ไม่เป็นไรนะคะ
วันธรรมดาปกติเช่นเคย แต่สถานที่ไม่เหมือนเดิม...

บ้านหลังใหม่ที่เล็กลงไปถนัดตา แต่อย่างน้อยฉันก็มีรอยยิ้มเพียงเพราะได้เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยปฏิเสธฉันเลย

ผู้ชายที่ฉันเรีกเขาว่า ‘พ่อ’

แม้จะเหนื่อยยากลำบากแสนเข็ญ แต่พ่อก็ไม่เคยยอมแพ้

ถึงจะทุลักทุเลไปบ้างแต่เราก็ยังมีกันเสมอ

ตั้งแต่เด็กๆในสมัยที่เรายังอยู่ในบ้านหลังใหญ่ พ่อมักฉลองวันเกิดให้พวกเราทุกคน

มันไม่ได้ใหญ่โต แค่ซื้อเค้กมาเป่าเทียน เจ้าของวันเกิดจะต้องตัดเค้กให้ทุกคน และของขวัญเล็กๆน้อยที่มีให้กัน

แน่นอนว่ามีความสุขมาก มากกว่าอะไรทั้งหมด แม้จะต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น ไม่ว่าฉันจะต้องย้ายไปอยู่กับใคร พ่อก็ยังมารับทุกปี และฉลองวันเกิดด้วยกัน

จำไม่ได้แล้วว่าวันนั้นดีใจแค่ไหนที่ฉันได้กลับมาอยู่กับพ่อที่บ้านหลังเดิมของเรา ถึงแม้จะไม่มีงานฉลองเหมือนเก่า

พ่อต้องทำงานอย่างหนักเพื่อส่งพวกเราเรียนมหาวิทยาลัย

งานฉลองหายไปจากบ้าน แม้จะเหงาๆ แต่พ่อก็มีความสุขเมื่อฉันกลับมาจากการเรียน

ในวันที่เรานั่งดูทีวีด้วยกันเช่นเคย

“เราไม่ได้ฉลองวันเกิดด้วยกันนานแล้วเนาะ”

“ค่ะ นานมากเลย”

“ไว้อีกหน่อยเราคงได้ฉลองด้วยกันแล้วนะลูก”

“ไม่เป็นไรค่ะ ได้อยู่ด้วยกันก็พอ”

ฉันดีใจมากที่พ่ออยากให้ฉลองด้วยกันอีกครั้ง แต่พอเห็นว่าพ่อต้องเหนื่อยขนาดไหน

ฉันก็อยากให้พ่อมีเวลาได้พักผ่อนมากกว่า

แค่เราอยู่ด้วยกันทุกวันก็มีความสุขแล้ว
SHARE
Written in this book
วันๆหนึ่งที่ผ่านไป
ประสบการณ์ชีวิต เรื่องเล่า เหตุการณ์ที่ได้เจอในแต่ละวัน แต่ละคนก็ต่างกันไป บางทีมันอาจสร้างแรงบันดาลใจให้ใครอีกมากมาย
Writer
DifficultToWriteName
Designer
ชื่อเขียนยาก

Comments