ผมจะไม่คิดถึงคุณ


ลืมตาตื่นมาอีกเช้าแล้ว
มนุษย์อย่างเราทำแบบนี้กันมานานเท่าไหร่แล้วผมเองก็ไม่รู้หรอก


รู้แต่ว่าการตื่นมาในแต่ละเช้ามันช่างเหนื่อย


การหายใจเข้าและออกกลายเป็นเรื่องยากไปตั้งแต่เมื่อไหร่
อาจจะเป็นตอนที่ค่อยๆ เติบโต


จนตอนนี้พูดได้ว่าเดินเข้ามาถึงการเป็นผู้ใหญ่เต็มย่างก้าวแล้ว
เท้าของผมยืนอยู่บนความเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มตัว


มีหลายเรื่องที่เรียกร้องให้ผมคิดถึงมัน, 
ไม่ได้มีแค่เรื่องความสัมพันธ์อย่างเดียวแล้ว
ไม่ได้มีแค่เรื่องคุณ


ยิ่งโตยิ่งเบื่อผู้คนดูท่าว่าจะจริง, ความจริงข้อนี้ผมเถียงมันไม่ออก


ยอมรับตามตรงเลยว่าทรมาน, การเป็นผู้ใหญ่มันยากกว่าที่คิดไว้เยอะ
ทั้งที่คิดไว้แล้วว่ามันจะต้องยาก แต่มันก็ยากกว่าที่คิดเอาไว้ขึ้นไปอีกขั้น


การมีชีวิตอยู่ในแต่ละวันกลายเป็นเรื่องยากไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ผมยังคงมีคำถามไว้ใช้ถามตัวเองในทุกๆ วัน, เช่นเคย


ไม่, มันไม่ได้เริ่มต้นที่ตรงนั้น
แต่การคิดถึงคุณทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน


อยากอยู่ในมุมตัวเอง, เงียบๆ คนเดียวมากกว่าออกไปพบเจอใครต่อใคร


ผมเบื่อการต้องยิ้มและหัวเราะไปตามมารยาทเสียแล้ว


เขาว่ากันว่าการก้าวขาเข้าสู่การมีความรักคือการรอพบจุดจบที่มีแต่ความเศร้า


นับถอยหลังกันหรือยัง?


มันไม่ได้เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ต้น
การคิดถึงคุณเคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันแสนสุข
การมีคุณอยู่ในชีวิตก็เช่นกัน


ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ, เกี่ยวกับเราเยียวยาใจ
ราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะไม่มีวันจบลง


แต่,
ใครก็รู้นี่จริงไหม
เวลาเปลี่ยน, ทุกสิ่งเปลี่ยน


ทางเดินของเราแยกออกจากกัน
ทีละเล็ก, ทีละน้อย, ต่างคนต่างรู้อยู่แก่ใจ


วันหนึ่งก็ต้องจากกัน


วันธรรมดาๆ วันหนึ่งกลายเป็นวันจากลาอย่างง่ายดาย
ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าถึงการมาถึง


มาก็แค่มาถึง, อย่างเรียบง่าย
เหมือนจุดเริ่มต้นแห่งการพบเจอ


ไม่มีอะไรที่คาดเดาได้ ทุกอย่างมันก็แค่ดำเนินไป, อย่างที่เคยเป็นเสมอมา


ทางเดินของเราแยกออกจากกันโดยสมบูรณ์


ผมไม่อยากรับรู้อะไรที่เกี่ยวกับคุณอีกต่อไปแล้ว
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะตัดขาดไปเสีย


คุณเองก็เช่นกัน
คำพูดร้ายๆ อย่างคำว่าถ้าเลือกได้จะไม่ขอรู้จักกันถูกขุดขึ้นมาใช้ทำร้ายจิตใจกัน


เปล่าหรอก, ผมไม่ได้เป็นคนพูด


น่าเศร้า, แต่ผมเป็นคนรับฟังคำพูดนั้น


อะไรที่เคยดี, มันเปลี่ยนไป


หรือเป็นเพราะเราต่างเติบโตขึ้นกันนะ
ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม, อาจจะรู้, อาจจะไม่


ผมไม่รู้หรอก, ผมอาจจะแค่ไม่อยากรับรู้มันเฉยๆ ก็เป็นได้


ไม่ต้องรู้ว่าช่วงนี้คุณเป็นอย่างไร
เรื่องในแต่ละวันยากเย็นแค่ไหน


ตั้งแต่ที่ผม, คุณ, ไม่อยู่
คุณยังมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างดีหรือเปล่า




SHARE
Written in this book
คลื่น | ทะเล
เธอกับเรา
Writer
ibearinmind
Sea
Everything around myself.

Comments

Paratstory
2 years ago
น่าเศร้าที่การโตเป็นผู้ใหญ่ที่เด็กน้อยต่างอยากเติบโตกลายเป็นเรื่องที่โหดร้ายในชีวิตไปเสียแล้ว
ดูยากจังเลยนะคะ การเป็นผู้ใหญ่เนี่ย
Reply
ibearinmind
2 years ago
ยากจริงๆ ค่ะ ตอนเด็กๆ เคยอยากรีบโตยังไง พอโตจริงๆ ขึ้นมาแล้วก็ไม่อยากโตเลยค่ะ