SPACE GLASSES GIRL
นี่เป็นเรื่องของเพื่อนผม ที่ชื่อว่าว่าน 
       
        เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทันทีที่รู้ว่าใครกำลังจะมาหา ไม่อาจจบรรยายความรู้สึกภายใน  ที่กระเด้งกระดอน  เธอไม่รู้จะเก็บความรู้สึกตื่นเต้นผสมความหดหู่จางๆนี้ได้ยังไง 
เธอตัดสินใจ เอื้อมมือหยิบตลับแป้งในกระเป๋าย่ามสีขาวขุ่น  เปิด และเติมหน้าแก้เขิน แม้ว่าการเติมแป้งในร้านกาแฟหรูที่มีเงือกเขียวๆย่านอโศกจะไม่ใช่เรื่องอภิรมณ์ต่อคนหมู่มากเท่าไหร่ แต่มันก็ทำให้เธอมือไม่ว่างและใจไม่ฟุ้งซ่าน 
      เธอไม่ได้พบเขามานานหลายปี ตั้งแต่ที่เลิกกัน เธอยังคงจำวีรกรรมอันประหลาดของเขาได้ 
อาทิ เขาสามารถกินเบียร์หลายเหยือกได้โดยไม่เมา (จริงๆผมว่าก็ต้องเมาบ้างแหละวะ) 
นอนหลับได้ในหนึ่งวิ  เข้าทเวิคตูดได้  และคบผู้หญิงซ้อนกันเป็นมอไซด์ (นั่นเป็นสาเหตุที่เธอบอกเลิกเขา)  ถึงยังงั้นมันก็ยังมีบางจุดที่ประหลาดเหลือเกิน ที่ยังดูดดึงให้เธอยังคิดถึงเขาอยู่           เธอเป็นคนประเภท ไม่อยากลืมแต่ก็ไม่กล้าเริ่มใหม่ เธอคิดในใจเพียงผู้เดียวว่า ผู้ชายก็คงจะเป็นเช่นนี้ ไม่ต่างกัน แม้จะเป็นตรรกะเหมารวม แต่ผู้หญิงผมบ๊อบสั้น รูปร่างดี สูง 176 คนนี้ จะดำรงชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยก็คงไม่มีใครว่า
 หน้าที่การงาน เธอถือว่าดี  เธอเป็นนักเขียนนิยายชื่อดังสำนักหนึ่ง ที่เอ่ยชื่อก็รู้ว่ามุ้งมิ้ง       เธอโกงโดยการเอาเรื่องของเขา มาแทรกไว้ในเล่มอย่างแนบเนียน และมั้นก็ขายดีอย่างฉับไว  นิยายของเธอแปลก โดดเด่น และฟุ้งออกจักรวาล 

เธอมันยัยแว่นอวกาศ        เขาเคยบอกเธออย่างนั้น  นาฬิกายังเดินเป็นปกติ ที่ไม่ปกติคือใจของเธอ อีกหนึ่งนาทีเขาจะถึฃตามนัด  เขาติดต่อให้เธอเขียนเรื่องสั้นให้ ดูเหมือนจะเป็นงานสำคัญและจะต้องเป็นเธอเท่านั้นที่เขียน เธอเองก็แอบยิ้มระหว่างที่คุยกับอยู่นะ อย่างน้อยเธอก็ยังรู้สึกว่าตนยังสำคัญต่อคนที่เคยให้ความสำคัญกับเธอ  ดูเหมือนเธอจะลืมวีรกรรมของเขาไปแล้วน เธอไม่ใช่คนยึดติดกับอดีต และไม่ใช่คนที่จะนำมันมาให้คิดซ้ำซาก อีกอย่างแต่หลายปีมานี้เธอก็ยังไม่มีใคร เขาอาจจะอยากกลับมาเป็นเหมือนก่อนที่เคยมีกัน 
      
