คุณเคยไม่เห็นอะไรบ้างมั้ย
แสงแดดยามเช้าส่องกระทบหน้าต่างลอดผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดตา ทำให้ห้องสี่เหลี่ยมสว่างขึ้นมาจากความมืดหม่น ละอองฝุ่นฟุ้งลอยลิ่วตามแสงอรุณ เสียงนกตัวน้อยร้องเสียงใสจากต้นไม้ต้นใหญ่ด้านนอกหน้าต่างไม้บานเก่านั้น เสียงคล้ายกระดิ่งแก้วของเจ้าตัวเล็กกังวาลไปมาในห้องเล็กนี้ ปลุกให้คนบนเตียงขยับกายอย่างเซื่องซึม ผ้าปูเตียงสีชมพูยับยู่ยี่ตามแรงดิ้นของคนบนเตียงตัดกับสีผ้าห่มสีฟ้าสดใสพาให้นึกถึงขนมสายไหมน่าทานตอนไปเดินงานวัด เตียงไม้สลักลายดอกกุหลาบตามเสาเตียง รูปกามเทพแผลงศรบนหัวเตียง และลายเส้นคดโค้งพริ้วไหวตามขอบเตียง

คนขี้เซาเอื้อมมือน้อยไปด้านซ้ายของเตียง พลางขยับนิ้วไล่หาของสำคัญบนโต๊ะตัวเล็กข้างเตียง เปลือกลูกอมสีสดกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ ตั้งหนังสือปกแข็งรายวิชาชีววิทยากลายเป็นที่รองแก้วน้ำกระเบื้องสีครีม ภายในมีคราบโอวันตินจากหลายชั่วโมงก่อนเลอะเปรอะเปื้อนอยู่ กุญแจห้องห้อยตุ๊กตากระต่ายตัวสีขาวนุ่มถูกวางทิ้งไว้ใกล้ๆ กัน เขาชักมือกลับก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อยพลางทำหน้าขบคิด สองขาค่อยๆ พยุงตัวเองลงจากเตียง แล้วเดินงัวเงียคลำทางไปตู้เสื้อผ้าที่มุมห้องใกล้หน้าต่าง

สองมือเรียวจับราวตู้ก่อนจะดึงมันเปิดออกพร้อมๆ กับเสียงออดแอดของความฝืดด้วยที่ไม่ได้สนใจดูแล หรือหยอดน้ำมันมันเลย แมงมุมตัวจ้อยบนไม้แขวนเสื้อว่างเปล่าไต่หนีอย่างตกใจ มดแดงตัวเล็กตัวน้อยเดินขบวนเรียงรายตามผนังตู้ บ้างขนเศษขนมปัง บ้างเอาแต่เดินวนไปมา บ้างก็ดูเหมือนหัวหน้า เดินสั่งการอย่างน่าเกรงขาม เจ้าแมลงตัวเล็กเหล่านี้อาจเป็นสาเหตุให้เสื้อผ้าตัวเก่าสีหมองในตู้ของเขาขาดเป็นรู ร่างบางค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งกับพื้นแล้วมุดหน้าเข้าไปในตู้ มือคลำลงไปในลิ้นชักที่ลืมเปิดทิ้งไว้เมื่อไหร่ไม่รู้ สัมผัสผ้าหยาบกระด้างสองสามชิ้นก่อนจะเจอเข้ากับกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้ากำมะหยี่สีแดงประกาย เจ้าตัวกระตุกยิ้มอย่างพอใจแล้วฉวยเปิดมันออก มือทาบทามหยิบจับเจ้าพลาสติกเส้นยาวติดกระจกพอดีมือขึ้นมาพลางสวมมันลงบนหน้าของตัวเอง พลาสติกสีใสโค้งงอเกี่ยวรัดหูของเขาพอดีโดยไม่เคลื่อนหลุด กระจกขุ่นๆ สะท้อนแสงวิบวับ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ อย่างใจเย็น ดวงตาเรียวเล็กเปิดออกเผยให้เห็นประกายระยิิบระยับภายใน ลูกตาสีดำเข้มกลอกมองไปรอบห้องราวกับจะเพ่งพินิจดูทุกซอกทุกมุม ราวกับต้องการจะรู้ความเป็นไปของทุกชีวิตในห้อง แม้แต่แสงสีขาวแสบตาจากพระอาทิตย์ดวงโตที่ส่องลอดเข้ามา เขาก็อยากเห็น

ร่างกายสั่นเทิ้มปัดเจ้าสิ่งครอบหน้าออก น้ำตารื้นขึ้นมาก่อนจะรวมกันไหลลงสองข้างแก้มตามแรงโน้มถ่วงโลก มุมปากฝืนใจยิ้มอย่างเศร้าสร้อยเพื่อยอมรับสภาพที่เขาเป็นมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว คนตัวเล็กเอนกายพิงประตูตู้เสื้อผ้าที่เปิดค้างไว้พลางหลับตาลงอย่างเหนื่ิอยอ่อนใจ ขนตาเส้นยาวชื้นแฉะจับเป็นยวงเพราะน้ำตาที่ไหลต่อเนื่อง หากแม่มาเห็นเขาในสภาพแบบนี้อีก คงใจสลายไม่ต่างจากเขานัก สิ่งเดียวที่เขาต้องพยายามเก็บเกี่ยวสะสมไปในแต่ละวันก็คือความเข้มแข็ง วันนี้ต้องดีกว่าเมื่อวาน พรุ่งนี้ต้องไม่เจ็บเท่าวันนี้ และในวันหนึ่ง เรื่องโชคร้ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดจนก่อเป็นแผลในใจบาดลึกจนยากจะเยียวยาของเขา จะกลายเป็นเพียงความชินชาดั่งภูเขาน้ำแข็งท่ามกลางมหาสมุทรแอตแลนติกเพื่อเป็นสัญลักษณ์ต่อการยอมรับกับสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นนี้ แต่เขาก็ยังหวังไว้ว่าสักวันหนึ่งหากมีฝนดาวตกหลายพันดวงตกผ่านเนินเขาเล็กๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลจากสวนหลังบ้านของเขา จนเกิดเป็นแสงสีเงินพุ่งยาวเหมือนหางว่าว ก็คงจะมีสักดวง ยอมให้เขาได้กลับมามองเห็นอีกครั้ง ...แม้เพียงสักเสี้ยววิก็คงดี
SHARE
Writer
elimmy
WOLF OF THIS WORLD
หมาป่าชอบกระต่ายนะ

Comments