น้ำหนักของลมหายใจ
บ่อยครั้ง ที่ยังสงสัยเหตุผลของการมีชีวิตอยู่
และมันค่อยๆ เพิ่มขึ้นทุกที เมื่อใกล้ถึงช่วงสิ้นปี

แต่ละก้าวย่างช่างหนักหน่วง

แต่ละวันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ราวกับว่า ตั้งใจจะทดสอบความอดทน

น้ำตาที่เสียไปตลอดทาง
ไหลไปรวมกันที่ตรงไหนนะ

พยายามทำตัวให้ยุ่งวุ่นวาย
เพื่อจะได้ไม่ต้องนึกถึงเรื่องที่ทำให้เจ็บปวด

แต่นั่น กลับยิ่งทำให้ข้างในแตกสลายมากกว่าเดิม



.
หลงทางอยู่กับความทรงจำ
จนลืมมองลมหายใจจากคนตรงหน้า-

ลมหายใจเล็กๆ จากปอดสองข้าง
ที่กำลังพยายามอย่างสุดความสามารถ


ฟังเสียงปอด
จดบันทึกความผิดปกติที่พบ
เดินจากไป เพื่อทำสิ่งคล้ายกันใหม่อีกหลายๆ รอบ


กระทั่งคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นรั้งไว้จากด้านหลัง

ข้างเตียงเด็กน้อยมีถุงมือยางที่ถูกเป่าลม
ทำหน้าที่คล้ายลูกโป่งผูกไว้

แอบเห็นหน้า ตา แก้ม ปาก จากเมจิก
ที่ใครบางคนบรรจงวาดไว้ให้

เป็นความสุขเล็กๆ ที่ขยายใหญ่จนคับพื้นที่

ฉันพบว่าลมหายใจมีน้ำหนัก
ไม่แน่ใจนัก ว่า มีใครเคยค้นพบมาก่อนหรือเปล่า


ถ้าไม่
ฉันคงเป็นคนแรก

ไม่สิ
ฉันควรจะค้นพบมัน ตั้งนานแล้ว



.
เด็กน้อยเข้าใจว่าถุงมือ คือ ลูกโป่ง
นั่นเป็นเพราะ มีลมหายใจอัดแน่นอยู่ข้างในนั้น

ลมหายใจของความปรารถนาดี

ลมหายใจคล้ายสัญญาณการมีชีวิตอยู่ และสู้ต่อไป



.
เอาล่ะ,

ฉังเอง ก็ขอใช้เพียงลมหายใจ 
ขับเคลื่อนชีวิตต่อไปอีกสักปี

แม้ว่าวันนี้,

จะยังซ่อมหัวใจไม่เสร็จดีก็ตาม
SHARE

Comments