ว่าน ไม่เจอกันนานนะ    เธอสะดุ้ง เกือบปัดแก้วกาแฟหกกับพื้น " เห้ยๆ ใจเย็น ซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยนะ "   เขามองหน้าเธอ 
 " แว่นหนาเตอะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ใส่คอนเทคสิ จะได้อวดความสวยที่มี 
อ่ะ เดี๋ยวไปสั่งกาแฟก่อน " 
"เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง" 
เขาหยุดชะงัก 
"เห้ย เราเป็นลูกค้านะ เลี้ยงทำไม "  
" อ่อ"  เธอตื่นเต้นมากไปจนทำตัวไม่ถูก 
จริงๆแล้วเธออยากจะบอกเขาว่า เธอคิดถึงเขามากแค่ไหน แลอยากจะขอกอดเติมความอบอุ่น แต่ถ้าทำแบบนั้น สายตารอบข้างอาจจะมองว่าเธอเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่มีนอบนจมูกได้ 
เธอกลืนความรู้สึกนั้นลงคอ ทำได้แค่ยิ้มแห้งแล้ง   เขาสั่งคาปูชิโน หวานน้อย ต่อยหนัก  
       เขาชื่อ เจ  เธอเคยตกหลุมหลักไหล่ที่กว้างของเขา 
" หน้าอกของเธอ มันกว้างและอุ่นมาก แลกอกกันมั้ย" 
"อะไรนะ"  เธอสะดุ้ง เธอเผลอพูดความคิดออกมาต่อหน้าเขา ทำไงดีละ 
" ตลกนะ ยังพูดในสิ่งที่คิดออกมาเหมือนเดิมเลยยัยแว่น" 
เขาลุกไปหยิบกาแฟที่พนักงานเขียนชื่อเขา  นั่นคือช่วงจังหวะที่เธอได้หายใจ  
เขากลับมานั่ง มือเธอเริ่มมีเหงื่อแล้ว 
" ที่บอกว่าให้เขียนเรื่องนี่ ..... เขียนเรื่องอะไรเหรอ " 
" อ๋อ เขียนเรื่องเราอ่ะ   อย่าพึ่งเข้างานดิ ไม่เจอกันนาน สบายดีมั้ย " 
" เรา .... เราสบายดี" 
" สบายดีก็ดีแล้ว  เห็นว่าเดี๋ยวนี้หันมาปลูกตะบองเพชรด้วยเหรอ" 
" อื้ม ไว้ที่ระเบียง ... เอ๊ะ เธอรู้ได้ไง ?" 
" Ig " 
" บ้า เราตั้ง private " 
" FC wanwan "
เธอนิ่งไปสักครู่ 
" เธอเป็นเจ้าของ IG FC !!!" 
" ช่าย ก็เจยังชอบงานเขียนว่านนิ" 
"เธอ ..."  เธอรู้สึกตกใจ อึ้ง เขินผสมกัน เขาติดตาม like เธอ แชร์ผลงานและอื่นๆมากมายมาตลอดเนืองๆ สำคัญคือ chat คุยกับเธอ โดยที่เธอไม่เคยเอะใจเลยว่าเป็นเขา 
" ถึงเราจะเลิกกันแล้ว... เจยังชอบงานเขียนว่านนะ เจก็เลย สร้าง Ig ไว้ จะได้ติดตามว่านน่ะ" 
" เหรอ" 
เขาทั้งสองเงียบสักพัก  ดวงอาทิตย์ตกดินพอดี แสงด้านนอกเป็นสีส้มแสดจาง ลอดกระจกร้านเข้ามา เป็นเงาของทั้งสองตกกระทบกับพื้น เงาทั้งสองโยงเข้าหากัน  
" ตะบองเพชรนี่ก็ดีนะ มันไม่ต้องรดน้ำก็อยู่ได้ด้วยตัวของมันเอง ขยายพันธ์ุอีกทั้งมีหนามป้องกันแมลง รวมถึงพวกขี้เผือก  เป็นตะบองเพชรได้คงจะดีเนอะ "  เขาพูด 
"อื้ม เราเลยปลูกมันยังไงละ "  เขามองเธอ 
เขาค่อยๆพูด " ยังไม่มีใครใช่มั้ย"  
" อื้ม " เธอตอบ  เขาพยักหน้าเล็กน้อย ในใจของเธอตอนนี้ เหมือนมีความหวังว่าทุกอย่างจะหวนคืน เหมือนนิยายที่เธอเขียนไว้ พระเอกวาร์ปจากมิติเวลา กลับมาหานางเอกที่กำลังจะตาย 
" ว่าน ... เจ ขอโทษที่เคยทำไม่ดีไว้นะ" 
 " อื้ม เรา..ให้อภัยนานแล้ว" 
" ถ้าเจย้อนเวลาได้ เจคงไม่ทำ และถ้าเจย้อนเวลาได้ เจจะไม่พูดประโยคเมื้อ เพราะมันดูซ้ำซากจำเจ" 
เธอขำน้อยๆ  "เอาใหม่นะ เจจะพูดว่า ขอบคุณที่บอกเลิกวันนั้น ที่ทำให้เจรู้ตัวเองว่า การทำร้ายความรู้สึกคนอื่นมันก็ไม่ต่างกับเจเผาลำใส้ตัวเอง  ลำใส้มันอาจจะไม่ขาดทันที แต่มันก็แสบนาน  จนทำให้ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ที่สำคัญ ทำให้ใจเจ็บปวด" 
"เธออ่านนิยายเยอะขึ้นนะ"  เธอบอก 
" เจอ่านนิยายเพราะว่านนะ .... เจอยากหนีจากความจริง" 
"เราหนีความจริงไม่ได้เจ "  เขานิ่งสักพัก 
" เจรู้ ขอบคุณนะ" 
"เรื่อง ?" 
"ที่ให้อภัยเจ"  เธอรู้สึกอุ่นในหัวใจ  เขาเอื้อมมือล้วงเสื้อสูทสีฟ้า หยิบอะไรบางอย่างออกมา
เขายื่นให้ว่าน เธอรับมันและพิจารณา 
แสงแดงสาดต่ำลง จนเงาเจือจางจนจางหาย พนักงานถามลูกค้าฝรั่งด้วยสำเนียงไทย  แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธอไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยเป็นภาษาอะไร

