ก๋วยเตี๋ยวรุ่นสามชามเดิม
ซอยบ้านผมจะมีร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่ร้านหนึ่ง ซึ่งมันอร่อยมาก โดยเฉพาะบะหมี่แห้งหรือเส้นเล็กแห้ง เชื่อว่าถ้าใครได้กินแล้วจะติดใจ

ผมเป็นขาประจำของร้านนี้ตั้งแต่เป็นเด็กน้อย โดยตอนนั้นมีลุงแก่ๆ เชื้อสายจีนคนหนึ่งเป็นเจ้าของร้าน ผู้ทำหน้าที่ลวกเส้นและปรุงก๋วยเตี๋ยวในแบบฉบับของแก โดยมีเจ๊ที่เป็นลูกสาวช่วยยกมาเสิร์ฟให้เราได้กินอย่างเอร็ดอร่อย

จนเมื่อผมเริ่มเป็นวัยรุ่น ลุงแกก็แก่ตัวลงจนทำเองไม่ไหว กลายเป็นเจ๊ลูกสาวของลุงมารับช่วงต่ออย่างเป็นทางการในที่สุด

ต้องยอมรับว่าในช่วงแรกๆ ก๋วยเตี๋ยวที่เจ๊แกลวกๆ ปรุงๆ นั้น รสชาติไม่เหมือนเดิม จะว่าไปก็เป็นเรื่องที่แปลกดี วัตถุดิบทุกอย่างก็เหมือนเดิม แค่เปลี่ยนคนทำ ก๋วยเตี๋ยวชามเดิมก็ไม่เหมือนเดิมซะแล้ว

แต่กาลเวลาก็เยียวยาทุกสิ่ง ไม่เว้นแม้กระทั่งก๋วยเตี๋ยว

เจ๊แกใช้เวลาเป็นปีๆ ค่อยๆ ทำให้รสชาติกลับมาเป็นเหมือนเดิมจนได้ จำได้ว่าเมื่อวันที่ผมเดินไปสั่งเมนูโปรด “บะหมี่แห้งไม่งอกพิเศษ” แล้วรสชาติมันเหมือนทำมาจากลุงแก่ๆ คนนั้นเด๊ะ ผมนี่แทบจะร้องไห้ไปกินไปเลยครับ คือมันปีติยินดี เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้ง เหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย เหมือนฝันร้ายกลายเป็นดีมาก

แต่ในความซาบซึ้งใจนั้นก็แอบหวั่นอยู่เล็กๆ ว่า ถ้าถึงวันนึงที่เจ๊แกทำไม่ไหว ลูกของแกจะทำต่อมั้ย เพราะภาพที่ผมเห็นตอนนั้นคือ ลูกของแกไม่มีวี่แววว่าจะสืบทอดกิจการต่อเลยสักนิด เพราะผมเห็นลูกของเจ๊แต่งตัวออกไปทำงานข้างนอกตลอด

เรื่องนี้จริงๆ เป็นเรื่องที่ผมตั้งคำถามมาตลอดเหมือนกัน ด้วยความที่ที่บ้านผมไม่ได้มีกิจการใดๆ จึงทำให้เมื่อเรียนจบแล้วต้องไปเร่หางานที่อื่นทำ แต่กับเพื่อนๆ ที่มีกิจการที่บ้าน ผมมักไม่ยักกะเห็นมันคิดจะสืบทอดต่อเลย ยิ่งเป็นกิจการค้าขายด้วยแล้วยิ่งไม่เอาใหญ่ ผมคิดเอาเองว่า ลูกของเจ๊นั้นอุตส่าห์ร่ำเรียนจนจบปริญญา ครั้นจะมาลวกก๋วยเตี๋ยวขายมันก็คงแอบขัดใจตัวเองเล็กๆ เลยต้องไปหาอะไรทำให้มันเหมาะกับวุฒิปริญญาที่ได้มาหน่อย ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้ก็คงปิดตัวลงในรุ่นเจ๊ และรสชาติในชามนี้ก็คงเหลือเพียงแค่ความทรงจำ

