เส้นทางเดินเรือ.
ปลอบใจผมได้ไหม
ด้วยสัมผัสของคุณ

กอดผมได้ไหม จับมือผมไว้
ไออุ่นจากมือของคุณ
มือเรียวบางและซีดเซียวคู่นั้น

เสียงของคุณช่างอ่อนโยน
นำพาผม ปลดปล่อยผม

ไม่ ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
นั่นไม่จริงเลย

ไม่ ผมไม่พอ สัมผัสของคุณ
กลิ่นนั้นช่างหอมหวน
และน่าโหยหา

ไม่ ไม่ ได้โปรดหยุดถามผม
คุณรู้เสมอว่าต้องทำอย่างไร

ความเงียบงัน
ท่ามกลางกระแสเวลาที่ไหลผ่าน
ความเยือกเย็น

จุดเริ่มต้นอยู่ที่ใดกันนะ
เช่นเดียวกันกับจุดจบ

ความร้อนรุ่มนี้มาจากที่ใด
ไฟในใจ แผดเผาผม
ดีหรือไม่ แว่นสีแดง เอาล่ะ
ใส่มันให้ผมสิ

ไร้ความหมาย
ช่างนุ่มนวลและเชื่องช้า
ความอ่อนนุ่ม
จุดหมายอันไร้ที่สิ้นสุด

ไม่ ผมไม่รู้สึกถึงมันอีกแล้ว
นั่นช่างดีเหลือเกิน

สีแดงและสีขาว ลูกอมแสนหอมหวาน
ให้ผมได้ลิ้มลอง เสพติด และดำดิ่ง

ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว
ก้องกังวาน
อา นั่นคือเรื่องจริง


ใช่ ทำต่อไปเถอะนะ
โอบกอดผมด้วยความรัก
ล่องลอยบนกฎเกณฑ์
เหตุและผล

เพียงคุณกับผม ผู้กำหนด
สั่นเครือและสั่นคลอน

ไม่ เพียงแค่นั้นยังไม่พอหรอกนะ
เสียงแห่งไซเรน ผู้ล่อลวง

ได้โปรด สาปผม 
กักขังผมไว้ในมนต์สะกด
ตราตึง และจองจำ

กลิ่นอายความเจ็บปวดและทรมาน
ความทรงจำและการหลงลืม

กลิ่นหอมหวนคละคลุ้ง
ความเป็นไปได้ ใครกำหนด

เคลือบพิษร้าย แสนยั่วยวน
หนามจากดอกกุหลาบดอกนั้น
ได้โปรดคุณผู้เป็นที่รัก
พันธนาการผมไว้ด้วยลมปากนั่น

จนกว่าจะถึงสถานที่แห่งนั้น
จุดจบแห่งกาลเวลา
สีเทาที่แสนขมขื่น

ได้โปรด อย่าลืมผม
เส้นด้ายแห่งคำมั่น พันกันยุ่งเหยิง

เมื่อถึงวันนั้น จุดตัดแห่งกาลเวลา
เสียงของความเงียบงัน
พายุฝนโหมกระหน่ำ
แล้วเราจะได้พบกันอีก



SHARE
Writer
Cyril
Smile collector
Simple and ordinary.

Comments