ไม่ต่างเลย
          ในขณะที่ชายคนหนึ่งกำลังย้ำก้าวสองเท้าที่ไม่ค่อยถนัดไปตามจังหวะเสียงเพลงจากหูฟังที่เสียบอยู่ข้างหัวทั้งสองของเขา เหมือนว่าบรรยากาศจะชอบเห็นเป็นใจท่ามกลางเส้นทางที่ระนาบเรียบสลับกับเนินสูงต่ำ เขาก้าวย้ำไปข้างหน้าด้วยความเร็วขึ้นเรื่อยๆตามอัตราความเร็วของเสียงที่แผ่ซ่านกระจายไปทั่วหนึ่งในประสาทสัมผัสทั้งห้า มันดังเกินกว่าที่เขาจะเอาใจไปจดจ่อให้กับสรรพสิ่งโดยรอบ เขาตกเป็นจำเลยในข้อหาละเลยต่อเพื่อนร่วมโลก มันถูกยัดเยียดความน้อยเนื้อต่ำใจโดยที่เขาไม่รู้ตัวพวกคุณก็คงไม่ต่าง          เขาสนใจแต่เพียงปัญหาที่ถูกตั้งคำถามด้วยตัวของเขาเอง ยังมีอีกหลายสิ่งที่ยังต้องการความสนใจจากเขา ต้นไม้ต้นนั้นที่ตั้งเด่นแต่ไม่เป็นสง่านั้นดูเหมือนจะห้อยเหี่ยวและตายลงในไม่ช้า ดินที่แตกระแหงเหมือนว่าจะขาดน้ำเป็นเวลานาน ผีเสื้อตัวน้อยสีสันไม่สวยงามกับปีกอีกข้างของมันที่ขาดหายไป สิ่งเหล่านั้นไม่ได้เรียกร้องความสนใจ สิ่งนั้นไม่ได้ต้องการความสงสาร แต่สิ่งเหล่านั้นต้องการแค่เพียง..ฉันต้องการแค่เพียงความเข้าใจ และมือของใครสักคนที่ยื่นเข้ามาตบไหล่ ณ ช่วงเวลาที่เป็นอยู่ก็แค่เท่านั้น       
         เขาก็ยังเดินกะเผลกไปเรื่อยๆ พร้อมกับเพลงมันส์ๆที่กระแทกแดกดันรูหูของเขาอย่างบ้าคลั่ง สายตาทั้งคู่ของเขาไปปะกับผู้คนสูงต่ำดำขาวที่เห็นตรงหน้า เขาไม่รู้จักผู้คนเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขามองคนเหล่านั้นแค่ผิวเผินและก็คงไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับพวกเขาเลย ใบหน้าที่ปกติเรียบนิ่งใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วนั้นคนเหล่านั้นก็ล้วนมีภูมิหลัง และเขาก็เช่นกัน มันถูกบรรจุลงไปในส่วนลึกของใบหน้าที่เรียวเล็กประมาณฝ่ามือหรือมากกว่า แต่ทว่าบางทีใบหน้านั้นก็ไม่อาจที่จะบอกอะไรได้มากมาย เหมือนว่ามันจะเต็มใจบอกได้แต่เพียงเท่านี้          มันเปรียบเหมือนเมมโมลี้ชิ้นที่ดีที่สุด คนเหล่านั้นต่างเก็บเรื่องราวแต่หนหลังไว้ในนี้ บางทีมันอาจจะเลือกจดจำแค่เรื่องราวอันสำคัญที่ยังตราตรึงและหดหู่แค่เพียงเท่านั้น มันถูกเก็บรวบรวมเป็นอัลบั้ม ถ้าเป็นเพลงก็อาจจะเป็นเพลงอินดี้ของคนติสท์ที่เข้าใจยากที่สุด แต่ใครจะไปรู้ ..มันถูกรวบรวมอยู่ในอัลบั้มที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกซึ่งไม่ได้ปรุงแต่งเลยแม้แต่น้อย 

          เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดึงสายหูฟังที่มันพันกันจนรกรุงรังออกจากหูของเขา สรรพสิ่งตรงหน้ายังเป็นเหมือนเก่า เขาหยุดชะงักอยู่กับที่พร้อมกับเพ่งสายตามองตรงไปที่ผีเสื้อพิการที่ไร้ความงดงามตัวเดิม มันถูกเขาตีมูลค่าแค่เพียงน้อยนิดในตอนแรก ปีกที่ขาดหายของมันทำให้มันไม่เหมือนผีเสื้อตัวอื่นๆ แต่มันก็ยังบินถลาซวนเซแฉลบไปตามหัวใจ เขาเฝ้ามองมันอยู่อย่างนั้น สะท้อนให้เห็นถึงตัวเขาที่เป็นอย่างนี้ 
            
          และมันก็มองกลับมา พร้อมกับคำถามมากมายในแววตาของมัน ทันใดนั้นมันหันข้างมองไปที่ปีกของมัน แล้วบอกกับเขาว่า เราต่างมีภูมิหลังที่แตกต่างกันและรั้งเรากับคุณไว้ในวันนี้ ซึ่งมันถูกบรรจุลงไปบนใบหน้าของฉันกับคุณ คุณอย่าไปสนใจอะไรเลย เราต่างมีพรุ่งนี้ที่รอเราอยู่เหมือนกัน







SHARE

Comments