ผมกินก๋วยเตี๋ยวรสชาติเดิมผ่านมือเจ๊จนกระทั่งเรียนจบ มีอันต้องออกไปใช้ชีวิตอยู่หอใกล้ๆ ที่ทำงาน จึงทำให้ขาดช่วงจากร้านก๋วยเตี๋ยวแห่งนี้ไป จนกระทั่งชีวิตพัดพาให้วกกลับมาอยู่บ้านอีกครั้ง นอกจากบ้านที่คุ้นเคยแล้ว ผมก็ไม่ลืมที่จะไปลิ้มชิมรสชาติที่คุ้นเคยจากก๋วยเตี๋ยวเจ้า (เคย) ประจำ

แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้ผมต้องแปลกใจ

ผมเห็นลูกของเจ๊มาช่วยเจ๊แกขายก๋วยเตี๋ยวแบบเต็มตัว ซึ่งผมก็ไม่ทราบเหตุผลได้ว่า เพราะอะไรถึงออกจากงานแล้วกลับมาสานต่อกิจการร้านก๋วยเตี๋ยวของที่บ้าน แต่อย่างหนึ่งผมอยากรู้ก็คือ ก๋วยเตี๋ยวจะยังคงรสชาติเดิมๆ ได้หรือไม่?

“บะหมี่แห้งไม่งอกพิเศษ” ผมสั่งเมนูเดิมเพื่อพิสูจน์ทันที

แล้วก็ไม่ต่างจากคราวเจ๊ รสชาติจากฝีมือลูกเจ๊นั้นทำได้แค่ใกล้เคียงกับรสชาติดั้งเดิม...แต่ไม่เหมือน

ผมไปกินบ้าง ไม่ได้ไปกินบ้าง ตามโอกาสที่เอื้ออำนวย จนกระทั่งวันธรรมดาๆ วันหนึ่งที่ไม่ได้มีความพิเศษอะไร นอกจากเป็นเช้าวันหยุดที่ผมหิวก๋วยเตี๋ยว และเดินไปร้านเดิม สั่งเมนูเดิม

...และผมได้รับก๋วยเตี๋ยว “รสชาติเดิม”

น้ำตาจะไหลครับ

จริงๆ มันอธิบายความรู้สึกมาเป็นตัวหนังสือยากเหมือนกันนะครับ คือมันมหัศจรรย์มากที่รสชาติหนึ่งถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น และสู่อีกรุ่น ได้อย่างเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน รุ่น 2 ผมไม่แน่ใจ แต่รุ่น 3 ดูๆ แล้วเขาไม่ได้อยากขายก๋วยเตี๋ยวมาตั้งแต่แรกแน่ๆ แต่วันที่เขาตัดสินใจทำต่อและทำมันจนได้รสชาติเหมือนเดิมเป๊ะนั้น ผมอยากลงก้มกราบเบญจางคประดิษฐ์ให้จริงๆ

เรื่องราวของก๋วยเตี๋ยวรุ่นสาม ที่ทำออกมาจนได้รสชาติเดิมนี้ บางทีมันก็เกิดคำถามกับผมบางอย่าง เช่น ถ้าไม่ใช่ลูกหลาน แต่เป็นคนอื่นทำ จะได้รสชาติแบบเดิมมั้ย?

หรือคำถามในเชิงจิตใจอย่าง ถ้าสิ่งหนึ่งไม่ใช่ความฝันของเรา แต่เราได้รับภาระต้องทำมัน และเคี่ยวกรำจนทำได้ดี มีคนชอบมากมายและมีรายได้ดี มันเพียงพอไหมที่เราจะอยู่กับมัน และปล่อยให้ความฝันก้อนแรกของเราค่อยๆ ลอยลับไป

คิดไปคิดมาก็คิดว่าช่างมันเถอะครับ ขี้เกียจคิดละ ฮ่าๆ ไปกินก๋วยเตี๋ยวดีกว่า.

Photo: stocksnap.io 
SHARE
Writer
NickyPP
writer
มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง facebook.com/nickyppth

Comments

insideMe
1 year ago
เหมือนเค้าเกิดมาเพื่อทำสิ่งนี้ค่ะ
ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่เค้าอยากทำในตอนแรก
Reply
NickyPP
1 year ago
น่าสนใจดีนะครับ ออกไปค้นหาสิ่งที่ใช่ข้างนอกมากมาย เพื่อพบว่ามันอยู่ที่บ้านนี่เอง :)
Nutotoro
1 year ago
อ่านแล้วหิวก๋วยเตี๋ยวเลยค่ะ นึกภาพตาม555
Reply