การ์ดเชิญ ร่วมงานแต่งงาน . เจ&ไก่ 


เธอรู้สึกว่าฝนกำลังตกอยู่ในใจ อากาศรอบตัวชื้น และฟ้ามืดมัว   
" เจกำลังจะแต่งงาน ที่มาวันนี้ เจอยากให้ว่านช่วยเขียนรื่องสั้นให้หน่อย" 
" เจ... อยากได้เรื่องประมาณไหน" 
" เจอยากให้.. มันไม่หวานเกินไป ไม่ขมเกินไป มีกลิ่นทะเล หมึกสี และอวกาศ" 
" เข้าใจแล้ว"  เธอมองเขา เขามองเธอ เธอรู้สึกเหน็บหนาว เธอเห็นเขาในชุดเจ้าบ่าวสีขาว และเธอคนนั้นวิ่งเขามาสวมกอดเขา ข้างโต๊ะที่เธอนั่ง  เธอไม่รู้จะทำอย่างไร จึงเติมแป้งแก้เขิน เพราะเธอทำได้เท่านั้น 

"ตะบองเพชรน้อยๆ เธอคงจะตายด้วยน้ำตาของฉันที่หยดไปโดนเธอสินะ "
เธอมองเขา ที่เริ่มเต้นลีลาศ พนักงานใส่ชุดบาทหลวง ลูกค้าบ้างปรบมือ อีกสองโรยกลีบกุหลาบ เธอเป็นเพียงผู้เป็นศักดิ์ขีพยานระหว่างเขาและเธอคนนั้น 

เธอคิดว่า มันไม่จำเป็นต้องเป็นอย่างที่เธอหวัง เพียงแค่คนที่เธอรักมีความสุขกับคนที่เขารัก 
นั่นเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่มนุษย์พึงมีไม่ใช่หรือ แม้เหมือนเธอจะโดนกรีดหัวใจดวงน้อยๆ เป็นครั้งที่สอง แต่ครั้งนี้ก็ดูจะนุ่มนวลกว่าครั้งนั้น  น้ำตาเธอเริ่มรินไหล 

"ว่านเขียนอะไรอยู่เหรอ"   
"ห้ะ อ๋อ นิยายน่ะ พอดีต้องส่งเรื่องอีก 2 วัน" 
" ฮ่าๆๆๆ ยังรักงานขียนเหมอือนเดิมเลยนะ 
 
เขาลุกไปหยิบกาแฟที่พนักงานเรียกชื่อเขา นั่นคือช่วงจังหวะที่เธอได้หายใจ 
เธอปิดหน้าจอ macbook ถอนหายใจเฮือกใหญ่
อย่างน้อยได้เจอเค้า ก็ช่วยให้หายคิดถึงได้เหมือนกัน แค่นั้นก็ดีแค่ไหนแล้ว 
เขากลับมานั้นที่โต๊ะ เธอมองหน้าเขา เธอยิ้มให้เขา 
เขามองเข้ามาในตาเธอ และยิ้ม
..

SHARE
Writer
mighty_
Writer / Actor
I love you when you read me .

Comments