครบางคนแถวๆนั้นที่กำลังเอานิ้วอ้วนๆของเขาชี้ขึ้นไปแล้วบอกว่า "ดอกนั้นสวยจัง" แล้วเขาก็มองไปที่ผู้หญิงร่างเล็กๆข้างๆกายเขาแล้วพูดว่า "ทั้งหมดนั้นมันเป็นของคุณ ร่วมถึงหัวใจของผม" 
         
        "แทคะ กาแฟได้แล้ว ไปกัน" ฉันหันกลับมามองคนข้างๆตัวที่มียืนข้างๆฉันเมื่อไรก็ไม่รู้ 
       "อะไรคะ? ทำไมทำหน้าแบบนั้นหือ" แบบไหน? นั้นคำถามฉันเอง ฉันทำอะไรนะ?
       "ทำหน้าอะไร? แล้วไปไหนมาละ" ฉันพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงโทนเก่าที่ใช้พูดคุยกับเธอมาหลายปีและนี้อาจจะเป็นน้ำเสียงเพียงโทนเดียวที่ฉันมี
      "เย็นชาจัง~~ กาแฟไงคะ ก็ตัวเองบ่นว่าอยากกินเค้าก็ไปซื้อห้ายย"เธอพูดด้วยเสียงที่เพื่อนสนิทฉันบอกเสมอว่า เสียงนั้นเรียกว่า อ้อน แต่ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดีและคิดในใจเสมอว่าเธอชอบพูดเสียงดังเกินไป
      "อืม" อยู่ๆเธอที่เดินอยู่ข้างๆกันมาสักพักแล้วก็เอาแขนเล็กๆที่ดูเหมือนคนขาดสารอาหารมากอดที่ต้นแขนฉันแล้วบ่นว่าหนาว เราสองคนมักจะเดินมาซื้อกาแฟที่ร้านนี้ เพราะมันเป็นร้านเดียวที่ฉันกินอยู่ ถ้าคุณถามว่ามันอร่อยใช่ไหม ถึงถูกปากของฉัน เปล่าหรอกนะ แค่มันคนน้อยดี ฉันไม่รู้หรอกว่าอะไรแปลว่าอร่อยหรืออะไรที่มันไม่อร่อย เธอที่เดินข้างๆชอบบ่นเสมอว่า ของที่ฉันชอบกินหรือกิจกรรมที่ฉันชอบทำ มันทั้งไม่อร่อยและน่าเบื่อ แต่หลายปีที่ผ่านมาเธอก็ยังคงทำมันอยู่ ทำตามสิ่งที่เธอบอกว่ามันน่าเบื่อนั้นแหละ 

        "ฟานี่ เธอเบื่อไหม" ฉันมองไปข้างหน้า ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบมองเธอเวลาที่ฉันพูดออกไป ไม่รู้สิ...ว่าทำไม
       "อะไรคะ? เบื่อนี่หรอ" เธอยกแก้วกาแฟขึ้นมาตรงหน้าฉัน แล้วสั่นเบาๆ
       "เปล่า ... เบื่อฉัน" ฉันหันไปมองที่ถนนอีกครั้งยื่นมือออกไปจับที่มือของเธอเอาไว้แล้วบีบเบาๆแล้วก็พูดด้วยเสียงเบาๆ ฉันไม่แน่ใจว่า เพราะอะไรเสียงฉันถึงหายไป
      "อาจจะเบื่อฉันละมั้ง" เธอซบหน้าลงที่แขนข้างที่ฉันบีบมือเธออยู่แล้วหัวเราะออกมาเบาๆจนฉันต้องหันไปมอง เห็นหัวของเธอที่ฉันเอง ชอบลูบเสมอเวลาที่เธอหลับแล้ว
      "อะไร เธอชอบขำฉัน"ฉันหันกลับมาแล้วค่อยๆเก้าเดินข้ามถนนไปอย่างระมัดระวัง
     "รู้อะไรไหมคะ"เสียงของเธอดังขึ้น ตอนที่เราสองคนยืนอย่างปลอดภัยที่ถนนอีกฝั่งแล้ว ฉันจึงหันกลับไปมองหน้าเธอแล้วหลบตา ฉันเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่เธอมองตรงมาที่ฉัน
      "ไม่ว่าทุกวันของฉันจะน่าเบื่อแค่ไหน แทเป็นเหตุผลเดียวนะคะ ที่ไม่น่าเบื่อเลย ไม่ว่าเราจะผ่านไปอีกกี่ปี" เธอยิ้มแล้วก็ขำขึ้นมาดื้อๆ มือของเธอที่ฉันจับมืออยู่ ตอนนี้ได้ปล่อยออกไปแล้ว เธอเอามือข้างนั้นมาลูบเล่นที่หูของฉัน ไม่รู้เพราะอะไรแต่ฉันก็ปัดออกอย่างรำคาญใจ
      "เธออย่าจับหูเราสิ รำคาญนะ" เธอทำเสียงงอแงใส่ฉันแล้วก็หัวเราะเบาๆออกมา ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงใจเต้นแรงแบบนี้ มันเป็นอะไรนะ
      "นี่ฟานี่"เธอหันมาแล้วทำหน้าสงสัยใส่ฉัน 
      "จับนี่สิ ทำไมมันแน่นๆที่หน้าอกละ หายใจไม่ออกแล้ว" เธอทำหน้าตกใจแล้วก็รีบเอามือของเธอมาจับที่น่าอกฉัน เธอนิ่งแล้วถามฉันว่า ฉันรู้สึกยังไง เธอพูดปาวๆให้พวกเราไปที่โรงพยาบาล แต่น่าอกฉันมันยิ่งบีบตัวแรงขึ้นและใจก็เต้นหนักขึ้น เธอเริ่มทำหน้าเสียใจแล้วบอกว่า ฉันควรไปโรงพยาบาลตอนนี้ แล้วยังไง จริงตัวฉันเองคิดว่า เราสองคนควรรีบๆเดินให้ถึงห้องพักแล้วไปจัดการหัวใจที่กำลังเต้นเร็วของฉันกันจะดีกว่าไม่ใช่หรอ? หรือพวกคุณคิดว่าฉันควรไปโรงพยาบาลจริงๆละ

SHARE
Written in this book
Gin

Comments