น้ำหนักของลมหายใจ.
บ่อยครั้งที่สงสัยถึงเหตุผลของการมีชีวิตอยู่
และมันค่อยๆ เพิ่มขึ้นทุกทีเมื่อใกล้ถึงช่วงสิ้นปี

แต่ละก้าวย่างช่างหนักหน่วง
แต่ละวันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าตั้งใจจะทดสอบความอดทน
น้ำตาที่เสียไปตลอดทาง
ไหลไปรวมกันที่ตรงไหนนะ
พยายามทำตัวให้ยุ่งวุ่นวาย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องนึกถึงเรื่องที่ทำให้เจ็บปวด
แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ข้างใน-
แตกสลายมากกว่าเดิม

หลงทางอยู่กับความทรงจำ จนลืมมองลมหายใจจากคนตรงหน้า
-ลมหายใจเล็กๆ จากปอดสองข้างที่กำลังพยายามอย่างสุดความสามารถ


ฟังเสียงปอด จดบันทึกความผิดปกติที่พบ เดินจากไป เพื่อทำสิ่งคล้ายกันใหม่อีกหลายๆ รอบ


กระทั่งคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นรั้งไว้จากด้านหลัง

ข้างเตียงเด็กน้อยมีถุงมือยางที่ถูกเป่าลมจนพอง ทำหน้าที่คล้ายลูกโป่งผูกไว้
แอบเห็นหน้า ตา แก้ม ปาก จากเมจิกที่ใครบางคนบรรจงวาดไว้ให้

เป็นความสุขเล็กๆ ที่ขยายใหญ่จนคับพื้นที่
ฉันพบว่าลมหายใจมีน้ำหนักฉันไม่แน่ใจว่ามีนักวิทยาศาสตร์คนไหน เคยทำการทดลองอะไรประมาณนี้มาก่อนหรือเปล่า

ถ้าไม่
ฉันคงเป็นคนแรกที่ค้นพบ

ไม่สิ
ฉันควรจะค้นพบมัน ตั้งนานแล้ว


เด็กน้อยเข้าใจว่าถุงมือคือลูกโป่ง
นั่นเป็นเพราะ มีลมหายใจอัดแน่นอยู่ข้างในนั้น

ลมหายใจของความปรารถนาดี
ลมหายใจคล้ายสัญญาณการมีชีวิตอยู่ และสู้ต่อไป


.
เอาล่ะ, 
ฉังเองก็ขอใช้เพียงลมหายใจ ขับเคลื่อนกลไกชีวิตไปอีกสักปี

แม้ว่าวันนี้,
จะยังซ่อมหัวใจไม่เสร็จดีก็ตาม.
SHARE

Comments